1. ۱بو مسیلم گفت خود من احمدمدین احمد را به فن برهم زدم
2. ۲بو مسیلم را بگو کم کن بطرغرهٔ اول مشو آخر نگر
3. ۳این قلاوزی مکن از حرص جمعپس‌روی کن تا رود در پیش شمع
4. ۴شمع مقصد را نماید هم‌چو ماهکین طرف دانه‌ست یا خود دامگاه
5. ۵گر بخواهی ور نخواهی با چراغدیده گردد نقش باز و نقش زاغ
6. ۶ورنه این زاغان دغل افروختندبانگ بازان سپید آموختند
7. ۷بانگ هدهد گر بیاموزد فتیراز هدهد کو و پیغام سبا
8. ۸بانگ بر رسته ز بر بسته بدانتاج شاهان را ز تاج هدهدان
9. ۹حرف درویشان و نکتهٔ عارفانبسته‌اند این بی‌حیایان بر زبان
10. ۱۰هر هلاک امت پیشین که بودزانک چندل را گمان بردند عود
11. ۱۱بودشان تمییز کان مظهر کندلیک حرص و آز کور و کر کند
12. ۱۲کوری کوران ز رحمت دور نیستکوری حرص است که آن معذور نیست
13. ۱۳چارمیخ شه ز رحمت دور نیچار میخ حاسدی مغفور نی
14. ۱۴ماهیا آخر نگر بنگر بشستبدگلویی چشم آخربینت ببَست
15. ۱۵با دو دیده اول و آخر ببینهین مباش اعور چو ابلیس لعین
16. ۱۶اعور آن باشد که حالی دید و بسچون بهایم بی‌خبر از بازپس
17. ۱۷چون دو چشم گاو در جرم تلفهم‌چو یک چشمست کش نبود شرف
18. ۱۸نصف قیمت ارزد آن دو چشم اوکه دو چشمش راست مسند چشم تو
19. ۱۹ور کنی یک چشم آدم‌زاده‌اینصف قیمت لایقست از جاده‌ای
20. ۲۰زانک چشم آدمی تنها به خودبی دو چشم یار کاری می‌کند
21. ۲۱چشم خر چون اولش بی آخرستگر دو چشمش هست حکمش اعورست
22. ۲۲این سخن پایان ندارد وان خفیفمی‌نویسد رقعه در طمع رغیف