1. ۱گفت موسی سحر هم حیران‌کنیستچون کنم کین خلق را تمییز نیست
2. ۲گفت حق تمییز را پیدا کنمعقل بی‌تمییز را بینا کنم
3. ۳گرچه چون دریا برآوردند کفموسیا تو غالب آیی لا تخف
4. ۴بود اندر عهد خود سحر افتخارچون عصا شد مار آنها گشت عار
5. ۵هر کسی را دعوی حسن و نمکسنگ مرگ آمد نمکها را محک
6. ۶سحر رفت و معجزهٔ موسی گذشتهر دو را از بام بود افتاد طشت
7. ۷بانگ طشت سحر جز لعنت چه ماندبانگ طشت دین به جز رفعت چه ماند
8. ۸چون محک پنهان شدست از مرد و زندر صف آ ای قلب و اکنون لاف زن
9. ۹وقت لافستت محک چون غایبستمی‌برندت از عزیزی دست دست
10. ۱۰قلب می‌گوید ز نخوت هر دممای زر خالص من از تو کی کمم
11. ۱۱زر همی‌گوید بلی ای خواجه‌تاشلیک می‌آید محک آماده باش
12. ۱۲مرگ تن هدیه‌ست بر اصحاب راززر خالص را چه نقصانست گاز
13. ۱۳قلب اگر در خویش آخربین بدیآن سیه که آخر شد او اول شدی
14. ۱۴چون شدی اول سیه اندر لقادور بودی از نفاق و از شقا
15. ۱۵کیمیای فضل را طالب بدیعقل او بر زرق او غالب بدی
16. ۱۶چون شکسته‌دل شدی از حال خویشجابر اشکستگان دیدی به پیش
17. ۱۷عاقبت را دید و او اشکسته شداز شکسته‌بند در دم بسته شد
18. ۱۸فضل مسها را سوی اکسیر راندآن زراندود از کرم محروم ماند
19. ۱۹ای زراندوده مکن دعوی ببینکه نماند مشتریت اعمی چنین
20. ۲۰نور محشر چشمشان بینا کندچشم بندی ترا رسوا کند
21. ۲۱بنگر آنها را که آخر دیده‌اندحسرت جانها و رشک دیده‌اند
22. ۲۲بنگر آنها را که حالی دیده‌اندسر فاسد ز اصل سر ببریده‌اند
23. ۲۳پیش حالی‌بین که در جهلست و شکصبح صادق صبح کاذب هر دو یک
24. ۲۴صبح کاذب صد هزاران کاروانداد بر باد هلاکت ای جوان
25. ۲۵نیست نقدی کش غلط‌انداز نیستوای آن جان کش محک و گاز نیست