1. ۱گفت او را ناصحی ای بی‌خبرعاقبت اندیش اگر داری هنر
2. ۲درنگر پس را به عقل و پیش راهمچو پروانه مسوزان خویش را
3. ۳چون بخارا می‌روی دیوانه‌ایلایق زنجیر و زندان‌خانه‌ای
4. ۴او ز تو آهن همی‌خاید ز خشماو همی‌جوید ترا با بیست چشم
5. ۵می‌کند او تیز از بهر تو کارداو سگ قحطست و تو انبان آرد
6. ۶چون رهیدی و خدایت راه دادسوی زندان می‌روی چونت فتاد
7. ۷بر تو گر ده‌گون موکل آمدیعقل بایستی کز ایشان کم زدی
8. ۸چون موکل نیست بر تو هیچ‌کساز چه بسته گشت بر تو پیش و پس
9. ۹عشق پنهان کرده بود او را اسیرآن موکل را نمی‌دید آن نذیر
10. ۱۰هر موکل را موکل مختفیستورنه او در بند سگ طبعی ز چیست
11. ۱۱خشم شاه عشق بر جانش نشستبر عوانی و سیه‌روییش بست
12. ۱۲می‌زند او را که هین او رابزنزان عوانان نهان افغان من
13. ۱۳هرکه بینی در زیانی می‌رودگرچه تنها ، با عوانی می‌رود
14. ۱۴گر ازو واقف بدی افغان زدیپیش آن سلطان سلطانان شدی
15. ۱۵ریختی بر سر به پیش شاه خاکتا امان دیدی ز دیو سهمناک
16. ۱۶میر دیدی خویش را ای کم ز مورزان ندیدی آن موکل را تو کور
17. ۱۷غره گشتی زین دروغین پر و بالپر و بالی کو کشد سوی وبال
18. ۱۸پر سبک دارد ره بالا کندچون گل‌آلو شد گرانیها کند