1. ۱پیش عطاری یکی گِل‌خوار رفتتا خَرَد اَبلوج قند خاص زفت
2. ۲پس برِ عطّار طرّار دودلموضع سنگ ترازو بود گِل
3. ۳گفت گِل سنگ ترازوی منستگر ترا میل شکر بخریدنست
4. ۴گفت هستم در مهمی قندجوسنگ میزان هر چه خواهی باش گو
5. ۵گفت با خود پیش آن‌که گِل‌خورستسنگ چه بود گِل نکوتر از زرست
6. ۶هم‌چو آن دلّاله که گفت ای پسرنو عروسی یافتم بس خوب‌فرّ
7. ۷سخت زیبا لیک هم یک چیز هستکان ستیره دختر حلواگرست
8. ۸گفت بهتر این چنین خود گر بوددختر او چرب و شیرین‌تر بود
9. ۹گر نداری سنگ و سنگت از گِلستاین به و به گل مرا میوه‌ی دلست
10. ۱۰اندر آن کفه‌ی ترازو ز اعتداداو به جای سنگ آن گِل را نهاد
11. ۱۱پس برای کفه‌ی دیگر به دستهم به قدر آن شکر را می‌شکست
12. ۱۲چون نبودش تیشه‌ای او دیر ماندمشتری را منتظر آنجا نشاند
13. ۱۳رویش آن سو بود گِل‌خور ناشکفتگِل ازو پوشیده دزدیدن گرفت
14. ۱۴ترس ترسان که نباید ناگهانچشم او بر من فتد از امتحان
15. ۱۵دید عطار آن و خود مشغول کردکه فزون‌تر دزد هین ای روی‌زرد
16. ۱۶گر بدزدی وز گِل من می‌بریرو که هم از پهلوی خود می‌خوری
17. ۱۷تو همی ترسی ز من لیک از خریمن همی‌ترسم که تو کمتر خوری
18. ۱۸گرچه مشغولم چنان احمق نیمکه شکر افزون کشی تو از نیم
19. ۱۹چون ببینی مر شکر را ز آزمودپس بدانی احمق و غافل که بود
20. ۲۰مرغ زان دانه نظر خوش می‌کنددانه هم از دور راهش می‌زند
21. ۲۱کز ...ی چشم حظّی می‌برینه کباب از پهلوی خود می‌خوری
22. ۲۲این نظر از دور چون تیرست و سَمّعشقت افزون می‌شود صبر تو کم
23. ۲۳مال دنیا دام مرغان ضعیفمِلک عُقبی دام مرغان شریف
24. ۲۴تا بدین مِلکی که او دامست ژرفدر شکار آرند مرغان شگرف
25. ۲۵من سلیمان می‌نخواهم مِلکتانبلک من بِرْهانم از هر هِلکتان
26. ۲۶کاین زمان هستید خود مملوک مِلکمالک مِلک آن‌که بِجْهید او ز هِلک
27. ۲۷بازگونه ای اسیر این جهاننام خود کردی امیر این جهان
28. ۲۸ای تو بنده‌ی این جهان محبوس جانچند گویی خویش را خواجه‌ی جهان