1. ۱رسید باز به گوش زمان نوید امانز استقامت شاهنشه زمین و زمان / جمیلهٔ شاهد امینت آمد از در صبح / بهم نشینی دارای پادشاه نشان / نگشت کشتی دریای کین سبک حرکت / که بود لنگرش از کوه حلم شاه گران / لب نشاط شه از انبساط خندان گشت / چو کند مدعی از مدعای خود دندان / برآمد از دو طرف بانگ طبل آسایش / ز جنبش لب بخشایش خدیو جهان / سپهر مرتبه سلطان محمد صفوی / خدایگان ملوک ممالک ایران / شهنشهی که کمین بارگاه جاهش را / گذشته شرفهٔ ایوان ز غرفهٔ کیوان / دهنده‌ای که ز دست و دلش به زنهارند / همه ذخایر بحر و همه دفاین کان / هزار ملک سلیمان دهد به باد فنا / به بال همت او موری ارکند طیران / بلند اگر نشود بادبان تمشیتش / فتد سفینهٔ چرخ بلند در جریان / به کام مرغ جلالش نمی‌گشاید بال / ز تنگ حوصله‌گیهای عالم امکان / چو اوست حارس ایران عجب که بنیانش / شود به جنبش طوفان نوح هم ویران / به زور بخت جوان داده در جهانگیری / نشان ز شان سکندر شه سکندرشان / ضمیر او بفرستد ز نور خویش به دل / به فرض اگر ز جهان گردد آفتاب نهان / به شرع مصطفوی راست ناید اسلامش / به خسرو صفوی هرکه نبودش ایمان / شکوه سنجی او نیست ممکن ارچه فلک / شود دو نیمه و گردد دو کفهٔ میزان / تمام روی زمین را گوهر فرو گیرد / ز ابر دست کریمش چو سر کند باران / سحاب همت او از کدام قلزم خاست / که از ترشح آن شد دو عالم آبادان / درخت عشرت وی از کدام بستانست / که ریخت تازگیش آب صد بهارستان / سریر ارثی طهماسب شاهی اندر دهر / قرار گیر نشد تا ازو نگشت گران / برای کار جهان خسروان آفاقند / همه گزیدهٔ خلق او گزیدهٔ یزدان / نه ظلم بود همانا کزین چمن اکثر / زدند ریشهٔ نسل خدیو سدره مکان / پی تفرد یک شاخ نخل شاهی را / شد احتیاج به اصلاح اره دهقان / ز گرگ حادثه در عهد او رمان مشوید / که حفظ او رمه کائنات راست شبان / زمانهٔ عافیتش را بگرد سر گردید / که در زمانهٔ او فتنه گشته سرگردان / ز رای مصلحت‌اندیش او جهانبان است / که هست از پی امنیت زمین و زمان / فنای دائمی جنگ را سپهر کفیل / بقای سروری صلح را زمانه ضمان / حسامها به زوایای تنگ و تار غلاف / خروج را شده تارک بسان مغر و زبان / درون ترکش و قربان ز ترک جنگ و جدل / مفارقت شده قائم میان تیر و کمان / ز رشتهٔ تابی تدبیر گوئی اندر کیش / کبوتری شده پر بسته ناوک پران / به دست مرد ز گیرائی فسون صلاح / گزندگی شده بیرون ز طبع مارسنان / تمام هیزم حلوای آشتی گردید / تفک که بود جبال جدال را ثعبان / ز ره که دیده به خوابستش از فسانهٔ صلح / درون جعبه اگر تنگ خفته با خفتان / و گر رجوع به آغوش غازیانش نیست / رجوع نیست به این روزگار را چندان / بجای شاهد یوسف جمال عافیت است / اگر چه تفرقه در چاه و فتنه در زندان / ولی اگر نبود صولت و صلابت شاه / سر از زمین بدر آرد ستیزهٔ دوران / و گرنه نوح زمان پشت این سفینه بود / ز پیش هم قدمی پیشتر نهد طوفان / چه نوح جوانبخت چهارده ساله / که باد حکم مطاعش هزار سال روان / ولیعهد ملک حمزه میرزا که گرفت / تصرفش ز ملوک اختیار کون و مکان / پناه ملک و ملل شاه و شاهزادهٔ دهر / امید عالمیان نور چشم آدمیان / سکندری که جهانگیر گشته پیش از وقت / به دستیاری تدبیر پیر و بخت جوان / مبارزی که ز جد مبارزت داده / ز جد عالی خود در صف مصاف نشان / اگرچه هست به سن آن مه بلند اختر / هلال تازه طلوعی بر این بلند ایوان / ولی یگانه هلالیسیت کز امل دارند / به زیر چرخ برین کائنات چشم بر آن / چو او نهاد قدم در کنار دایهٔ دهر / زمانه گفت که دولت نمی‌رود ز میان / خلافت ابدی دست از آستین ازل / برون نکرده به او داشت در میان پیمان / شه نشاط طلب گو به عیش کوش که هست / سوار چابک پرخاش جوی در میدان / چو او به حرب درآید عدوی بی‌دل و دین / ز هر چه هست براند نخست از سر و جان / شود ز شعلهٔ تیغش هوای حرب چو گرم / هزار تن ز لباس بقا شود عریان / چه غم ز صلبی اعدا که ممکن است خلل / در آهنین سپر از تیر آتشین پیکان / به جام اوست ز دولت شراب دیر خمار / به کام اوست ز خضرت بهار دور خزان / نعال توسن او را قرینه نتوان یافت / مگر کنند بهم چار آفتاب قران / فتد چو گوی فلک از مهابتش بشتاب / اگر حواله بگوی زمین کند چوگان / بیک نگه کندش زهره بی‌مبالغه چاک / به زهر چشم اگر بنگرد به شیر ژیان / ز تیغ خصم کش او فزون تر آید کار / اگر به عزل اجل ز آسمان رسد فرمان / طمع نگر که قضا گرچه ملکت گیتی / باو گذاشت ز تقدیر قادر دیان / هنوز چشم غنیم است در پی ملکش / چو دیده‌ای غنم سر بریدهٔ حیران / زبان خنجر او داده مهلتی به عدو / ولی به قتل ویش با اجل یکیست زبان / سخن به خاتمه گردید محتشم نزدیک / بیا و رخش بیان بیش ازین سریع مران / ز اختراع طبیعت که هرچه پیش گرفت / ز پیش برد به عون مهیمن منان / پی نزول شه دهر و شاهزادهٔ عصر / به عیش خانهٔ قزوین ز خطهٔ شروان / ازین دو بیت مسلسل که چارتار کنند / دعا و خاتمهٔ نظم نیز ساز بیان / نزول شاه به قزوین بود مبارک و سعد / کزین جهان فساد است مهد امن و امان / دگر نزول سر شاهزاده‌ها که به کام / رسید عالم از آن پادشاه عالمیان