1. ۱در نسبت است خسرو شاهان نامدارفرهاد بیک معتمد شاه کامکار / خورشید رای ماه لوای فلک شکوه / نصرت شعار فتح دثار ظفر مدار / زور آور بلند سنان قوی کمند / شیرافکن نهنگ کش اژدها شکار / رستم شجاعتی که چو دست آورد به حرب / صد دست از نظارهٔ حربش رود به کار / دریا سخاوتی که چو گرم سخا شود / بحر از کفش برآورد انگشت زینهار / کوه وجود خصم ز باد عمود او / چون بیستون ز تیشهٔ فرهاد شد غبار / در گوی باختن نبود دور اگر کند / گوی زمین ز هیبت چوگان او فرار / گر در مقام تربیت ذره‌ای شود / در دم رساندش به فلک آفتاب‌وار / ور التفات تقویت پشه‌ای کند / خوش خوش برآرد از دم پیل دمان دمار / بر مرد عرصه تنگ کند وقت دارو گیر / بر خصم کارزار کند روزگار زار / ای شهسوار عرصهٔ قدرت که ایزدت / بر هرچه اختیار کنی داده اختیار / دارم حکایتی به تو از دور آسمان / دارم شکایتی به تو از جور روزگار / سی سال شد که از پی هم می‌کنم روان / از نظم تحفه‌ها بدر شاه شهریار / وز بهر من ز خلعت و زر آن چه می‌رسد / بیش از دو ماه یا سه نمی‌آیدم به کار / وز بیع سست مشتریانم همیشه هست / ز افکار خویش نفرت وز اشعار خویش عار / حالا که بی‌هدایت تدبیر همرهان / یعنی به همعنانی تقدیر کردگار / فرهاد شد دلیل و به خسرو رهم نمود / وز بیستون زحمتم آورد بر کنار / دارم امید آن که بود ز التفات او / در یک رهم تردد و بر یک درم قرار / وز بهر یک کریم مطاع سخن نهم / بر تازه بختیان ز یکی تا ز صد هزار / وانعام اولین که بامداد او بود / ممتاز باشد از همه در چشم اعتبار / وان لاف‌ها که من زده‌ام از حمایتش / بر مرد و زن نتیجه آن گردد آشکار / وین پا که من برای امیدش نهاده‌ام / دست مرا به سر ننهد ناامیدوار / وان نرد غائبانه که با من فکند طرح / کم نقش اگر شود ننهد بر عقب مدار / حاصل که همعنانی همت نموده چست / بر توسن مراد به لطفم کند سوار / ای هادی طریق مراد از قضا شبی / بودم ز نامرادی خود سخت سوگوار / کانروز گرد راه پیام آوری برون / وز غائبانه لطف توام ساخت شرمسار / کای خوش کلام طوطی بستان معرفت / وی شوخ لهجه بلبل گلزار روزگار / شعر تو کسوتیست شهانش در آرزو / نظم تو گوهریست سرانش در انتظار / هر دوش نیست قابل این نازنین وشق / هر گوش نیست لایق این طرفه گوشوار / گر صاحب بصارت هوشی متاع خویش / در بیع آن فکن که دهد در خورش نثار / یعنی ولیعهد شهنشاه تاج بخش / شهزادهٔ قدر خطر صاحب اقتدار / امید محتشم که بماند مدار دهر / بر ذات این یگانه جهانگیر کامکار