1. ۱ز آهم بر عذار نازکش زلف آن چنان لرزدکه عکس سنبل اندر آب از باد وزان لرزد
2. ۲دلم افتد ز پا هرگه بلرزد زلف او آریرسن باز افتد از سررشته هرگه ریسمان لرزد
3. ۳به صورتخانهٔ چین گر قد و عارض عیان سازیمصور را ورق در دست و کلک اندر بنان لرزد
4. ۴خرامان چو شوی گردد تنت سر تا قدم لرزانبه سان گلبنی کز نازکی گلها بر آن لرزد
5. ۵جوانی جان من پند غلام پیر خود بشنومکن کاری که از دستت دل پیر و جوان لرزد
6. ۶ز دهشت آن چنانم کز برای شرح درد دلچو گیرم دامن آن گل مرا دست و زبان لرزد
7. ۷نویسم در بیان معجز لعلش اگر حرفیز عجز اندر بنانم خامه معجز بیان لرزد
8. ۸ز آه سرد من لرزد دل محزون در آن کاکلچه مرغی کز نسیم صبح دم بر آشیان لرزد
9. ۹چو گردم مایل لعلش دلم از زهر چشم اوشود لرزان چو دزدی چو دزدی کز نهیب پاسبان لرزد
10. ۱۰چو نالم با جرس دور از مه محمل‌نشین خودز افغان جهان گیرم دل صد کاروان لرزد
11. ۱۱به قصد خون مظلومان چو بندد بر میان خنجردلم چون برگ بید از بحر آن نازک میان لرزد
12. ۱۲رساند ترک چوگان باز من چون صولجان برگودلم چون گو رود از جا تنم چون صولجان لرزد
13. ۱۳که تاب آرد به جز من پیش تیر آن کمان ابروکه پی در پی ز سهم ناوکش پشت کمان لرزد
14. ۱۴چنان خونریز و بی‌باکست چشم او که هر ساعتز تاب نیش مژگانش مرا رگهای جان لرزد
15. ۱۵نیندیشد ز خون مردم آن مژگان مگر آندمکه رمح موشکاف اندر کف شاه جهان لرزد
16. ۱۶جهان دارای دارافر فریدون ملک ملک آراکه وقت دقت عدلش دل نوشیروان لرزد
17. ۱۷شه گیتی ستان طهماسب خان کز بیم رزم اوتن پیل دمان کاهد دل شیر ژیان لرزد
18. ۱۸گران‌قدری که ذاتش با وجود آن سبک روحیبه هیبت گر نهد پا بر زمین هفت آسمان لرزد
19. ۱۹جهانگیری که چون گردد تزلزل در زمین افکنزمین لنگر گسل گردیده تا آخر زمان لرزد
20. ۲۰چو تیرش پر گشاید وحشت اندر وحش و طیر افتدچو تیغش جان ستاند انس و جان را جسم و جان لرزد
21. ۲۱چو گردد از نهیب لشگرش خیل عدو هازمدل گردون ز بانگ القتال و الامان لرزد
22. ۲۲اطاقه باد جولان چون خورد بر سرو آزادشپر مرغان طوبی آشیان از بیم آن لرزد
23. ۲۳رود رنگ از رخ اعدا چه تیغ خون چکان اوز باد حمله‌اش مانند شاخ ارغوان لرزد
24. ۲۴هژبریهای آن شیر ژیان در بیشه مردیگر آید در بیان دل در بر ببر بیان لرزد
25. ۲۵ز باد تیغ تیز او دل اعدا شود لرزانچنان کز تیزی باد خزان برگ رزان لرزد
26. ۲۶گه تقریر و تحریر فصول دفتر مهرشزبان کلک در بند آید و کلک زبان لرزد
27. ۲۷اگر فغفور چین آید به قصد آستین بوسشز چین ابروی دربان او بر آستان لرزد
28. ۲۸به دورش دزد گرد کاروان گردد به چاوشیبه عهدش گرگ را بر میش دل بیش از شبان لرزد
29. ۲۹نهنگ سرکش کشتی شکن در روزگار اوبه دریا بر سر کشتی به شکل بادبان لرزد
30. ۳۰ز بیم آن که ننشیند خلاف رای او نقشیبه طاس چرخ دایم کعبتین فرقدان لرزد
31. ۳۱دبیرش چون کند آغاز کار از خامه قط کردندبیران جهان را بند بند استخوان لرزد
32. ۳۲الا ای خسرو روی زمین که اسباب حفظ تواگر نبود زمین با هفت گردون جاودان لرزد
33. ۳۳تو ای آن تخت شوکت را مکین کز صولتت هرگهبجنبد لنگر تمکین مکان و لامکان لرزد
34. ۳۴گر افتد ماهی رمحت به بحر آسمان شایدکه در دست سماک رامح از سهمش سنان لرزد
35. ۳۵به میدان خنک سیمین تنک زرین رنگ چون رانیز هیبت چون جرس دل در بر روئین تنان لرزد
36. ۳۶تب بغض تو لرزاند عدو را تا دم آخرکسی را که این چنین گیرد تب لرز آن چنان لرزد
37. ۳۷سلیمان مسندا مپسند کز لنگر گسل بادیدلی با لنگر سنگین‌تر از کوه گران لرزد
38. ۳۸وز آثار هوای یار و فقر و آتشین طبعیخصوصا در زمان چون تو شاهی هر زمان لرزد
39. ۳۹به این فقر و فنا هرگاه گوید محتشم خود رامیان مردم از خجلت زبانش در دهان لرزد
40. ۴۰چو طفلی کز ادیب خویشتن دایم بود لرزانگه از کین جان گاهی ز بیداد زمان لرزد
41. ۴۱ور از فرض محالش همچو طفلان بهر آسایشبخوابانند در گهواره امن و امان لرزد
42. ۴۲ردیف افتاد پس دور از قوا فی‌ختم کن ای دلسخن را بر دعا تا کی بوان گفتن فلان لرزد
43. ۴۳ز تحریک طبیعت تا درین مهد گران جنبشتن سیماب کافتاده است دور از بطن کان لرزد
44. ۴۴تن دشمن که اکنون می‌تپد بر روی خاک از توبزیر خاک نیز از صولتت سیماب سان لرزد