1. ۱زهی محیط شکوه تو را فلک معبرسفینهٔ جبروت تو را زمین لنگر
2. ۲ضمیر خازن رای تو را ز دار قضازبان خامهٔ حکم تو هم زبان قدر
3. ۳ز نعل رخش تو روی زمین پر از خورشیدز عکس تیغ تو سطح زمین پر از جوهر
4. ۴ز قبهٔ سپرت لامع آسمان شکوهز مهجه علمت طالع آفتاب ظفر
5. ۵ز خاکروبی کاخ تو کام جو خاقانز پاسبانی قصر تو نام جو قیصر
6. ۶ز آفتاب اگر نیم شب سراغ کنیبه جذبهٔ تو ز تخت الثری برآرد سر
7. ۷و گر به بزم گه عیش طول شب خواهیفلک چدار کند دست و پای توسن خور
8. ۸ز ابر لطف تو گر رشحه‌ای رسد به جمادهزار گونه ثمر سر بر آورد ز حجر
9. ۹و گر رسد اثری از صلابتت به نباتبه جای میوه برآید حجر ز شاخ شجر
10. ۱۰کند چو ساقی لطفت می کرم در جامشود به آن همه زردی رخ طمع احمر
11. ۱۱نظر به جود تو بخلی ز حد بود بیروناگر دهی به گدائی خراج صد کشور
12. ۱۲و گر به شورهٔ زمین بگذری ز رهگذرتسر از سراب برآرند زمزم و کوثر
13. ۱۳و گر به چشمهٔ حیوان نهد عدوی تو روبه غیر خاک سیه هیچ نایدش به نظر
14. ۱۴میان مردم و یا جوج ظلم دیواریکشیده عدل تو مانند سد اسکندر
15. ۱۵چو اشبهت گه جولان جهد به شکل شهابز عرصه گرد رساند به هفتمین اختر
16. ۱۶تبارک‌الله ازین پیکر پری تمثالکه مثل او نکشیده است دست صورتگر
17. ۱۷کجا رسد به عقاب براق پویهٔ تواگر گرنک فلک چون ملک برآرد پر
18. ۱۸ز گوش تا سردم نازکی و حسن سکونز کوهه تا کف سم چابکی و لعب و هنر
19. ۱۹بلند کوهه و کوتاه پشت و کوه سرینکشیده گردن فربه تن میان لاغر
20. ۲۰پلنگ مشرب و آهو تک و نهنگ شکوهجبال گرد و بیابان نورد و بحر سپر
21. ۲۱سبک تکی که اگر هم سمند و هم او رابروی بحر دوانی سمش نگردد تر
22. ۲۲گه روش که ملایم رود چو آب رواننیابد از حرکت کردنش سوار خبر
23. ۲۳گه شتاب که چون برق گرم قهر شودبود میان عرق آتشی جهنده شرر
24. ۲۴اگر به دعوی با مهر تازیش دم صبحرسد به مغرب و بر پیکرش نتابد خور
25. ۲۵خلا محال نباشد گه دویدن اوکز التفای هوا سیر اوست چابکتر
26. ۲۶به پیش رو فکند راکبش اگر تیریرسد ز پویه بر نشانه از پی سر
27. ۲۷به چشم وهم نماید به سرعتش ساکنچو وقت پویه سر اندر پیش نهد صرصر
28. ۲۸چنان بره رود آزاد کش نلغزد پایچو آسمان گره گر ببیند از مه و مهر
29. ۲۹اگر بسان بشر حشر وحش کردندیبه نیم چشم زدن کردی از صراط گذر
30. ۳۰به قدر رتبه اگر خطبه‌ات بلند کنندبر آسمان فکند سایه پایهٔ منبر
31. ۳۱کمیت ناطقه در عرصهٔ ستایش اوبماند از تک و وصفش نگفته ماند اکثر
32. ۳۲شهنشها ملکا داورا جهان دارازهی ز داوریت در جهان جهان دگر
33. ۳۳به صعوهٔ تو بود باز را هزار نیازز روبه تو بود شیر را هزار خطر
34. ۳۴چنان شده است جهان فراخ بر من تنگکه در بدن نفسم را نمانده راه گذر
35. ۳۵اگر نیافتی از منهیان عالم غیبدلم ز لطف تو در عالم مثال خبر
36. ۳۶مثال نال شدی در مضیق ناکامیمن گداخته جان را تن بلا پرور
37. ۳۷غریب واقعه‌ای بود کز وقوعش شددل مرا غرفات نشاط و عیش مقر
38. ۳۸قصیده‌ای دگر از بهر شرح آن گویمکه بر ضمیر منیرت سخن شود اظهر