1. ۱گفت با هامان چون تنهااش بدیدجست هامان و گریبان را درید
2. ۲بانگها زد گریه‌ها کرد آن لعینکوفت دستار و کله را بر زمین
3. ۳که چگونه گفت اندر روی شاهاین چنین گستاخ آن حرف تباه
4. ۴جمله عالم را مسخر کرده توکار را با بخت چون زر کرده تو
5. ۵از مشارق وز مغارب بی‌لجاجسوی تو آرند سلطانان خراج
6. ۶پادشاهان لب همی مالند شادبر ستانهٔ خاک تو این کیقباد
7. ۷اسپ یاغی چون ببیند اسپ مارو بگرداند گریزد بی عصا
8. ۸تاکنون معبود و مسجود جهانبوده‌ای گردی کمینهٔ بندگان
9. ۹در هزار آتش شدن زین خوشترستکه خداوندی شود بنده‌پرست
10. ۱۰نه بکش اول مرا ای شاه چینتا نبیند چشم من بر شاه این
11. ۱۱خسروا اول مرا گردن بزنتا نبیند این مذلت چشم من
12. ۱۲خود نبودست و مبادا این چنینکه زمین گردون شود گردون زمین
13. ۱۳بندگان‌مان خواجه‌تاش ما شوندبی‌دلان‌مان دلخراش ما شوند
14. ۱۴چشم‌روشن دشمنان و دوست کورگشت ما را پس گلستان قعر گور