1. ۱بیا ای رسول از در مهربانیبه من یاری کن چون یاران جانی / چنان زین کن از سعی رخش عزیمت / که با باد صرصر کند همعنانی / چنان ره سر کن به سرعت که از تو / ز صرصر سبک‌تر گریزد گرانی / چو بر خنک سیلاب سرعت نهی زین / ز چشم من آموز سیلاب رانی / به جنبش در آر آنچنان باره‌ات را / که گردد روان بخش عزم از روانی / گرت نیست مشکل به شوکت پناهان / امانت سپاری ودیعت رسانی / غرض کاین گوهرهای بحر بلاغت / که دارند در وزن و قیمت گرانی / ازین کمترین بندهٔ کم بضاعت / ببر ارمغانی به نواب خانی / سمی محمد که یکتاست اسمش / در القاب تنزیلی آسمانی / به یک کارسازی که کاریست لازم / غمی رابه دل کن به صد شادمانی / جهان داوران را خداوند و صاحب / مصاحب به نواب صاحبقرانی / سکندر سپاهی که فرداست و یکتا / در اقلیم گیری و کشورستانی / ایالت پناهی که بختش رسانده / ز کرسی نشینی به کسری نشانی / پناه قزلباش کاندر شکوهش / قدر باشکوه قزل ارسلانی / سر چرخ را دیده با افسر خود / به درگاه خویش از بلند آستانی / ملقب به ظلم است از بس تفاوت / در ایام او عدل نوشیروانی / ز تهدید عدل شدید انتقامش / کند گله را گرگ سارق شبانی / درین دولت از روی نیروی صولت / قوی پشت ازو شوکت ترکمانی / به قدر دو عمر از جهان بهره دارد / شب و روز در عالم کامرانی / که بر دیدهٔ دولتش خواب گشته / حرام از برای جهان پاسبانی / اگر در سپه بعضی از سروران را / شد آهنگ دارائی آن جهانی / سر او سلامت که دارد ز رفعت / سزاواری فر تاج کیانی / زهی نیک رائی که معمار سعیت / بنای صلاح جهان راست بانی / اگر سد حفظ تو حایل نگردد / زمین پر شود ز آفت آسمانی / به دم دایم آتش فروزند مردم / ولیکن تو دانا دل از کامرانی / پی پستی شعلهٔ فتنه هرجا / دمیدی دمی کردی آتش نشانی / چو سهم جهادت به حکم اشارت / چو تیر قضا می‌رسد بر نشانی / سپاه تو را روز هیجا چه حاجت / بشست آزمائی و زورین کمانی / ز خاصیت خصمیت دشمنان را / کند موی سنجاب بر تن سنانی / جلالت کزین تنگ میدان برونست / از آن سو کند دهر را دیده‌بانی / به عهد تو حکم سلاطین دیگر / همه ناروان چون زر ایروانی / زبان صلاح تو شمشیر قاطع / در اصلاح آفات آخر زمانی / به این طینت ای زینت چار عنصر / بر آب و گلت می‌رسد قهرمانی / سرا سرورا داد از دست دوران / که داد از ستم داد نامهربانی / بر افروخته آتشی در عذابم / که دودش رسیده به چرخ دخانی / دورنگی و یک رنگ سوزیش دارد / رخم را به حیثیت زعفرانی / که چون رنگ کارم دگرگون نگردد / به این اشگ کولاکی ارغوانی / ز دولاب گردانی آن مشعبد / کز آن غرق فتنه است این مصرفانی / ز من یوسفی گشته امسال غایب / که هجرش مرا کرده یعقوب ثانی / چه یوسف عزیزی به صد گنج ارزان / به بازار سودائیان معانی / به بال و پر معرفت شاهبازی / به چرخ آشنا از بلند آشیانی / جلی اختری شبه اجرام گردون / نمایان دری رشگ درهای کانی / مرا وارث و یادگار از برادر / ولیعهد و فرزند و دلبند جانی / به چنگال اعراب افتاده حالا / چو گلبرگ در دست باد خزانی / چه اعراب قومی نه از قسم انسان / همه غول سان از عجاب لسانی / چو صید آدمی زان گر ازان گریزان / که دارند خوی سگان از عوانی / ملاقات یک روزهٔ آن لئیمان / مقابل به جان کندن جاودانی / که دارند اسیران خود را معذب / به صحرا نوردی و اشتر چرانی / پس از سالی آنگاهشان بر سر ره / به امید آمد شد کاروانی / به این نیت آرند کز عنف و غلظت / ستانند از یک به یک ارمغانی / فروشندشان بعد از آن همچو یوسف / به افسانه خوانی و جادو زبانی / جهان کارسازا من اکنون چه سازم / درین بینوائی به این ناتوانی / مگر حل این مشگل سخت عقده / تو سرور به عنوان دیگر توانی / وگرنه محال است آوردن او / به حجت نویسی و قاصد دوانی / قصیر است وقت و طویل است قصه / تو را نیز نفرت ازین قصه خوانی / محل تنگ‌تر زانکه من رفته‌رفته / کشم پرده از رازهای نهانی / سخن می‌کنم کوته آن گوهر آنجا / بزر در گرو مانده دیگر تو دانی / ولی زین سخن این توقع ندارم / من مفلس ای توامان امانی / که دست تو گرد سفر نافشانده / کند بر من و نظم من زرفشانی / بلی آن دو دعوی که تفصیل یک یک / شنیدست دارنده از من زبانی / چو نطقش به سمع معلی رساند / تو فرمان دهش گر به جائی رسانی / ازین کامیابی شود محتشم را / سرانجام عمر اول کامرانی / بود تا در آغاز عمر مطول / جوانی طراوت ده زندگانی / تو را ای جوانبخت از اقبال بادا / در انجام عمر طبیعی جوانی