1. ۱آن سگی در کو گدای کور دیدحمله می‌آورد و دلقش می‌درید
2. ۲گفته‌ایم این را ولی باری دگرشد مکرر بهر تاکید خبر
3. ۳کور گفتش آخر آن یاران توبر کهند این دم شکاری صیدجو
4. ۴قوم تو در کوه می‌گیرند گوردر میان کوی می‌گیری تو کور
5. ۵ترک این تزویر گو شیخ نفورآب شوری جمع کرده چند کور
6. ۶کین مریدان من و من آب شورمی‌خورند از من همی گردند کور
7. ۷آب خود شیرین کن از بحر لدنآب بد را دام این کوران مکن
8. ۸خیز شیران خدا بین گورگیرتو چو سگ چونی بزرقی کورگیر
9. ۹گور چه از صید غیر دوست دورجمله شیر و شیرگیر و مست نور
10. ۱۰در نظاره صید و صیادی شهکرده ترک صید و مرده در وله
11. ۱۱هم‌چو مرغ مرده‌شان بگرفته یارتا کند او جنس ایشان را شکار
12. ۱۲مرغ مرده مضطر اندر وصل و بینخوانده‌ای القلب بین اصبعین
13. ۱۳مرغ مرده‌ش را هر آنک شد شکارچون ببیند شد شکار شهریار
14. ۱۴هر که او زین مرغ مرده سر بتافتدست آن صیاد را هرگز نیافت
15. ۱۵گوید او منگر به مرداری منعشق شه بین در نگهداری من
16. ۱۶من نه مردارم مرا شه کشته استصورت من شبه مرده گشته است
17. ۱۷جنبشم زین پیش بود از بال و پرجنبشم اکنون ز دست دادگر
18. ۱۸جنبش فانیم بیرون شد ز پوستجنبشم باقیست اکنون چون ازوست
19. ۱۹هر که کژ جنبد به پیش جنبشمگرچه سیمرغست زارش می‌کشم
20. ۲۰هین مرا مرده مبین گر زنده‌ایدر کف شاهم نگر گر بنده‌ای
21. ۲۱مرده زنده کرد عیسی از کرممن به کف خالق عیسی درم
22. ۲۲کی بمانم مرده در قبضهٔ خدابر کف عیسی مدار این هم روا
23. ۲۳عیسی‌ام لیکن هر آنکو یافت جاناز دم من او بماند جاودان
24. ۲۴شد ز عیسی زنده لیکن باز مردشاد آنکو جان بدین عیسی سپرد
25. ۲۵من عصاام در کف موسی خویشموسیم پنهان و من پیدا به پیش
26. ۲۶بر مسلمانان پل دریا شومباز بر فرعون اژدها شوم
27. ۲۷این عصا را ای پسر تنها مبینکه عصا بی‌کف حق نبود چنین
28. ۲۸موج طوفان هم عصا بد کو ز دردطنطنهٔ جادوپرستان را بخورد
29. ۲۹گر عصاهای خدا را بشمرمزرق این فرعونیان را بر درم
30. ۳۰لیک زین شیرین گیای زهرمندترک کن تا چند روزی می‌چرند
31. ۳۱گر نباشد جاه فرعون و سریاز کجا یابد جهنم پروری
32. ۳۲فربهش کن آنگهش کش ای قصابزانک بی‌برگ‌اند در دوزخ کلاب
33. ۳۳گر نبودی خصم و دشمن در جهانپس بمردی خشم اندر مردمان
34. ۳۴دوزخ آن خشمست خصمی بایدشتا زید ور نی رحیمی بکشدش
35. ۳۵پس بماندی لطف بی‌قهر و بدیپس کمال پادشاهی کی بدی
36. ۳۶ریش‌خندی کرده‌اند آن منکرانبر مثلها و بیان ذاکران
37. ۳۷تو اگر خواهی بکن هم ریش‌خندچند خواهی زیست ای مردار چند
38. ۳۸شاد باشید ای محبان در نیازبر همین در که شود امروز باز
39. ۳۹هر حویجی باشدش کردی دگردر میان باغ از سیر و کبر
40. ۴۰هر یکی با جنس خود در کرد خوداز برای پختگی نم می‌خورد
41. ۴۱تو که کرد زعفرانی زعفرانباش و آمیزش مکن با دیگران
42. ۴۲آب می‌خور زعفرانا تا رسیزعفرانی اندر آن حلوا رسی
43. ۴۳در مکن در کرد شلغم پوز خویشکه نگردد با تو او هم‌طبع و کیش
44. ۴۴تو بکردی او بکردی مودعهزانک ارض الله آمد واسعه
45. ۴۵خاصه آن ارضی که از پهناوریدر سفر گم می‌شود دیو و پری
46. ۴۶اندر آن بحر و بیابان و جبالمنقطع می‌گردد اوهام و خیال
47. ۴۷این بیابان در بیابانهای اوهم‌چو اندر بحر پر یک تای مو
48. ۴۸آب استاده که سیرستش نهانتازه‌تر خوشتر ز جوهای روان
49. ۴۹کو درون خویش چون جان و روانسیر پنهان دارد و پای روان
50. ۵۰مستمع خفتست کوته کن خطابای خطیب این نقش کم کن تو بر آب
51. ۵۱خیز بلقیسا که بازاریست تیززین خسیسان کسادافکن گریز
52. ۵۲خیز بلقیسا کنون با اختیارپیش از آنک مرگ آرد گیر و دار
53. ۵۳بعد از آن گوشت کشد مرگ آنچنانکه چو دزد آیی به شحنه جان‌کنان
54. ۵۴زین خران تا چند باشی نعل‌دزدگر همی دزدی بیا و لعل دزد
55. ۵۵خواهرانت یافته ملک خلودتو گرفته ملکت کور و کبود
56. ۵۶ای خنک آن را کزین ملکت بجستکه اجل این ملک را ویران‌گرست
57. ۵۷خیز بلقیسا بیا باری ببینملکت شاهان و سلطانان دین
58. ۵۸شسته در باطن میان گلستانظاهر آحادی میان دوستان
59. ۵۹بوستان با او روان هر جا رودلیک آن از خلق پنهان می‌شود
60. ۶۰میوه‌ها لابه‌کنان کز من بچرآب حیوان آمده کز من بخور
61. ۶۱طوف می‌کن بر فلک بی‌پر و بالهم‌چو خورشید و چو بدر و چون هلال
62. ۶۲چون روان باشی روان و پای نیمی‌خوری صد لوت و لقمه‌خای نی
63. ۶۳نی‌نهنگ غم زند بر کشتیتنی پدید آید ز مردم زشتیت
64. ۶۴هم تو شاه و هم تو لشکر هم تو تختهم تو نیکوبخت باشی هم تو بخت
65. ۶۵گر تو نیکوبختی و سلطان زفتبخت غیر تست روزی بخت رفت
66. ۶۶تو بماندی چون گدایان بی‌نوادولت خود هم تو باش ای مجتبی
67. ۶۷چون تو باشی بخت خود ای معنویپس تو که بختی ز خود کی گم شوی
68. ۶۸تو ز خود کی گم شوی ای خوش‌خصالچونک عین تو ترا شد ملک و مال