1. ۱دوستان مژده که از موهبت سبحانیمی‌رسد رایت منصور محمد خانی / رایتی کرد سر علمش گردیده / همچو پروانهٔ جانباز مه نورانی / رایت رفعتش افکنده لباسی دربر / کز گریبان فلک می‌کندش دامانی / رایتی صیقلی مهجه نورانی او / برده از روی جهان رنگ شب ظلمانی / رایتی گرد وی از واسطهٔ فتح و ظفر / کار اصناف ملک آیت نصر خوانی / رایتی ذیل جلالش گه گرد افشاندن / کرده بر مهر جلی شعشعهٔ نورافشانی / رایتی رؤیتش افکنده فلک را به گمان / زد و خورشید که ثانیش ندارد ثانی / رایتی آیت فتح آمده از پا تا سر / همچو افراخته تیغ علی عمرانی / حبذا صاحب رایت که به همراهی شاه / شد مصاحب لقب از غایت صاحب شانی / سرو سر خیل قزلباش که بر خاک درش / می‌نهد ترک قزل پوش فلک پیشانی / خان اعظم که خواقین معظم را نیست / پیش فرماندهیش زهرهٔ نافرمانی / ای امیر فلک اورنگ که بر درگه توست / قسمی از پادشهی حاجبی و دربانی / شرفه غرفهٔ تحتانی قصرت دارد / طعنه بر کنگر این منظرهٔ فوقانی / کبریای تو محیطی است که پایانش را / پا به آن سوی جهات است ز بی‌پایانی / قصر جاه تو چنان ساخت که خالی نشود / بی‌زوالی که شد این دار فنا را بانی / چون سلیمان جلیلی که اگر مور ذلیل / یابد از تربیتت بهره کند ثعبانی / ضعفا را چو کند تقویتت جان در تن / ذره خورشید شود قطره کند عمانی / آن که با حفظ تو در حرب گه آید عریان / جلد فرسوده کند بر جسدش خفتانی / وانکه حفظش نکنی گر بود الماس لباس / بر تنش غنچهٔ بی‌خار کند پیکانی / در محیط غضبت پیکری لنگر خصم / کشتی نیست که آخر نشود طوفانی / خون دشمن شده در شیشهٔ تن صاف و به جاست / که کند خنجر خون‌خوار تو را مهمانی / عید خلقی تو و در عید گه دولت تو / خصم افراخته گردن شتر قربانی / جمع بی‌امر تو گر عازم کاری باشد / نکند ور کند از بیم کند پنهانی / باج ده فخر کند گر به مثل گیرد باج / بندهٔ هندیت از خسرو ترکستانی / در زمان تو اگر یوسف مصری باشد / خویش را بهر شرف نام کند کاشانی / عیب‌جو یافته ویران دل از این غصه که هیچ / نیست در ملک تو نایاب به جز ویرانی / بد سگالی که ز ملک تو شکایت دارد / هست جغدی که به تنگ است از آبادانی / با رعایای تو عیسی ز فلک می‌گوید / ای خوش آن گله که موسی کندش چوپانی / مرکز دایرهٔ عالم از آن مانده به جا / که تو پرگار درین دایره می‌گردانی / صیت این دولت بر صورت از آن است بلند / که تو صاحب خرد این سلسله می‌جنبانی / تیغ رانی شده ممنوع که بر رغم زمان / تو در اصلاح جهان تیغ زبان میرانی / بوعلی گر سخنان حسن افتاده تو را / نشنود نام برادر به حسن ترخانی / تا به عانت ز خوش آمد بعد و خوش نشوند / راه مردان نزند وسوسهٔ شیطانی / دولتت راست جمالی که تماشائی آن / چشم بر هم نزند تا ابد از حیرانی / حسن تدبیر تو نقشیست بدیع‌التصویر / که مگر ثانیش اندر قلم آرد مانی / قصر قدر تو رواقیست که می‌اندازد / سایه بر منظر کیوان ز بلند ایوانی / فیض دست تو پس از حاتم طی دانی چیست / بعد باران شتائی مطر نیسانی / کفه بر کفه نچربید ز میزان قیاس / وزن کردند چو خانی تو با خاقانی / به طریقی که محمد ز ولی‌الله یافت / قوت اندر جسد دین ز قوی پیمانی / ای سمی نبی از ملک تو دورست زوال / به ولیعهدی مبسوط ولی سلطانی / سر بدخواه تو خواهم که ز بازیچهٔ دهر / گوی میدان تو سازد فلک چوگانی / داورا چند نویسد به ملوک توران / شرح ویرانی دل محتشم ایرانی / وان زمان هم که شود فایده‌ای حاصل از آن / گردد از بد مددیهای فلک نقصانی / من یکی بلبلم اندر قفس دهر که چرخ / می‌کند بر من از انصاف مدایح خوانی / حیف باشد که شوم ضایع و خالی ماند / باغ پر دمدمه مدح محمد خانی / ای خداوند جهان مالک مملوک نواز / که توئی خسرو اقلیم دقایق رانی / عمرها داشتم امید که یک بار دگر / در صف خاک نشینان خودم بکشانی / گاه درد دل من از دل من گوش کنی / گاه داد غم من از غم من بستانی / پیش ازین گرچه روان بوده را پای روان / مشکلی بود قدم بر قدم آسانی / مشکلی زان بتر اینست که از ضعف امروز / زین مکان نیست مرا نقل مکان امکانی / همهٔ مرغان ادلی اجنحه در صحبت خان / بوستانی و من تنگ قفس زندانی / لیک با این همه دوری به خیال تو مرا / صحبتی هست که خواند خردش روحانی / سرورا می‌رسدت هیچ به خاطر که کجا / شرط کردم که تو چون رخش عزیمت رانی / به یساق جدل آغاز خصومت انجام / که فلک داشت درین ورطه سرفتانی / چون به دولت تو سپاه ظفر آثارت را / سر به آن دشت بلا داده روان گردانی / من هم از ادعیه در پی بفرستم سپهی / که توشان سد بلای سپه خود دانی / لله الحمد که آن شرط بجا آمد و داشت / به تو فتاح غنی فتح و ظفر ارزانی / حال بر تخت حضوری تو جهان داور و من / بی‌حضور از غم بیماری و بی‌سامانی / تو چنان باش که عالم به وجود تو به پاست / لیک نگذار چنین درد مرا طولانی / مرهمی بخش از آن پیش که از زخم اجل / دل ز جان برکنم از غایت بی درمانی / بنوازم به طریقی که بر آن رشگ برند / روح جنت وطن انوری و خاقانی / بیش ازین قوت گفتار ندارم اما / دارم امید که از موهبت ربانی / تا زمانی که ملک صورت قیامت بدمد / تو ز آفات فلک ایمن و سالم مانی / وآن زمان نیز نگردی ز بقا بی‌بهره / که خدای تو بود باقی و باقی فانی