1. ۱بشنو اکنون قصهٔ آن بانگ سختکه نرفت از جا بدان آن نیکبخت
2. ۲گفت چون ترسم چو هست این طبل عیدتا دهل ترسد که زخم او را رسید
3. ۳ای دهلهای تهی بی قلوبقسمتان از عید جان شد زخم چوب
4. ۴شد قیامت عید و بی‌دینان دهلما چو اهل عید خندان همچو گل
5. ۵بشنو اکنون این دهل چون بانگ زددیگ دولتبا چگونه می‌پزد
6. ۶چونک بشنود آن دهل آن مرد دیدگفت چون ترسد دلم از طبل عید
7. ۷گفت با خود هین ملرزان دل کزینمرد جان بددلان بی‌یقین
8. ۸وقت آن آمد که حیدروار منملک گیرم یا بپردازم بدن
9. ۹بر جهید و بانگ بر زد کای کیاحاضرم اینک اگر مردی بیا
10. ۱۰در زمان بشکست ز آواز آن طلسمزر همی‌ریزید هر سو قسم قسم
11. ۱۱ریخت چند این زر که ترسید آن پسرتا نگیرد زر ز پری راه در
12. ۱۲بعد از آن برخاست آن شیر عتیدتا سحرگه زر به بیرون می‌کشید
13. ۱۳دفن می‌کرد و همی آمد بزربا جوال و توبره بار دگر
14. ۱۴گنجها بنهاد آن جانباز از آنکوری ترسانی واپس خزان
15. ۱۵این زر ظاهر بخاطر آمدستدر دل هر کور دور زرپرست
16. ۱۶کودکان اسفالها را بشکنندنام زر بنهند و در دامن کنند
17. ۱۷اندر آن بازی چو گویی نام زرآن کند در خاطر کودک گذر
18. ۱۸بل زر مضروب ضرب ایزدیکو نگردد کاسد آمد سرمدی
19. ۱۹آن زری کین زر از آن زر تاب یافتگوهر و تابندگی و آب یافت
20. ۲۰آن زری که دل ازو گردد غنیغالب آید بر قمر در روشنی
21. ۲۱شمع بود آن مسجد و پروانه اوخویشتن در باخت آن پروانه‌خو
22. ۲۲پر بسوخت او را ولیکن ساختشبس مبارک آمد آن انداختش
23. ۲۳همچو موسی بود آن مسعودبختکاتشی دید او به سوی آن درخت
24. ۲۴چون عنایتها برو موفور بودنار می‌پنداشت و خود آن نور بود
25. ۲۵مرد حق را چون ببینی ای پسرتو گمان داری برو نار بشر
26. ۲۶تو ز خود می‌آیی و آن در تو استنار و خار ظن باطل این سو است
27. ۲۷او درخت موسی است و پر ضیانور خوان نارش مخوان باری بیا
28. ۲۸نه فطام این جهان ناری نمودسالکان رفتند و آن خود نور بود
29. ۲۹پس بدان که شمع دین بر می‌شوداین نه همچون شمع آتشها بود
30. ۳۰این نماید نور و سوزد یار راو آن بصورت نار و گل زوار را
31. ۳۱این چو سازنده ولی سوزنده‌ایو آن گه وصلت دل افروزنده‌ای
32. ۳۲شکل شعلهٔ نور پاک سازوارحاضران را نور و دوران را چو نار