1. ۱رایت فتح جدید گفت شه کامرانداور نصرت قرین خسرو صاحبقران / حمزهٔ ثانی که کرد صیت جهانگیریش / گام خبرها سبک گوش فلکها گران / مژدهٔ اقبال او شد متحرک جناح / پیش رو صد هزار مرغ بشارت رسان / دهر به یکدم چنان شد متغیر که گشت / ظلم مبدل به عدل فتنه به امن و امان / کشتی عالم که داشت صد خطر اندر قفا / او به کارش رساند یک نفس اندر میان / شخص اجل آنچه داشت در پس دندان صبر / گفت با اعدای خویش او به زبان سنان / روز مصافش چو خصم در جدل و انقیاد / کرد به خود مشورت با دل و جان طپان / حوصله یک بار اگر گفت بگو القتال / واهمه صد بار بیش گفت بگو الامان / وقت فرس تاختن میفکند بر زمین / زلزله انگیزیش غلغله در آسمان / می‌برد از اژدها افعی رمحش سبق / می‌دهد از ذوالفقار شعلهٔ تیغش نشان / چون کشش شست او پشت کمان خم کند / جان ز جسد رم کند تیر همان در کمان / لنگر صبر و سکون بگسلد از اضطراب / گوی زمین در کفش بیند اگر صولجان / روز مصافش کند حلقهٔ زه گیر را / کوچهٔ راه گریز پیل بزرگ استخوان / خصم به قدر الم گر بخروشد شود / پنبه گوش فلک نقطهٔ غین فغان / شوق بلند آرزو تا به جنابش رسد / خواسته از نه فلک آلت یک نردبان / دور دو شه در میان گشت به او منتقل / با دو جهان عدل و داد دولت طهماسب خان / شاه قزلباش اگر راه فدائی دهد / گرد سرش پر زند روح قزل ارسلان / تا کرم و عدل او نوبت شهرت زدند / سخرهٔ عالم شدند حاتم و نوشیروان / روز کم احسانیش نشئه دریا دلی / گرد برآرد ز بحر دود برآرد ز کان / ای مترشح سحاب کز تو و دوران تو / ملک جهان خرم است خلق جهان شادمان / آن چه تو کردی نبود مدرکه را در خیال / بلکه گذر هم نداشت واهمه را در گمان / تا به میان آمدی با سپه عدل و داد / ظلم سپاهی نهاد پا ز میان بر کران / رخنه گر ملک را زود کشیدی به خاک / ورنه کجا می‌گذاشت خاک درین خاکدان / نقش حیل را بر آب فایده‌هائی که کرد / روبه کج باز رنگ پنجهٔ شیر ژیان / تیغ تو داسیست تیز کز مدد موج خون / از رخ خصم خجل می درود زعفران / کین تو صد خانه داد بیش به باد فنا / خوش اثر نیک داد کینهٔ این خاندان / ظل تو عالم گرفت گرچه نیفتد به خاک / سایهٔ پروسعت از مرغ بلند آشیان / باد مرادی که هست عزم تواش پیشرو / بحر سپر می‌کند کشتی بی‌بادبان / چرخ ز پستی خورد کوب ز سم ستور / موکب جاه تو را گر رود اندر عنان / رستم زور آزما باز نبندد کمر / زور تو را گر شود در صدد امتحان / هم ز تلاشت بود پیل دمان را خطر / هم ز مصافت رسد شیر ژیان را زیان / چشم جدل دیدگان دیده به عین‌الیقین / با ظفر حیدری تیغ تو را توامان / تیغ تو کز خون خصم قطره‌چکان آمده / گلشن فتح تو راست شاخ گل ارغوان / چرخ زبردست اگر با تو فتد در تلاش / بر کمرش بگسلد منطقهٔ کهکشان / عظم تو گنجد در آن لیک چه در قطرهٔ بحر / گر به مکان ضم شود مملکت لامکان / قبله معین نبود تا به زمان تو گشت / بر دو جهان فرض عین سجدهٔ یک آستان / شعشعه را گر کند روی تو مشرق فروز / صد چوبت خاوری سر زند از خاوران / مشعله را گر کند حسن تو مغرب طراز / از عدم آفتاب شام نگردد عیان / گرم به خورشید اگر بنگری از تاب تو / در ظلماتش کنند مهر پرستان نهان / دهر علیل تو شد خسته عیسی طبیب / خلق ذلیل از تو گشت گلهٔ موسی شبان / ضابطه تا دم به دم رو به ترقی نهد / بهر جهان لازم است پادشه نوجوان / گویم اگر کرده است کار مسیح افعی / وجه بپرس و بنه سمع تهور بر آن / کرد مسیحا اگر در بدن مرده روح / در جسد ملک کرد افعی رمح تو جان / گر نه اجل را یکی داشته بودی به کار / جود تو دادی به خلق عمر ابد رایگان / خسرو هند ار دهد خط به غلامی به تو / بی‌طلب از چین رود باج به هندوستان / ای ملک نامدار سایهٔ پروردگار / دادگر کامکار پادشه کامران / گر نشدی بهر فتح قفل جهان را کلید / رمح تو کشورگشا تیغ تو گیتی ستان / ور نه ز فتح تو و رفع مخالف شدی / دفع پریشانی از خاطر کاشانیان / آن چه ز ایشان رسید و آن چه بر ایشان گذشت / حرف به حرف آمدی کلک مرا بر زبان / اول از آن ظلم عام دیگر از آن قتل خاص / وان حرکتها که گشت باره از آن سر گران / فرض شمردن دگر سنت ابن زیاد / بر لب لب تشنه‌ها بستن آب روان / غارت و قتل دگر در دم تسخیر شهر / کز تف این فتنه خاست دود ز صد دودمان / الغرض اینها که شد نیست از آن هیچ باک / کز شفقت گستریست لطف تو تن خواه آن / از همه آن به که هست در عقب از عهد تو / این غم ده روزه را خوش دلی جاودان / پادشها سرور اگر ز طواف درت / از دگران باز ماند محتشم ناتوان / واسطه این است این کز ستمش کرده است / دهر بلیت گمار چرخ اذیت رسان / خسته و مشکل علاج کم زر و پر احتیاج / راجل بی‌دست و پا مفلس بی خانمان / ور ز شعف کرده است مرغ تمنایش را / بیشتر از بیشتر گرد سرت پر زنان / از شعرای زمان داد گرا یک کس است / عابد شب زنده‌دار قاری و اورادخوان / پاس خود اندر دعا از دی وی جو که نیست / ملک بقای تو را بهتر ازین پاسبان / ای شه فرمانروا کز قروق حکم تو / نیست عجب گر شود حکم قضا ناروان / پادشهان در جهان حکم روان تا کنند / پای جهان گرد باد حکم تو را در جهان