1. ۱داد کوشش اندر عزت مور ذلیلسامی القاب سلیمان منزلت سلطان خلیل / کعبهٔ حاجات کز حاجت گشاده بر درش / از دو عالم صد طریق و صد صراط و صد سبیل / هم به بخشش بی‌مثابه هم بریزش بی‌همال / هم به همت بی‌مثال هم به احسان بی‌عدیل / بر صراطی چون دم شمشیر آسان بگذرد / نور او گر کور مادرزاد را گردد دلیل / اهل خلد از اهل دوزخ آب خواهند ار کند / سلسبیل لطف او یک رشحه بر دوزخ سبیل / شیر در پستان نهد بهر جنین سر در رحم / رازق واسع کند در رزق اگر او را کفیل / پاس او تاوان ز عزرائیل گیرد تا ابد / مردگان در دعوی جان گر کنند او را وکیل / نرگس اعمی ببیند روز بر گردون سها / حکمت او چون برد بیرون علل را از علیل / حدت طبعش شود بالفرض اگر کافور کار / در هوای زمهریر از وی دماند زنجبیل / نی دل و نی دین بماندنی روان نی عقل و هوش / گر قبول او فتد ماکان من هذاالقبیل / ای به مصر آفرینش آفریده ذوالجلال / سیرت ذات تو را چون صورت یوسف جمیل / شکوه ناکند از تو جمعی کز گریبان سخا / هر که در عهد تو سر بر زد فلک خواندش بخیل / از عناصر میل آتش می‌کند هر شب شهاب / تا کشد بر دیده کج بین اعدای تو میل / خصم الکن کز حدیث شکرینت زر دروست / در مزاجش گشته شیرینی به صفرا مستحیل / پشه ز امداد تو شاید گر به تار عنکبوت / پای میکائیل بندد بر جناح جبرئیل / دشمنت کامروز خود آهنین دارد به سر / خواهد از تیغ تو فردا داشت بر گردن دو بیل / خصم مقراض حیل هرچند سازد تیز تر / ای تو را در غالبیت مدت فرصت طویل / دست جرات ز آستین برزن که صورت یاب نیست / کندی چنگال شیر از کید روباه محیل / پشه‌ای کز وادی حلم تو خیزد گرد ناک / بال خود را گر غبار افشان کند بر پشت پیل / بنددش بر کوهه گاو زمین از ثقل باد / ای غبار راه تمکین تو بر غبرا ثقیل / گر اثر را از مؤثر دور خواهی تا به حشر / بیضهٔ ابیض نگیرد رنگ در دریای نیل / در کف ساقی بزمت شد مزید عقل و هوش / رطل مرد افکن که آمد عقل عالم را مزیل / من که چون قربانی تیغ خلیل اندر ازل / داشتم در سر که در قربانگهت کردم قتیل / منت ایزد را که بر وفق مراد خویشتن / زود در خیل فدائی گشتگان گشتم دخیل / وز دل پر آتشم زد چشمهٔ مهر تو سر / آن چنان کز قعر دوزخ سر برآرد سلسبیل / سرو را بی آن که سازی در نظم محتشم / گوشوار گوش دراک از کثیر و از قلیل / قیمتش ارسال کردی خانه‌ات آباد باد / وز خدایت هم به این احسان جزائی بس جزیل / تا بود ظل طویل الذیل سلطان نجوم / بر جهان گسترده و مبسوط و ممدود و ذلیل / سایهٔ اقبال و احسان تو بادا مستدام / برغنی و بر فقیر و بر عزیز و بر ذلیل / بر فلک بهر تو بادا کوس دولت پر صدا / وز برای دشمنانت بر زمین طبل رحیل / ز آتش کید سپهرت دارد ایمن آن که گشت / مانع گرم اختلاطی‌های آتش با خلیل