1. ۱خوش آن زبان که شود چون زبان لوح و قلمبه مدح و منقبت شاه ذوالفقار علم / خون آن بنان که چو در خامه آورد جنبش / نخست ثبت کند مدحت امام امم / خوش آن بیان که بود همچو لعل در دل سنگ / در مناقب شاه نجف در آن مدغم / دمی ز نخل خیالت ثمر دهد شیرین / که جز به مدح شه نخل برنیاری دم / به خاک رفته فرو نظم آبدار تو به / اگر از آن نشود باغ منقبت خرم / درین جهان به ستایش مشو ندیم کسی / که در جهان دگر همینت ندیم ندم / فسانه طی کن و در مدحت کریمی کوش / که در کرم سگ او عار دارد از حاتم / به مدح کام دهی عقد نطق بند کزو / شوی به منعی بکری زمان زمان ملهم / به مجلس کرم از ساقی طلب کن جام / که تا ابد نکنی عرض احتیاج به جم / برات خویش به مهر دهنده‌ای برسان / که در رکوع به خواهنده می‌دهد خاتم / حیات جو زدم زنده‌ای که می‌آید / ز طفل مکتب او کار عیسی مریم / به سایه اسدی رو که گرگ مردم خوار / ز بیم او نتواند شدن غنیم غنم / ببر به محکمه قاضی شکایت چرخ / که در میانهٔ بازو کبوتر است حکم / به صدق شو سگ آن آستان که محترمند / سگان شیر خدا همچو آهوان حرم / به دانکه در کتب آسمانی آمده است / ابوالحسن همه‌جا بر ابوالبشر اقدم / مهم خویش بود خلق را اهم مهام / مرا ثنای امام امم مهم اهم / رسید مطلع دیگر ز سکه خانهٔ فکر / که می‌دود چو زر سکه‌دار در عالم