1. ۱ای جهان را به دولت تو نظامآسمان را به خدمت تو قیام / نقطهٔ پای کبریای تو راست / حیز افزون ز ساحت اوهام / آتش قهرت ار زبانه کشد / چون سپند از فلک جهند اجرام / گر شکوهت مکان طلب گردد / پا ز حیز برون نهند اجسام / کرده رایت برای راه صواب / بر سر بختی زمانهٔ زمام / گر نه سررشته در کف تو بود / بگسلد توسن سپهر لجام / تیغ که آیین اوست خونریزی / مانده در عهد تو به حبس نیام / صعوه در دور تو اسیر عقاب / باز در عهد تو اسیر حمام / گر زند بانگ بر جهان غضب / جهد از بیم تا عدم بدو گام / ور دهد مهلت زمان کرمت / پا به ذیل ابد کشد ایام / آید از همگنان خصایص تو / صمدیت گر آید از اصنام / سگ کوچکترین غلام تو را / مهتران بندهٔ آن دو بنده غلام / که در آفاق دیده از حکما / دین پناهی که بهر نفی حرام / در میان لای نفیش ار نبود / غیر اسمی نماند از اسلام / افتخار قبیلهٔ آدم / شاه بیت قصیدهٔ ایام / آصف جم صفات قاسم بیک / رای لقمان ضمیر خضر الهام / عامل کارخانهٔ رزاق / قاسم روزی خواص و عوام / کمترین پاسبان او کیوان / کمترین تیغ بند او بهرام / بهر طی ره ستایش او / اگر امروز تا به روز قیام / درید کاتبان هفت اقلیم / بر صحایف قدم زنند اقلام / طی نگردد ره آن قدر که بود / کلک را در میانه اقدام / ای پی طوف بارگاه شما / بسته خلق از چهار رکن احرام / من کوته قدم ز طول امل / به صد امید و صدهزار مرام / دو خزانه در از کلام بدیع / هر دری گوشوار گوش گرام / کردم ارسال از عراق به هند / بعد ابلاغ صد درود و سلام / که نثار دو بارگه سازند / حاملانش به اهتمام تمام / دو معاذ خلایق آفاق / دو معز مفاخر ایام / یکی از عین قدر قبلهٔ خاص / یکی از فرط فیض کعبهٔ عام / قصه کوته خلاصه دوسرا / مجلس شاه و محفل خدام / وز خداوند خود امیدم بود / که نهد حکمتش به دقت تام / دست بر نبض کار این بی‌کس / گوش بر شرح حال این گمنام / تا مزاج سقیم مطلب من / صحتی تام یابد از اسقام / یعنی از مال طفلم آن چه بود / در دکن پیش بد ادایان وام / به نخستین اشاره‌ای که کند / بستانند چاکران عظام / بلکه با آن به لطف ضم سازد / صله‌ای از شه بزرگ انعام / باری آنها فتاد در تعویق / از تقاضای بخت نافرجام / این زمان از کمال لطف و کرم / ای خجل از مکارم تو کرام / بهر عرض کلام من یملک / ای سخنهای تو ملوک کلام / به زکات قدوم فیض لزوم / وقت فرصت به بزم شام خرام / در میان مهم من نه پای / ساز کار مرا نظام انجام / گر نه پای تو در میان باشد / نرسد کار عالمی به نظام / نیست مخفی ز عالم و جاهل / که به توفیق خالق علام / می‌تواند نهاد حکمت تو / نرمی موم در مزاج رخام / می‌تواند شد از تصرف تو / نطفهٔ تغییریاب در ارحام / پس مهمات محتشم هرچند / گشته باشد ز بی‌کسی‌ها خام / دور نبود که پیش تدبیرت / گردد آسان‌ترین جملهٔ فهام / متصل خواهم از خدا که به دهر / ز اتصال لیالی و ایام / بس که عهدت شود طویل الذیل / سر برآرد ز جیب صبح قیام