1. ۱پس سلیمان دید اندر گوشه‌اینوگیاهی رسته هم‌چون خوشه‌ای
2. ۲دید بس نادر گیاهی سبز و ترمی‌ربود آن سبزیش نور از بصر
3. ۳پس سلامش کرد در حال آن حشیشاو جوابش گفت و بشکفت از خوشیش
4. ۴گفت نامت چیست برگو بی‌دهانگفت خروب است ای شاه جهان
5. ۵گفت اندر تو چه خاصیت بوَد‌؟گفت من رستم مکان ویران شود
6. ۶من که خروبم خراب منزلمهادم بنیاد این آب و گلم
7. ۷پس سلیمان آن زمان دانست زودکه اجل آمد سفر خواهد نمود
8. ۸گفت تا من هستم این مسجد یقیندر خلل ناید ز آفات زمین
9. ۹تا که من باشم وجود من بودمسجداقصی مخلخل کی شود
10. ۱۰پس که هدم مسجد ما بی‌گماننبود الا بعد مرگ ما بدان
11. ۱۱مسجدست آن دل که جسمش ساجدستیار بد خروب هر جا مسجدست
12. ۱۲یار بد چون رست در تو مهر اوهین ازو بگریز و کم کن گفت وگو
13. ۱۳برکن از بیخش که گر سر بر زندمر ترا و مسجدت را بر کند
14. ۱۴عاشقا خروب تو آمد کژیهم‌چو طفلان سوی کژ چون می‌غژی
15. ۱۵خویش مجرم دان و مجرم گو مترستا ندزدد از تو آن استاد درس
16. ۱۶چون بگویی جاهلم تعلیم دهاین چنین انصاف از ناموس به
17. ۱۷از پدر آموز ای روشن‌جبینربنا گفت و ظلمنا پیش ازین
18. ۱۸نه بهانه کرد و نه تزویر ساختنه لوای مکر و حیلت بر فراخت
19. ۱۹باز آن ابلیس بحث آغاز کردکه بدم من سرخ رو کردیم زرد
20. ۲۰رنگ رنگ تست صباغم تویاصل جرم و آفت و داغم توی
21. ۲۱هین بخوان رب بما اغویتنیتا نگردی جبری و کژ کم تنی
22. ۲۲بر درخت جبر تا کی بر جهیاختیار خویش را یک‌سو نهی
23. ۲۳هم‌چو آن ابلیس و ذریات اوبا خدا در جنگ و اندر گفت و گو
24. ۲۴چون بود اکراه با چندان خوشیکه تو در عصیان همی دامن کشی
25. ۲۵آن‌چنان خوش کس رود در مکرهیکس چنان رقصان دود در گم‌رهی
26. ۲۶بیست مرده جنگ می‌کردی در آنکت همی‌دادند پند آن دیگران
27. ۲۷که صواب اینست و راه اینست و بسکی زند طعنه مرا جز هیچ‌کس
28. ۲۸کی چنین گوید کسی کو مکر هستچون چنین جنگد کسی کو بی‌رهست
29. ۲۹هر چه نفست خواست داری اختیارهر چه عقلت خواست آری اضطرار
30. ۳۰داند او کو نیک‌بخت و محرمستزیرکی ز ابلیس و عشق از آدمست
31. ۳۱زیرکی سباحی آمد در بحارکم رهد غرقست او پایان کار
32. ۳۲هل سباحت را رها کن کبر و کیننیست جیحون نیست جو دریاست این
33. ۳۳وانگهان دریای ژرف بی‌پناهدر رباید هفت دریا را چو کاه
34. ۳۴عشق چون کشتی بود بهر خواصکم بود آفت بود اغلب خلاص
35. ۳۵زیرکی بفروش و حیرانی بخرزیرکی ظنست و حیرانی نظر
36. ۳۶عقل قربان کن به پیش مصطفیحسبی الله گو که الله‌ام کفی
37. ۳۷هم‌چو کنعان سر ز کشتی وا مکشکه غرورش داد نفس زیرکش
38. ۳۸که برآیم بر سر کوه مشیدمنت نوحم چرا باید کشید
39. ۳۹چون رمی از منتش بر جان ماچونک شکر و منتش گوید خدا
40. ۴۰تو چه دانی ای غرارهٔ پر حسدمنت او را خدا هم می‌کشد
41. ۴۱کاشکی او آشنا ناموختیتا طمع در نوح و کشتی دوختی
42. ۴۲کاش چون طفل از حیل جاهل بدیتا چو طفلان چنگ در مادر زدی
43. ۴۳یا به علم نقل کم بودی ملیعلم وحی دل ربودی از ولی
44. ۴۴با چنین نوری چو پیش آری کتابجان وحی آسای تو آرد عتاب
45. ۴۵چون تیمم با وجود آب دانعلم نقلی با دم قطب زمان
46. ۴۶خویش ابله کن تبع می‌رو سپسرستگی زین ابلهی یابی و بس
47. ۴۷اکثر اهل الجنه البله ای پسربهر این گفته‌ست سلطان البشر
48. ۴۸زیرکی چون کبر و باد انگیز تستابلهی شو تا بماند دل درست
49. ۴۹ابلهی نه کو به مسخرگی دوتوستابلهی کو واله و حیران هوست
50. ۵۰ابلهان‌اند آن ...ن دست براز کف ابله وز رخ یوسف نذر
51. ۵۱عقل را قربان کن اندر عشق دوستعقلها باری از آن سویست کوست
52. ۵۲عقلها آن سو فرستاده عقولمانده این سو که نه معشوقست گول
53. ۵۳زین سر از حیرت گر این عقلت رودهر سو مویت سر و عقلی شود
54. ۵۴نیست آن سو رنج فکرت بر دماغکه دماغ و عقل روید دشت و باغ
55. ۵۵سوی دشت از دشت نکته بشنویسوی باغ آیی شود نخلت روی
56. ۵۶اندرین ره ترک کن طاق و طرنبتا قلاوزت نجنبد تو مجنب
57. ۵۷هر که او بی سر بجنبد دم بودجنبشش چون جنبش کزدم بود
58. ۵۸کژرو و شب کور و زشت و زهرناکپیشهٔ او خستن اجسام پاک
59. ۵۹سر بکوب آن را که سرش این بودخلق و خوی مستمرش این بود
60. ۶۰خود صلاح اوست آن سر کوفتنتا رهد جان‌ریزه‌اش زان شوم‌تن
61. ۶۱واستان آن دست دیوانه سلاحتا ز تو راضی شود عدل و صلاح
62. ۶۲چون سلاحش هست و عقلش نه ببنددست او را ورنه آرد صد گزند