1. ۱آیت اقبال شد رایت سلطان حسنحمد خداوند را اذهب عناالحزن / آن که نسیم از درش گر گذرد بر قبور / مردهٔ صد ساله را روح در آید به تن / آن که غضب رایتش گر فتد از حلم دور / جان مسیحا زند خیمه برون از بدن / ذات نکو طینتش زینت صد بارگاه / وضع گران رتبتش زیور صد انجمن / شام و سحر روزگار از ره آن کامکار / برده ز دشت صبا عطر به دشت ختن / خواست به نامش کند نوبر گفتار طفل / رفت و بفتاد آن شست زبان از لبن / زندهٔ انفاس او باج خوران مسیح / بندهٔ احسان او پادشهان سخن / از پی وزن نقود که آن همه صرف گداست / وقف ترازوی اوست سنگ ترازو شکن / پیش رخش گر عقیق دم زند از رنگ خویش / چرخ بتابد به عنف روی سهیل از یمن / تازه تر از شاخ گل بر دمد از قعر گور / گر شنود به روی او کشتهٔ خونین کفن / در ظلماتست لیک بر سر آب حیات / هر دل مسکین که او بسته به مشگین رسن / لشگریانش همه شیر دل و شیر گیر / عسکریانش تمام پیلتن و پیل کن / سیر گه باطنش کو چه صدق و یقین / غوطه گه خاطرش لجه سرو علن / از قدم بندیان بند سیاست گسل / بر گنه مجرمان ذیل حمایت فکن / ای به هزار اعتبار کرده تو را کامکار / کام ده دشمنان پادشه ذوالمنن / حلم تو هرجا که کرد پای وقار استوار / می‌کند آنجا سپند بر سر آتش وطن / معدلتت خسرویست در سپهش هر نفر / تیشهٔ فرهاد گیر ریشهٔ بیداد کن / دست سبک ریزشت دشمن گنج گران / لعل گران ارزشت معدن در عدن / پردهٔ اهل سکان بر فتد از روزگار / چون متحرک شود سرو تو در پیرهن / تا دهی اشجار را لطف خرامش به باد / سرو خرامنده را ساز چمان در چمن / تا سپرد پای تو راه چمن گشته‌اند / چهره سپاران باد برگ گل و یاسمن / لطف منت هرکه را ناز کی داد وام / بر کف پا می‌خورد نیشتر از نسترن / دیدهٔ رخت را در آب دید و به من برد پی / عقل تنت را به خواب دید و به جان برد ظن / یوسف عهدی و هست بر سر بازار تو / پرده در گوش خلق غلغلهٔ مرد و زن / حسن تو دارد دو حق بر من محزون که هست / عشق مرا راهبر عقل مرا راهزن / شمع وصال توراست جان لکن اما دریغ / کاتش این شمع راست بعد غریب از لگن / عشق که دارد دو شکل از چه ز وصل فراق / بهر رقیبان پری بهر منست اهرمن / راز من از عشق تو گنج نهان بود از آن / دل بستاند از زبان لب بنهفت از دهن / تا شده‌ام بر درت از حبشی بندگان / صد قرشی گشته‌اند بنده و لالای من / مکتب عشق تو هست مسکن صد بوعلی / طفل سبق خوان در او محتشم استاد فن / چون سخن آرائیم پا به دعایش نهاد / مصرع مطلع نهاد روی به پای سخن / رایت خورشید را تا بود این ارتفاع / آیت اقبال باد رایت سلطان حسن