1. ۱بود به چنگ درنگ جیب مهم جهانتا به میان زد قضا دامن آخر زمان / در طبقات ملوک پادشهی برگزید / تیغ زن و صف‌شکن شیردل و نوجوان / خوانده ز آیندگی خطبهٔ پایندگی / بسته ز پایندگی راه بر آیندگان / خسرو مهدی ظهور کز نصفت گستری / ریشه دجال ظلم کند ازین خاکدان / پادشه نامدار کز ازل از بخت داشت / منت هم نامیش حمزهٔ صاحبقران / آن که در آغاز عمر گشت به تایید حق / ملک و ملل را حفیظ امن و امان را ضمان / فرش نگارنده‌اش چهرهٔ حور پری / سده فشارنده‌اش جبههٔ خاقان و خان / ساقی بزمش به بذل تاج به فغفور بخش / صاحب قصرش به حکم باج ز قیصرستان / وانکه چو شد دهر را واسطهٔ دفع شر / گشت قوی خلق را رابطهٔ جسم و جان / میوه چش باغ او ذائقهٔ حسن و ناز / نازکش داغ او ناصیهٔ انس و جان / رشحهٔ فیضش کشد زر ز مسامات ارض / تا با بد مشنواد بوی بهار این خزان / حکمت او چون کند آتش تدبیر تیز / باز تواند گرفت مال صعود از دخان / نال قلم گر شود از کف حفظش علم / چرخ تواند زدن بر سر آن آسمان / موی اگر پل شود در کنف حفظ وی / تا ابدش نگسلد پویه پیل دمان / بس که به سر گشته است چرخ بگرد درش / آبله بر فرق سر یافته از فرقدان / تا رودش در رکاب چرخ طویل انتظار / بر کنفش شد کهن غاشیهٔ کهکشان / گر به جهان افکند مصلحتش پرتوی / پرتو مهتاب را صلح فتد با کتان / بهر تو طاعت تمام جبهه و لب می‌شود / می‌رسد از رهروان هرچه بر آن آستان / حکمتش اندر خزان بیشتر از سرخ بید / سازد و بیرون کشد خون ز رگ زعفران / بگذرد از خاره‌تیر گرچه در اثنای کار / نرم کند مشت او مهرهٔ پشت کمان / مادر جود از سخا حامله چون شد فتاد / با کرم حیدری همت او توامان / ای به صلابت سمر وی به سیاست مثل / وی به شجاعت علم وی به مهابت نشان / از تو که سر تا قدم شعلهٔ سوزنده‌ای / نایرهٔ مرکز فتاد دایرهٔ عظم و شان / شیهه شبدیز تو سینهٔ رستم خراش / نیزهٔ خون ریز تو آتش جرات نشان / نور ضمیرت که تافت بر صفت ماه تاب / شد به کتان هم مزاج پردهٔ راز نهان / از اثر نار بغض یافته مانند مار / خصم تو بر زیر پوست آبله بر استخوان / کاه تو با کوه خصم سنجد اگر روزگار / سایه به چرخ افکند پایهٔ کوه گران / عهد تو تا زودتر روی به دهر آورد / سیلی سرعت کند رنجه نشای زبان / چرخ گری را اگر پاس تو گردد حفیظ / با دل جمع ایستد بر سر نوک سنان / گر به شتابندگان نهی تو گردد دچار / پای صبا را نخست رعشه کند تاروان / تنگ قبا شاهدیست عزم تو گوئی که ساخت / قدرت پروردگار کاستش اندر مکان / زور تخلخل اگر عرصه نکردی وسیع / تنگ فضائی بدی بر تو فضای جهان / دشمن از ادبار اگر در ره رمحت فتد / آید از اقبال تو کار سنان از بنان / پیش کفت دوده ایست صرصری اندر قفا / هرچه ازل تا ابد کرده بهم بحر و کان / آن که تو را مدعاست تیر جگر دوز تو / منکر شان تو را ساخته خاطر نشان / ز آفت بخت نگون خصم تو را در مزاج / غیر گل گرد میخ نشکفد از زعفران / کعبه کوکب که هست راه دو عالم درو / صد ره و یک مشتریست هر ره و صد کاروان / گر به زمین بسپری نعل سمند جلال / آینه دانی شود سربه سر این خاکدان / بارهٔ خورشید را هر سحری می‌کنند / بر زبر چرخ زین تا کشی‌اش زیر ران / لیک به روی زمین از حرکات سریع / داردش اندر سبل رخش تو سیلاب ران / شایدش از پویه خواند کشتی دریای خشک / عزمش اگر کوه را بگذرد اندر کمان / چنبر چرخش برون بفشرد ار وقت لعب / بر کفل اندازدش سایهٔ دوال عنان / صبح گرش سر دهی بگذرد از ظهر چاشت / بس که ز همراهیش باز پس افتد زمان / در کفلش چون کشند از حرکاتش زند / طعنه به بال ملک دامن برگستوان / گر بکند کام خویش تنگ به حیلت‌گری / باشد از امکان برون تاختنش بر مکان / کاسهٔ سمش هزار کاسهٔ سر بشکند / بانگ هیاهوی رزم بشنود ار ناگهان / نیک توان یافتن صنعت او در یورش / لیک از ابعاد اگر رفت تناهی توان / جامه قطع مکان دوخته هرکه که کس / بر قد صد ساله راه بوده رسانیم آن / بس که سبک خیزیش جذب کند ثقل وی / بر شمرد بحر را در ره هندوستان / خلقه حاتم کند مس سراپای وی / مرد برو گر زند هی ز پی امتحان / با کفل همچو کوه دانهٔ تسبیح را / رشته شود وقت کار آن فرس کاروان / باد ز پس‌ماندگی پیش فتد هم گهی / گرد جهان گر بود در عقب او دوان / در ره باریک کرد پویهٔ او بی‌رواج / کار رسن با زر ابر زیر ریسمان / بر زبر چار سم کرده سبک خشکیش / از ره او گاه گاه نیم بلالی عیان / چون شده آن تیز گام هم تک باد صبا / یافته حسن زمین کام صبا را گران / خنک فلک را اسمش داغ نهد بر سرین / گرچه ز سطح زمین پا ننهد بر کران / باشد این شهسوار بهتر ازین صد هزار / توسن فربه سرین تازی لاغر میان / من که زبان جهان در ازلم شد لقب / در صفتش خویش را یافتم الکن زبان / دادگرا سرورا شیردلا صفدرا / گرچه درین دولتست محتشم از مادحان / لیک به شغل دعا است آن قدرش اشتغال / کز صفتش عاجز است صاحب طی لسان / پاس حیاتش بدار ز آن که بحر ز دعا / حفظ و نگهبانیست ختم بر این پاسبان / طول ز حد شد برون به که سخن را کنون / ختم کند بر دعا کلک مطول بیان / ملک جهان تا رود بر نهج رسم دهر / دست به دست از ملوک ای شه کشورستان / از اثر طول عهد مهد زمین را ز تو / کس نستاند مگر مهدی صاحب زمان