1. ۱بَدگُهَر را عِلم و فَن آموختَندادنِ تیغی به دَستِ راه‌زَن
2. ۲تیغ دادن دَر کَفِ زَنگیِ مَستبِهْ که آیَد عِلم، ناکَس را به دَست
3. ۳عِلم و مال و مَنصَب و جاه و قِرانفِتنه آمَد دَر کَفِ بَدگوهَران
4. ۴پَس غَزا زین فَرض شُد بَر مؤمِنانتا سِتانَند از کَفِ مَجنون سِنان
5. ۵جانِ او مَجنون، تَنَش شَمشیرِ اوواسِتان شَمشیر را زان زِشت‌خو
6. ۶آنچه مَنصَب می‌کُنَد با جاهِلاناز فَضیحَت کِیْ کُنَد صَد ارسلان
7. ۷عِیبِ او مَخفیستْ، چون آلَتْ بیافتمارَش از سوراخ بَر صَحرا شِتافت
8. ۸جُمله صَحرا مار و کَژدُم پُر شَوَدچونکِ جاهل شاهِ حُکمِ مَر شَوَد
9. ۹مال و مَنصَب، ناکَسی کآرَد به دَستطالبِ رُسوایی خویش، او شُدَست
10. ۱۰یا کُنَد بَخل و عطاها کَم دَهَدیا سَخا آرَد بنا موضِع نَهَد
11. ۱۱شاه را دَر خانهٔ بِیذَق نَهَداین چُنین باشَد عَطا که اَحمَق دَهَد
12. ۱۲حُکمْ چون دَر دَستِ گُمراهی فِتادجاه پِندارید دَر چاهی فِتاد
13. ۱۳رَه نمی‌دانَد قَلاوُوزی کُنَدجانِ زشتِ او، جَهان‌سوزی کُنَد
14. ۱۴طِفلِ راهِ فَقر چون پیری گِرفتپی‌رُوان را غولِ اَدباری گِرفت
15. ۱۵که بیا تا ماه بِنمایَم تُراماه را هَرگز نَدید آن بی‌صَفا
16. ۱۶چون نُمایی چون نَدیدَستی به عُمرعکسِ مَه دَر آب هَم اِی خامْ غُمْر
17. ۱۷اَحمقان سَروَر شُدَستَند و زِ بیمعاقِلان سَرها کِشیده دَر گِلیم