1. ۱نامهٔ دیگر نوشت آن بدگمانپر ز تشنیع و نفیر و پر فغان
2. ۲که یکی رقعه نبشتم پیش شهای عجب آنجا رسید و یافت ره
3. ۳آن دگر را خواند هم آن خوب‌خدهم نداد او را جواب و تن بزد
4. ۴خشک می‌آورد او را شهریاراو مکرّر کرد رقعه پنج بار
5. ۵گفت حاجب آخر او بندهٔ شماستگر جوابش بر نویسی هم رواست
6. ۶از شهی تو چه کم گردد اگربرغلام و بنده اندازی نظر
7. ۷گفت این سهلست اما احمقستمرد احمق زشت و مردود حقست
8. ۸گرچه آمرزم گناه و زلّتشهم کند بر من سرایت علّتش
9. ۹صد کس از گرگین همه گرگین شوندخاصه این گر خبیث ناپسند
10. ۱۰گر کم عقلی مبادا گبر راشوم او بی‌آب دارد ابر را
11. ۱۱نم نبارد ابر از شومی اوشهر شد ویرانه از بومی او
12. ۱۲از گر آن احمقان طوفان نوحکرد ویران عالمی را در فضوح
13. ۱۳گفت پیغامبر که احمق هر که هستاو عدُوّ ماست و غول ره‌زنست
14. ۱۴هر که او عاقل بود از جان ماستروح او و ریح او ریحان ماست
15. ۱۵عقل دشنامم دهد من راضیمزانک فیضی دارد از فیاضیم
16. ۱۶نبود آن دشنام او بی‌فایدهنبود آن مهمانیش بی‌مایده
17. ۱۷احمق ار حلوا نهد اندر لبممن از آن حلوای او اندر تبم
18. ۱۸این یقین دان گر لطیف و روشنینیست بوسهٔ کون خر را چاشنی
19. ۱۹سبلتت گنده کند بی‌فایدهجامه از دیگش سیه بی‌مایده
20. ۲۰مایده عقلست نی نان و شوینور عقلست ای پسر جان را غذی
21. ۲۱نیست غیر نور آدم را خورشاز جز آن جان نیابد پرورش
22. ۲۲زین خورش‌ها اندک اندک باز برکین غذای خر بوَد نه آنِ حر
23. ۲۳تا غذای اصل را قابل شَویلقمه‌های نور را آکل شوی
24. ۲۴عکس آن نورست کین نان نان شدستفیض آن جانست کین جان جان شدست
25. ۲۵چون خوری یکبار از ماکول نورخاک ریزی بر سر نان و تنور
26. ۲۶عقل دو عقلست اوّل مکسبیکه در آموزی چو در مکتب صبی
27. ۲۷از کتاب و اوستاد و فکر و ذکراز معانی وز علوم خوب و بکر
28. ۲۸عقل تو افزون شود بر دیگرانلیک تو باشی ز حفظ آن گران
29. ۲۹لوح حافظ باشی اندر دور و گشتلوح محفوظ اوست کو زین در گذشت
30. ۳۰عقل دیگر بخشش یزدان بوَدچشمهٔ آن در میان جان بوَد
31. ۳۱چون ز سینه آب دانش جوش کردنه شود گنده نه دیرینه نه زرد
32. ۳۲ور ره نبعش بود بسته چه غمکو همی‌جوشد ز خانه دم به دم
33. ۳۳عقل تحصیلی مثال جویهاکان روَد در خانه‌ای از کویها
34. ۳۴راه آبش بسته شد شد بی‌نوااز درون خویشتن جو چشمه را