1. ۱قوم گفتندش مکن جلدی بروتا نگردد جامه و جانت گرو
2. ۲آن ز دور آسان نماید به نگرکه به آخر سخت باشد ره‌گذر
3. ۳خویشتن آویخت بس مرد و سُکُستوقت پیچاپیچ دست‌آویز جست
4. ۴پیشتر از واقعه آسان بوددر دل مردم خیال نیک و بد
5. ۵چون در آید اندرون کارزارآن زمان گردد بر آنکس کار زار
6. ۶چون نه شیری هین منه تو پای پیشکان اجل گرگست و جان تست میش
7. ۷ور ز ابدالی و میشت شیر شدآمن آ که مرگ تو سرزیر شد
8. ۸کیست ابدال آنک او مُبْدَل شودخمرش از تبدیل یزدان خَل شود
9. ۹لیک مستی شیرگیری وز گمانشیر پنداری تو خود را هین مران
10. ۱۰گفت حق ز اهل نفاق ناسدیدباسهم ما بینهم باس شدید
11. ۱۱در میان همدگر مردانه‌انددر غزا چون ...ان خانه‌اند
12. ۱۲گفت پیغامبر سپهدار غیوبلا شجاعة یا فتی قبل الحروب
13. ۱۳وقت لاف غزو مستان کف کنندوقت جوش جنگ چون کف بی‌فنند
14. ۱۴وقت ذکر غزو شمشیرش درازوقت کر و فر تیغش چون پیاز
15. ۱۵وقت اندیشه دل او زخم‌جوپس به یک سوزن تهی شد خیک او
16. ۱۶من عجب دارم ز جویای صفاکو رمد در وقت صیقل از جفا
17. ۱۷عشق چون دعوی جفا دیدن گواهچون گواهت نیست شد دعوی تباه
18. ۱۸چون گواهت خواهد این قاضی مرنجبوسه ده بر مار تا یابی تو گنج
19. ۱۹آن جفا با تو نباشد ای پسربلک با وصف بدی اندر تو در
20. ۲۰بر نمد چوبی که آن را مرد زدبر نمد آن را نزد بر گرد زد
21. ۲۱گر بزد مر اسپ را آن کینه کشآن نزد بر اسپ زد بر سُکسُکش
22. ۲۲تا ز سُکسُک وارهد خوش‌پی شودشیره را زندان کنی تا مِی‌ْ شود
23. ۲۳گفت چندان آن یتیمک را زدیچون نترسیدی ز قهر ایزدی
24. ۲۴گفت او را کی زدم ای جان و دوستمن بر آن دیوی زدم کو اندروست
25. ۲۵مادر ار گوید ترا مرگ تو بادمرگ آن خو خواهد و مرگ فساد
26. ۲۶آن گروهی کز ادب بگریختندآب مردی و آب مردان ریختند
27. ۲۷عاذلانشان از وغا واراندندتا چنین حیز و مخنث ماندند
28. ۲۸لاف و غرهٔ ژاژخا را کم شنوبا چنینها در صف هیجا مرو
29. ۲۹زانک زادوکم خبالا گفت حقکز رفاق سست برگردان ورق
30. ۳۰که گر ایشان با شما همره شوندغازیان بی‌مغز همچون که شوند
31. ۳۱خویشتن را با شما هم‌صف کنندپس گریزند و دل صف بشکنند
32. ۳۲پس سپاهی اندکی بی این نفربه که با اهل نفاق آید حشر
33. ۳۳هست بادام کم خوش بیختهبه ز بسیاری به تلخ آمیخته
34. ۳۴تلخ و شیرین در ژغاژغ یک شی‌اندنقص از آن افتاد که همدل نیند
35. ۳۵گبر ترسان دل بود کو از گمانمی‌زید در شک ز حال آن جهان
36. ۳۶می‌رود در ره نداند منزلیگام ترسان می‌نهد اعمی دلی
37. ۳۷چون نداند ره مسافر چون رودبا ترددها و دل پرخون رود
38. ۳۸هرکه گوید، های این‌سو راه نیستاو کند از بیم آنجا وقف و ایست
39. ۳۹ور بداند ره دل با هوش اوکی رود هر های و هو در گوش او
40. ۴۰پس مشو همراه این اشتردلانزانک وقت ضیق و بیمند آفلان
41. ۴۱پس گریزند و ترا تنها هلندگرچه اندر لاف سحر بابلند
42. ۴۲تو ز رعنایان مجو هین کارزارتو ز طاوسان مجو صید و شکار
43. ۴۳طبع طاوسست و وسواست کنددم زند تا از مقامت برکند