1. ۱یا به حال اولینان بنگریدیا سوی آخر بحزمی در پرید
2. ۲حزم چه بود در دو تدبیر احتیاطاز دو آن گیری که دورست از خباط
3. ۳آن یکی گوید درین ره هفت روزنیست آب و هست ریگ پای‌سوز
4. ۴آن دگر گوید دروغست این برانکه بهر شب چشمه‌ای بینی روان
5. ۵حزم آن باشد که بر گیری تو آبتا رهی از ترس و باشی بر صواب
6. ۶گر بود در راه آب این را بریزور نباشد وای بر مرد ستیز
7. ۷ای خلیفه‌زادگان دادی کنیدحزم بهر روز میعادی کنید
8. ۸آن عدوی کز پدرتان کین کشیدسوی زندانش ز علیین کشید
9. ۹آن شه شطرنج دل را مات کرداز بهشتش سخرهٔ آفات کرد
10. ۱۰چند جا بندش گرفت اندر نبردتا بکشتی در فکندش روی‌زرد
11. ۱۱اینچنین کردست با آن پهلوانسست سستش منگرید ای دیگران
12. ۱۲مادر و بابای ما را آن حسودتاج و پیرایه بچالاکی ربود
13. ۱۳کردشان آنجا برهنه و زار و خوارسالها بگریست آدم زار زار
14. ۱۴که ز اشک چشم او رویید نبتکه چرا اندر جریدهٔ لاست ثبت
15. ۱۵تو قیاسی گیر طراریش راکه چنان سرور کند زو ریش را
16. ۱۶الحذر ای گل‌پرستان از شرشتیغ لا حولی زنید اندر سرش
17. ۱۷کو همی‌بیند شما را از کمینکه شما او را نمی‌بینید هین
18. ۱۸دایما صیاد ریزد دانه‌هادانه پیدا باشد و پنهان دغا
19. ۱۹هر کجا دانه بدیدی الحذرتا نبندد دام بر تو بال و پر
20. ۲۰زانک مرغی کو بترک دانه کرددانه از صحرای بی تزویر خورد
21. ۲۱هم بدان قانع شد و از دام جستهیچ دامی پر و بالش را نبست