1. ۱باز نوبت زن دی بر افق کاخ فلکمی‌زند نوبت من ادر که البرد هلک / باز لشگر کش برد از بغل قلهٔ کوه / می‌دواند به حدود از دمه چون دود برگ / باز از پرتو همسایگی شعلهٔ نار / می‌فرستد ز دخان تحفهٔ سمندر به ملک / برف طراحی باغ از رشحات نمکین / آن چنان کرده که می‌بارد از اشجار نمک / بحر مواج چنان بسته که هر موجی از آن / اره پشت نهنگی شده بر پشت سمک / نکشد تا زیخ آهنگر بردش در غل / دست و پا می‌زند از واهمه در آب اردک / آب گرمابه چنان گشته مزاجش که از آن / نتوان تا ابد انگیخت بخار از آهک / یخ زجاجی شده از برد که می‌باید اگر / خردسالی کندش ضبط برای عینک / جمرات از دمه بر قله منقل زرماد / پشت گرمند بمانائی سنجاب و قنک / کف دریا شده از شدت سرما مشتاق / به گرانی که گر آید ز سر آب به تک / برف گسترده بساطی که زد هشت ننهند / پا به صحن چمن اطفال ریاحین به کتک / شده آن وقت که از خوف ملاقات هوا / به صد افسون نشود دود ز آهک منفک / سپه برد بهر بوم که تازد ز قفا / لشگر برف چو مور و ملخ آید به کمک / دمه سر کرده به یک سردمه بگریزاند / خیمه‌پوشان خزان را ز بساتین یک یک / برد چون قصد ریاحین کند اندازد پیش / چشم خود نرگس و دزدیده رساند چشمک / گر نهد موسی عمران ید و بیضا در آب / چون کشد جانب خود باشدش از یخ انجک / به مقر خود از آسیب هوا گردد باز / مهره‌ای کاتش داروش جهاند ز تفک / روبهی را که شود پشت به جمعیت موی / ذره گرم شود بر سر شیران شیرک / کرده یخ استره چرخ که گردیده از آن / حرف امید بهار از ورق بستان حک / کوه ابدال که از سبزهٔ پژمرده و برف / پوستین می‌کشد آن روز به زیر کپنک / مجمعی ساخته وز قهقهه انداخته‌اند / هرزهٔ خندان جبل جمله به او طرح خنک / نزهت انگیز هوائی که ز محروسهٔ باغ / کرده بیرون یزک لشگر بردش به کتک / رجعتش نیست میسر مگر آرد سپهی / از ریاض چمن شوکت مولی به کمک / آفتاب عرب و ترک و عجم کهف ملوک / پادشاه طبقات به شر و جن و ملک / حجةالله علی الخلق علی متعال / که در آئینه شک شد به خدائی مدرک / آن که چون گشت نمازش متمایل به قضا / بهر او تافت عنان از جریان فلک فلک / آن که بعد از دگران روی به خیبر چو نهاد / آسمان طبل ظفر کوفت که النصرة لک / بسته بر چوب ز اعجاز ظفر دست یلان / کرده هرگاه برون دست ولایت ز ملک / گاو از بیم شدی حمل زمین را تارک / خصم را ضربت اگر سخت زدی بر تارک / گر کشد بر کرهٔ مصمت خورشید کمان / همچو چرخش کند از ضربت ناوک کاوک / در پناهش متحصن ز ممالک صد ملک / در سپاهش متمکن ز ملایک صد لک / حکم محکم نهجش قوس قضا را قبضه / امر جاری نسقش تیر قدر را بی‌لک / او خدا نیست ولی در رخ او وجه‌الله / می‌توان یافت چو خطهای خفی از عینک / پیش طفل ادب آموز دبستان ویست / با کمال ازلی عیسی مریم کودک / بهر جمعیت خدام مزارش هر صبح / فکند سیم کواکب فلک اندر قلک / ای به جاهی که درین دایرهٔ کم پرکار / درک ذات تو به کنه آمده فوق المدرک / در زمان سبق عالم و آدم بوده / حق سخنگوی و تو آئینه و آدم طوطک / پایهٔ عون تو گردیده درین تیره مغاک / این مخیم فلک بی سر و بن را تیرک / پیلبانان قضا تمشیت جیش تو را / چرخ از اکرام به دست مه نوداده کچک / گر نیابد ز تو دستوری جستن ز کمان / در کمان خانه کند چله نشینی ناوک / دو جهانند یکی عالم فانی و یکی / عالم قدر تو کاندر کنف اوست فلک / واندرین دایره در پهلوی آن هر دو جهان / چرخ بسیار بزرگ است به غایت کوچک / گر کند نهی سکون امر تو در پست و بلند / تا دم صبح نه شور ای ملک انس و ملک / نستد آب ز رفتار و نه باد از جنبش / نه فتد مرغ ز پرواز ونه آهو از تک / با سهیل کرمت در چمن ار تیغ غرور / نشکافد سپر لالهٔ حمرا سپرک / رتبهٔ ذات تو را شعلهٔ انوار ظهور / تا به حدیست که بی‌مدر که گردد مدرک / داندت بی‌بصری همسر اغیار که او / تاج شاهی نشناسد ز کلاه ازبک / صیت عدل تو و آوازهٔ اوصاف عدوت / غلغل کوس شهنشاهی و بانگ تنبک / هم ترازوی تو در عدل بود آن که چو تو / سر نیارد به زر و سیم فرو چون عدلک / گر شود پرتو تمییز تو یک ذره عیان / زرد روئی کشد از پیشهٔ خود سنگ محک / از درت کی به در غیر رود هرکه کند / فهم لذات جنان درک عقوبات درک / بک فی دایرةالارض و ما حادیها / طرق سالکها فی کنف الله سلک / هر که ریزد می بغض تو به جام آخر کار / از سر انگشت تاسف دهدش دور گزک / به میان حرف تو در صفحهٔ دل کرده مقام / دگران جا به کران یافته چون نقطهٔ شک / پرکم از سجدهٔ اصنام نبد خصم تو را / نصب بیگانه به جای نبی و غصب فدک / از ازل تا به ابد بهره چه باید ز سلوک / سالکی را که ره حب تو نبود مسلک / محتشم صبح ازل راه به مهرت چون برد / لقد استعصم والله به واستمسک / گرچه هستش ز هوا و هوس و غفلت نفس / جرم بسیار و خطا بی‌حد و طاعت اندک / غیر از آن عروه وثقی و از آن حبل متین / نیست چیز دگرش در دو جهان مستمسک / دست چوبک زن تقریر به آهنگ رحیل / چون زند در دروازهٔ عمرش چوبک / به دعا بعد ثنا عرض چو شد خواهد بود / هرچه گویم بس ازین غیر دعا مستدرک / تا نهد شاهد روز از جهت سیر جهان / هر سحر بر جمل چرخ زر اندود کلک / آن فلک رتبه که شد باعث این نظم بلند / در فلک باد عماریکش او دوش ملک