1. ۱همچو شیطان در سپه شد صد یکمخواند افسون که اننی جار لکم
2. ۲چون قریش از گفت او حاضر شدندهر دو لشکر در ملاقات آمدند
3. ۳دید شیطان از ملایک اسپهیسوی صف مؤمنان اندر رهی
4. ۴آن جنودا لم تروها صف زدهگشت جان او ز بیم آتشکده
5. ۵پای خود وا پس کشیده می‌گرفتکه همی‌بینم سپاهی من شگفت
6. ۶ای اخاف الله ما لی منه عوناذهبوا انی اری ما لاترون
7. ۷گفت حارث ای سراقه شکل هیندی چرا تو می‌نگفتی اینچنین
8. ۸گفت این دم من همی‌بینم حربگفت می‌بینی جعاشیش عرب
9. ۹می‌نبینی غیر این لیک ای تو ننگآن زمان لاف بود این وقت جنگ
10. ۱۰دی همی‌گفتی که پایندان شدمکه بودتان فتح و نصرت دم‌بدم
11. ۱۱دی زعیم الجیش بودی ای لعینوین زمان نامرد و ناچیز و مهین
12. ۱۲تا بخوردیم آن دم تو و آمدیمتو بتون رفتی و ما هیزم شدیم
13. ۱۳چونک حارث با سراقه گفت ایناز عتابش خشمگین شد آن لعین
14. ۱۴دست خود خشمین ز دست او کشیدچون ز گفت اوش درد دل رسید
15. ۱۵سینه‌اش را کوفت شیطان و گریختخون آن بیچارگان زین مکر ریخت
16. ۱۶چونک ویران کرد چندین عالم اوپس بگفت انّی بری منکم
17. ۱۷کوفت اندر سینه‌اش انداختشپس گریزان شد چو هیبت تاختش
18. ۱۸نفس و شیطان هر دو یک تن بوده‌انددر دو صورت خویش را بنموده‌اند
19. ۱۹چون فرشته و عقل کایشان یک بدندبهر حکمتهاش دو صورت شدند
20. ۲۰دشمنی داری چنین در سر خویشمانع عقلست و خصم جان و کیش
21. ۲۱یکنفس حمله کند چون سوسمارپس بسوراخی گریزد در فرار
22. ۲۲در دل او سوراخها دارد کنونسر ز هر سوراخ می‌آرد برون
23. ۲۳نام پنهان گشتن دیو از نفوسواندر آن سوراخ رفتن شد خنوس
24. ۲۴که خنوسش چون خنوس قنفذستچون سر قنفذ ورا آمد شذست
25. ۲۵که خدا آن دیو را خناس خواندکو سر آن خارپشتک را بماند
26. ۲۶می نهان گردد سر آن خارپشتدم‌بدم از بیم صیاد درشت
27. ۲۷تا چو فرصت یافت سر آرد برونزین چنین مکری شود مارش زبون
28. ۲۸گرنه نفس از اندرون راهت زدیره‌...ن را بر تو دستی کی بدی
29. ۲۹زان عوان مقتضی که شهوتستدل اسیر حرص و آز و آفتست
30. ۳۰زان عوان سر شدی دزد و تباهتا عوانان را به قهر تست راه
31. ۳۱در خبر بشنو تو این پند نکوبیم جنبیکم لکم اعدی عدو
32. ۳۲طمطراق این عدو مشنو گریزکو چو ابلیسست در لج و ستیز
33. ۳۳بر تو او از بهر دنیا و نبردآن عذاب سرمدی را سهل کرد
34. ۳۴چه عجب گر مرگ را آسان کنداو ز سحر خویش صد چندان کند
35. ۳۵سحر کاهی را به صنعت که کندباز کوهی را چو کاهی می‌تند
36. ۳۶زشتها را نغز گرداند به فننغزها را زشت گرداند به ظن
37. ۳۷کار سحر اینست کو دم می‌زندهر نفس قلب حقایق می‌کند
38. ۳۸آدمی را خر نماید ساعتیآدمی سازد خری را وآیتی
39. ۳۹این چنین ساحر درون تست و سران فی الوسواس سحرا مستتر
40. ۴۰اندر آن عالم که هست این سحرهاساحران هستند جادویی‌گشا
41. ۴۱اندر آن صحرا که رست این زهر ترنیز روییدست تریاق ای پسر
42. ۴۲گویدت تریاق از من جو سپرکه ز زهرم من به تو نزدیکتر
43. ۴۳گفت او سحرست و ویرانی توگفت من سحرست و دفع سحر او