1. ۱همایون باد شغل آصفی بر آصف عادلچه آصف ظل ظل‌الله عبداله دریا دل / خداوندا کف به اذل که کرد آیات احسان را / پس از شان خود ایزد یک به یک در شان او نازل / عموم سجدهٔ شکر ظهور او رسانیده / سر هاروت را هم بر زمین اندر چه بابل / فلک یابد زمین را بر زبر از نقطه کوچکتر / ز بار حلم او گر نقطه بارا شود حامل / عقیم‌الطبع شد در زادن شه مادر دوران / چو آن دستور اعظم شد در افعال جهان فاعل / خلایق ظرف را در پی دوند از بهر زر چیدن / چو پای کلک او گردد به راه جود مستعجل / خراج هند و باج صد قلمرو ضم کند باهم / مداد نازل از اقلام او هرگه شود به اذل / هزارش بنده بر در سر گران از بار تاج زر / همه مدرک همه زیرک همه قابل همه مقبل / به صد فرمانبری مسند بر خاصان او خاقان / به صد منت‌کشی طغراکش احکام او طغرل / نهد گر حکمت او بر خلاف رسم قانونی / که از قدرت نمائی هر محالی را شود شامل / مریض صرع را کافور در پیکر زند آتش / حرارت از مزاج صاحب حمی برد فلفل / نگیرد ماه تا نور ضمیر وی به رو تابد / میان آفتاب و او شود صد کوه اگر حایل / تصرف‌های طبع میرزا سلمانیش دارد / به عنوانی که یک دم نیست از ضبط جهان غافل / خروج زر ز مخزن‌های او وقت کم‌احسانی / خراج هفت اقلیم است بهر کمترین سایل / تعالی‌الله از آن دریا که از وی این در یکتا / برای تاج شاهان روزگار آورده بر ساحل / نبودی گر به گوهرخیزی او بحر ذخاری / در آفاق این در شهوار گشتی از کجا واصل / تعجب خود زبان گردیده سرتاپا و می‌گوید / که این گلزار دولت گشته پیدا از چه آب و گل / فلک را بر زمین بینند اگر قایم کند دیوان / جهان را در جهان یابند اگر سامان دهد محفل / اگر در هر نفس صد کاروان معنی از بالا / شود نازل به غیر از خاطر او نبودش منزل / مرا کایام از قدرت زبان دهر می‌خواند / در انشای ثنای او به عجز خود شدم قائل / الا ای نیر گیتی فروز اوج استیلا / که خشت آستانت راست سقف آسمان در ظل / تو نور تربیت از ثقبه میم کمال خود / اگر بیرون فرستی ذات هر ناقص شود کامل / ز روی خشم اگر چشم افکنی بر چشمهٔ حیوان / شراب وی به آن جان‌پروری زهری شود قاتل / عمل فرما توئی کاندر جهانند از هراس تو / همه عمال دیوان بهترین عمال را عامل / عجالت خواه شد خصم تو از دولت به حمداله / که بر وی زود شد ظاهر مل دولت عاجل / اکابر اعتضادا محتشم ادنی غلام تو / که هست از حق گذاریها به شغل مدحتت شاغل / ندارد هیچ چیز اما چو زلف عنبرین مویان / پریشان حالتی دارد مباش از حال او غافل / ز بخت سعد تا فرزند ذوالاقبال ذی فطرت / بجای جد و اب قائم‌مقامی را بود قایل / تو باشی جانشین اعتمادالدوله از دولت / دگر نایب مناب جد عالی داور عادل / خلایق تا امان یابند از دست اجل بادا / به قصد جان بد خواهت اجل عاجل امان راجل