1. ۱شبی به دایتش از روزگار هجر به ترنهایتش چو زمان وصال فیض اثر
2. ۲شبی در اول دی شام تیره‌تر ز عشاولی در آخر او صبح پیشتر ز سحر
3. ۳شبی عیان شده از جیب او ره ظلماتولی زلال بقا زیر دامنش مضمر
4. ۴شبی چو غره ماه محرم اول اوولی ز سلخ مه روزهٔ آخرش خوش‌تر
5. ۵شبی مشوش و ژولیده موی چون عاشقولی به چشم خرد سیم ساق چون دلبر
6. ۶شبی جواهر فیضش ز افسر افتادهولی رسیده به زانویش از زمین گوهر
7. ۷شبی ز آهن زنگار بسته مغفروارولی به پای تحمل کشیده موزهٔ زر
8. ۸ز شام تا به دو پاس تمام آن شب بودمرا صحیفهٔ حالات خویش مد نظر
9. ۹زمان زمان به سرم از وساوس بشریسپاه غم به صد آشوب می‌کشید حشر
10. ۱۰گهی ز وسوسه بی کسی و تنهائیچو غنچه دست من تنگ دل گریبان در
11. ۱۱گهی ز کید اعادی دلم در اندیشهکه منزوی شده بر روی خلق بندد در
12. ۱۲گهی ز فوت برادر غمی برابر کوهدل مرا ز تسلط نموده زیر و زبر
13. ۱۳گهی ستاده مجسم به پیش دیده و دلپسر برادرم آن کودک ندیده پدر
14. ۱۴که در ولایت هند از عداوت گردونفتاده طفل و یتیم و غریب و بی‌مادر
15. ۱۵گذشت برخی از آن شب برین نمط حاصلکه دل فکار و جگر ریش بود جان مضطر
16. ۱۶چو بعد از آن سپه خواب براساس حواسگشود دست و تنم را فکند در بستر
17. ۱۷گذشت اول آن خواب اگرچه در غفلتولی در آخر آن فیض بود بی‌حد و مر
18. ۱۸چه دید دیدهٔ دل‌افروز عالمی که در آنگوهر به جای حجر بود و در به جای مدر
19. ۱۹ز مشرقش که نجوم بروج دولت راز عین نور صفا بود مطلع و مظهر
20. ۲۰ستاره‌ای بدرخشید کز اشعهٔ آنفروغ بخش شد این کهنه تودهٔ اغبر
21. ۲۱سهیلی از افق فیض شد بلند کزانعقیق رنگ شد این کهنه گنبد اخضر
22. ۲۲غرض که پادشهی بر سریر عزت و جاهبه من نمود جمالی ز آفتاب انور
23. ۲۳من گدا متفکر که این کدام شه استکه آفتاب صفت سوده بر سپهر افسر
24. ۲۴ز غیب هاتفی آواز داد که ای غافلبرآوردندهٔ حاجات توست این سرور
25. ۲۵پناه ملک و ملل شاه و شاهزادهٔ هندکه خاک روب در اوست خسرو خاور
26. ۲۶فلک سریر و عطارد دبیر و مهر ضمیرستارهٔ لشگر و کیوان غلام و مه چاکر
27. ۲۷نظام بخش خواقین دین نظام‌الملککمین بارگه کبریا شه اکبر
28. ۲۸نطاق بند خواقین گره گشای ملوکخدایگان سلاطین جسم جهان داور
29. ۲۹بلند رتبه سورای که رخش سرکش اونهد ز کاسهٔ سم بر سر فلک مغفر
30. ۳۰هژبر حملهٔ دلیری که شیر چرخ پلنگچنان هراسد ازو کز درندهٔ شیر نفر
31. ۳۱مصاف بیشه نهنگی که زورق گردونز پیش او گذرانند حاملان به حذر
32. ۳۲ز جا بجنبد اگر تند باد صولت اوز هیبتش گسلد کشتی زمین لنگر
33. ۳۳گهی ز دغدغهٔ ناقه کش بر افتد نامچو فاق تیر مرا کام پر ز خون جگر
34. ۳۴گر استعانه کند ماه ازو به وقت خسوفزمین ز دغدغه از جا رود به این همه فر
35. ۳۵و گر مدد طلبد مهر ازو محل کسوفز جوز هر جهد از سهم وی چو سر قمر
36. ۳۶چو خلق او ره آزار را کنند مسدودگشاید از بن دندان مار جوی شکر
37. ۳۷ز گرمی غضبش سنگ ریزه در ته آبز تاب واهمه یابد حرارت اخگر
38. ۳۸مهی بتافت که از پرتو تجلی آنفرود دیدهٔ ایام را جلای دیگر
39. ۳۹سپهر مرتبهٔ شاها به رب ارض و سمابه شاه غایب و حاضر خدای جن و بشر
40. ۴۰به شاه تخت رسالت محمد عربیحریف غالب چندین هزار پیغمبر
41. ۴۱به جوشن تن خیرالبشر علی ولیحصار قلعهٔ دین فاتح در خیبر
42. ۴۲که نور چشم من آن کودک یتیم غریبکه دامن دکن از آب چشم او شده تر
43. ۴۳به لطف سوی منش کن روانکه باقی عمرمرا به بوی برادر چه جان بود در بر
44. ۴۴امید دیگرم اینست و ناامید نیمکه تا جهان بودی خسرو جهان پرور
45. ۴۵به اهل بیت محمد که ذیل طاهرشانبود ز پردهٔ چشم فرشتگان اطهر
46. ۴۶به آب چشم یتیمان کربلا که بودبر او درخت شفاعت از آن خجسته ثمر
47. ۴۷به دفتر کرامت نام این گدا بنگاربه حال محتشم ای شاه محتشم بنگر
48. ۴۸چنان به کام تو باشد که گر اراده کنیسفال زر شود و خاک مشک و خار گوهر