1. ۱آن بخاری نیز خود بر شمع زدگشته بود از عشقش آسان آن کبد
2. ۲آه سوزانش سوی گردون شدهدر دل صدر جهان مهر آمده
3. ۳گفته با خود در سحرگه کای احدحال آن آوارهٔ ما چون بود
4. ۴او گناهی کرد و ما دیدیم لیکرحمت ما را نمی‌دانست نیک
5. ۵خاطر مجرم ز ما ترسان شودلیک صد اومید در ترسش بود
6. ۶من بترسانم وقیح یاوه راآنک ترسد من چه ترسانم ورا
7. ۷بهر دیگ سرد آذر می‌رودنه بدان کز جوش از سر می‌رود
8. ۸آمنان را من بترسانم به علمخایفان را ترس بردارم به حلم
9. ۹پاره‌دوزم پاره در موضع نهمهر کسی را شربت اندر خور دهم
10. ۱۰هست سر مرد چون بیخ درختزان بروید برگهاش از چوب سخت
11. ۱۱درخور آن بیخ رسته برگهادر درخت و در نفوس و در نهی
12. ۱۲برفلک پرهاست ز اشجار وفااصلها ثابت و فرعه فی السما
13. ۱۳چون برست از عشق پر بر آسمانچون نروید در دل صدر جهان
14. ۱۴موج می‌زد در دلش عفو گنهکه ز هر دل تا دل آمد روزنه
15. ۱۵که ز دل تا دل یقین روزن بودنه جدا و دور چون دو تن بود
16. ۱۶متصل نبود سفال دو چراغنورشان ممزوج باشد در مساغ
17. ۱۷هیچ عاشق خود نباشد وصل‌جوکه نه معشوقش بود جویای او
18. ۱۸لیک عشق عاشقان تن زه کندعشق معشوقان خوش و فربه کند
19. ۱۹چون درین دل برق مهر دوست جستاندر آن دل دوستی می‌دان که هست
20. ۲۰در دل تو مهر حق چون شد دوتوهست حق را بی گمانی مهر تو
21. ۲۱هیچ بانگ کف زدن ناید بدراز یکی دست تو بی دستی دگر
22. ۲۲تشنه می‌نالد که ای آب گوارآب هم نالد که کو آن آب‌خوار
23. ۲۳جذب آبست این عطش در جان ماما از آن او و او هم آن ما
24. ۲۴حکمت حق در قضا و در قدرکرد ما را عاشقان همدگر
25. ۲۵جمله اجزای جهان زان حکم پیشجفت جفت و عاشقان جفت خویش
26. ۲۶هست هر جزوی ز عالم جفت‌خواهراست همچون کهربا و برگ کاه
27. ۲۷آسمان گوید زمین را مرحبابا توم چون آهن و آهن‌ربا
28. ۲۸آسمان مرد و زمین زن در خردهرچه آن انداخت این می‌پرورد
29. ۲۹چون نماند گرمیش بفرستد اوچون نماند تری و نم بدهد او
30. ۳۰برج خاکی خاک ارضی را مددبرج آبی تریش اندر دمد
31. ۳۱برج بادی ابر سوی او بردتا بخارات وخم را بر کشد
32. ۳۲برج آتش گرمی خورشید ازوهمچو تابهٔ سرخ ز آتش پشت و رو
33. ۳۳هست سرگردان فلک اندر زمنهمچو مردان گرد مکسب بهر زن
34. ۳۴وین زمین کدبانویها می‌کندبر ولادات و رضاعش می‌تند
35. ۳۵پس زمین و چرخ را دان هوشمندچونک کار هوشمندان می‌کنند
36. ۳۶گر نه از هم این دو دلبر می‌مزندپس چرا چون جفت در هم می‌خزند
37. ۳۷بی زمین کی گل بروید و ارغوانپس چه زاید ز آب و تاب آسمان
38. ۳۸بهر آن میلست در ماده به نرتا بود تکمیل کار همدگر
39. ۳۹میل اندر مرد و زن حق زان نهادتا بقا یابد جهان زین اتحاد
40. ۴۰میل هر جزوی به جزوی هم نهدز اتحاد هر دو تولیدی زهد
41. ۴۱شب چنین با روز اندر اعتناقمختلف در صورت اما اتفاق
42. ۴۲روز و شب ظاهر دو ضد و دشمنندلیک هر دو یک حقیقت می‌تنند
43. ۴۳هر یکی خواهان دگر را همچو خویشاز پی تکمیل فعل و کار خویش
44. ۴۴زانک بی شب دخل نبود طبع راپس چه اندر خرج آرد روزها