1. ۱دمید صبحی و از پرتو دمیدن آنبه ذره‌ای نظر افکند آفتاب جهان / چه صبح چهره نمایندهٔ هزار امید / که مشکل است بیانش به صدهزار زبان / چه آفتاب بلند اختر سپهر جلال / که برد طلعت او ظلمت از زمین و زمان / مدار اهل زمین اعتماد دولت و دین / حفیظ ملک و ملل پاسبان کون و مکان / گزیده نسخهٔ لطف‌اله لطف الله / که هست آینهٔ صنع صانع دیان / محیط مکرمتی کز درش برد مه و سال / گدا به کشتی چوبین ذخایر عمان / جلیل موهبتی کاسمان به دو کشد / زری که سایل او را بریزد از دمان / یگانه صانع خیاط خانهٔ تقدیر / بریده بر قد او خلعت بزرگی و شان / نهد به سجدهٔ او هفت عضو خود به زمین / به آسمان اگر ازشان او دهند نشان / چنان به عهد وی امساک شد قبیح که هست / حرام در نظر عقل روزهٔ رمضان / به زیر بال و پر خویش مرغ تربیتش / ز بیضه‌های عصافیر شد عقاب پران / رود چو سوی نشان تیر دقتش ز سپهر / هزار زه شنود گوش گوشه‌های کمان / چنان که خاک شناسد خراش تیشهٔ تیز / سخای دست ودلش بحر می‌شناسد و کان / زهی به ذات تو نازنده مسند تکمین / زهی ز عظم تو شرمندهٔ وسعت امکان / ز لطف خویش خدا لطف خویش خواند تو را / تبارک‌الله از الطاف خالق منان / جوان کننده دوران پیر ساخت تو را / هم اتفاقی تدبیر پیر و بخت جوان / به خال چهرهٔ زنگی اگر نظر فکنی / شود ز مردمی انسان دیدهٔ انسان / زینت ارچه مقام است لیک بالنسبة / تو آتشی و کواکب شرار و چرخ و خان / جهان مدار از بس که شرمسار تو را / به دوش زانوم از جبهه مانده بار گران / بزرگوارا از بس به زیر بار توام / ز انحنا شده جیبم مصاحب دامان / زمانه راست چنین اقتضا که گوهر مدح / ز قدر اگر چه بود گوشوار گوش جهان / به صد شعف چو ستاند ز مادحش ممدوح / وز آفرین لب مدح آفرین شود جنبان / وز انتعاش کند زیب مجلسش یک چند / چو لاله و سمن ونرگس و گل و ریحان / ز عمد صد رهش افتد نظر بر او اما / به سهو نیز نیفتد به فکر قیمت آن / تو آن بزرگ عطائی که در نظم مرا / ندیده قیمتش ارسال کردی از احسان / و گر وظیفه هر ساله ساختی آن را / هزار سال بود ملک عمرت آبادان / منم کهن بلدی در کمال ویرانی / تو گنج عالم ویران یگانه ایران / حصار این بلد کهنه کن به آب و گلی / که سیل حادثه هرگز نسازدش ویران / غلام بی بدلت محتشم که از افلاس / کنون تخلص او مفلسی است در دیوان / چو درد فاقه‌اش اکثر دواپذیر شده / علاج مابقی از حکمت تو هست آسان / همیشه تاز پی اعتماد اهل وداد / کنند بیعت و پیمان مشدد از ایمان / امیدوار چنانم که دولت ابدی / ز بیعتت نکشد دست و نگسلد پیمان