1. ۱گفت ای ناصح خمش کن چند چندپند کم ده زانکه بس سختست بند
2. ۲سخت‌تر شد بند من از پند توعشق را نشناخت دانشمند تو
3. ۳آن طرف که عشق می‌افزود دردبوحنیفه و شافعی درسی نکرد
4. ۴تو مکن تهدید از کشتن که منتشنهٔ زارم به خون خویشتن
5. ۵عاشقان را هر زمانی مردنی‌ستمردن عشاق خود یک نوع نیست
6. ۶او دو صد جان دارد از جان هدیوآن دوصد را می‌کند هر دم فدی
7. ۷هر یکی جان را ستاند ده بهااز نبی خوان عشرة امثالها
8. ۸گر بریزد خون من آن دوست‌روپای‌کوبان جان برافشانم برو
9. ۹آزمودم مرگ من در زندگی‌ستچون رهم زین زندگی پایندگی‌ست
10. ۱۰اقتلونی اقتلونی یا ثقاتان فی قتلی حیاتا فی حیات
11. ۱۱یا منیر الخد یا روح البقااجتذب روحی وجد لی باللقا
12. ۱۲لی حبیب حبه یشوی الحشالو یشا یمشی علی عینی مشی
13. ۱۳پارسی گو گرچه تازی خوشترستعشق را خود صد زبان دیگرست
14. ۱۴بوی آن دلبر چو پران می‌شودآن زبان‌ها جمله حیران می‌شود
15. ۱۵بس کنم‌، دلبر در آمد در خطابگوش شو والله اعلم بالصواب
16. ۱۶چونک عاشق توبه کرد اکنون بترسکو چو عیاران کند بر دار درس
17. ۱۷گرچه این عاشق بخارا می‌رودنه به درس و نه به استا می‌رود
18. ۱۸عاشقان را شد مدرس حسن دوستدفتر و درس و سبق‌شان روی اوست
19. ۱۹خامشند و نعرهٔ تکرار‌شانمی‌رود تا عرش و تخت یارشان
20. ۲۰درس‌شان آشوب و چرخ و زلزلهنه زیادات است و باب سلسله
21. ۲۱سلسلهٔ این قوم جعد مشکبارمسأله دورست لیکن دور یار
22. ۲۲مسأله کیس ار بپرسد کس تراگو نگنجد گنج حق در کیسه‌ها
23. ۲۳گر دم خلع و مبارا می‌رودبد مبین ذکر بخارا می‌رود
24. ۲۴ذکر هر چیزی دهد خاصیتیزانک دارد هر صفت ماهیتی
25. ۲۵آن بخاری غصهٔ دانش نداشتچشم بر خورشید بینش می‌گماشت
26. ۲۶هرکه در خلوت به بینش یافت راهاو ز دانش‌ها نجوید دستگاه
27. ۲۷با جمال جان چو شد هم‌کاسه‌ایباشدش ز اخبار و دانش تاسه‌ای
28. ۲۸دید بر دانش بود غالب فرازان همی دنیا بچربد عامه را
29. ۲۹زانکه دنیا را همی‌بینند عینوآن جهانی را همی‌دانند دین