1. ۱سَگِ زمستان جَمع گردَد اُستُخوانَشزَخمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانَش
2. ۲کو بگویَد کین قَدرِ تَن که مَنَمخانه‌ای از سَنگ بایَد کَردَنم
3. ۳چونَک تابستان بیایَد مَن بِچَنگبَهرِ سَرما خانه‌ای سازَم زِ سَنگ
4. ۴چونَک تابستان بیاید از گُشاداُستُخوانها پَهن گردَد پوست شاد
5. ۵گویَد او چون زَفت بینَد خویش رادَر کُدامین خانه گُـنجَم اِی کیا
6. ۶زَفت گردَد پا کِشَد دَر سایه‌ایکاهِلی ، سیری ، غَری ، خودرایه‌ای
7. ۷گویَدَش دِل خانه‌ای ساز اِی عَموگوید او در خانه کی گُنجَم بِگو
8. ۸اُستُخوانِ حرصِ تو دَر وقتِ دَرددَرهَم آیَد خُرد گردَد دَر نَوَرد
9. ۹گویی اَز توبه بِسازَم خانه‌ایدَر زِمستان باشُدَم اِستانه‌ای
10. ۱۰چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص زَفتهَمچو سَگ سودای خانه از تو رَفت
11. ۱۱شُکرِ نِعمت خوشتَر از نِعمت بُوَدشُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد
12. ۱۲شُکرِ جان نِعمت وُ نِعمت چو پوستزآنک شُکر آرد تُرا تا کوی دوست
13. ۱۳نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباهصیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکرِ شاه
14. ۱۴نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میرتا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر
15. ۱۵سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَقتا رَوَد از تو شِکَم‌خواری وُ دَق