1. ۱روزه رفت و آمد از نزدیک مخدوم الانامبر سر من مشفقی با عیدی عید صیام / وه چه مخدوم آن که هست از رفعت ذات کریم / سرور اهل کرم سردار و سرخیل کرام / وه چه سر خیل آن که خیل خسروان عصر را / می‌تواند داد در یک بزم باهم انتظام / اختر بیضا تجلی گوهر دری شعاع / داور دارا تجمل والی والامقام / کار فرمایندهٔ طبعش زبان علم و حلم / سده فرزینه بزمش جبین خاص و عام / چرخ اعظم را مقابل قابل دیهیم و گاه / شاه عالم را مصاحب صاحب القاب و نام / روزگارش زان محمد خواند کاندر نه حرم / می‌ستایندش مقیمان سپهر از احترام / می‌زند مانند طفل مریم از اعجاز دم / هرچه طبع مبدعش می‌آفریند در کلام / نژاد زد میان نظم گوئی تیغ زد / ورنه چون بین‌المسارع منقطع شد التیام / معنی کز دل بود چون صید وحشی در گریز / خاطر او را بود چون مرغ دست آموز رام / بحر اول بر بقای خویش می‌لرزد که هست / کمترین قایم دست فیاضش غمام / قرص خورشید از عطا می‌افکند پیش گدا / طشت حاتم چون نیفتد در زمان او زبام / بی‌طلب چون کرد جیب و آستینم پر درم / یافتم کاندر کرم حاتم کدامست او کدام / مدح گفتن و آن گه از ممدوح جستن جایزه / نیست جز فعل ادانی نیست جز کار لئام / مدح کردن نیز گوش آنگه گشودن دست جود / در حقیقت هست سودای درم بخشیش نام / بخشش آن باشد که کس نادیده شخصی را به خواب / بخشد از خواب پریشانیش بیداری تمام / مدح گفتن آن چنان اولی که بی‌ذل طمع / در سخن مرد سخن گستر نماید اهتمام / زین دو حالت آنچه از من بود خود نامد به فعل / وین خجالت ماند بهر من الی یوم‌القیام / و آنچه زان دریادل زر بار گوهرریز بود / از وجود آمد به استمرار و ادرار و دوام / مالک الملک سخن خلاق اقوال حسن / سامی الرتبت سمی جد خود خیرالانام / پستی ما کردار تقصیر این فعل ارتکاب / وان بلندیهای همت کرد آن امر التزام / ای به دوران تو دولت را رواج اندر رواج / وی به تدبیر تو عالم را نظام اندر نظام / در ازل ذیل جلالت از غبار خود کشید / سرمهٔ امیدواری در دو چشم اعتصام / در عبارت آفرینی گرنه یکتائی چرا / خلقت خلاق و اقوال تو را نشاست نام / زین شرف کاندر بنان اشرف در جنبش است / تا به زانو می‌رود در مشگ کلک خوش‌خرام / کز لک مژگان خود چشمت برون آرد ز سر / سوی بدبینت اگر بینی به چشم انتقام / در ثنایت معترف گردم به عجز خویشتن / گرنه با طبع من اقبال تو یابد انضمام / سرورا بی‌جد و جهدی از ریاض لطف تو / محتشم را خورد اگر بوی عطائی بر مشام / طوق در گردن غلامی هم شدش پیدا که هست / در لقب مالک رقاب پادشاهان کلام / ابتدا به در دعا اکنون که گر سحرست شعر / پیش نازک طبع دارد لذت تام اختتام / تا سپهر پیر را در سایه باشد آفتاب / ز اقتصای وضع دوران سال و ماه و صبح و شام / ظل شاه نوجوان بر فرق فرقد سای تو / باد چون ظل تو بر فرق خلایق مستدام