1. ۱مرا غمی است ز بیداد چرخ بی‌بنیادکه بردهٔ عشرتم از خاطر و نشاط از یاد
2. ۲مرا تبی است که گر از درون برون افتدبه نبض من نتواند طبیب دست نهاد
3. ۳مرا دلیست که هست از کمال بوالعجبیبه آه سرد گدازنده دل فولاد
4. ۴مرا رخیست کبود آن چنان ز سیلی غمکه روی اخگر پیکر گداخته ز رماد
5. ۵مرا سریست گران آن چنان که سرتاسرزمین بلرزد اگر از تن افکند جلاد
6. ۶مرا ز داغ واسف سینه سربه سر مجروحز دیدن گل و شمشاد از چه باشم شاد
7. ۷مرا دمیست که نسبت به سوز بی‌حد اودم از نسیم جنان می‌زند دم حداد
8. ۸مدام دلم همی آرد از مجرهٔ فلککه مرغ روح من خسته را شود صیاد
9. ۹همیشه تیشه همی سازد از هلال سپهرکه در دلم نگذارد بنای عیش آباد
10. ۱۰اگر کنم سفری بس بعید نیست بعیدور از وطن نروم هست جای استبعاد
11. ۱۱منم به دشت جنون سر نهاده چون مجنونمنم به کوه بلا پا فشرده چون فرهاد
12. ۱۲منم ز دست قضا نوش کرده زهر ستممنم ز شست قدر خوردهٔ ناوک بیداد
13. ۱۳نخورده لقمه‌ای از خوان رزق خود بی‌دودنبوده لحظه‌ای از دست بخت خود بیداد
14. ۱۴ز اقتضای قضا صد قضیه‌ام واقعتمام عکس مرام و همه نقیض مراد
15. ۱۵ز افتراق احبا میان ما و سرورقضیه مانعة الجمع در جمیع مواد
16. ۱۶قیاس حالم ازین کن که مهر من با خلقبه هیچ شکل ندارد نتیجه غیر عناد
17. ۱۷میانهٔ من و عیش اتصال طرفه‌ترستز اجتماع نقیضین و الفت اضداد
18. ۱۸به سست طالعی من ندیده فرزندیقضا که هست عروس زمانه را داماد
19. ۱۹نه رام با من گمنام شخصی از اشخاصنه یار من افکار فردی از افراد
20. ۲۰به فکر بی کسی خود فتاده بودم دوشکه داشتم ز سردرد تا سحر فریاد
21. ۲۱نداشتم چو درین کهنه دودمان امیدکه جز ودود رسد کس به داد اهل و داد
22. ۲۲سمند عزم برانگیختم که یک بارهرخ نیاز ز معبود آورم ز عباد
23. ۲۳ندا رسید که مشکل رسی به مقصد خویشز مقتدای زمان نا نموده استمداد
24. ۲۴سپهر رخش سلیمان منش که می‌رسدشز روی حکم اگر زین نهد برابرش باد
25. ۲۵مکین مسند اجلال شیخ عبدالعالکزوست کشور دین و دیار شرع‌آباد
26. ۲۶در یگانه دریای اجتهاد که هستبه فضل و مرتبه از خلق بر و بحر زیاد
27. ۲۷دروس نافع او در نهایت تنقیحکه بهتر از همه داند قواعد ارشاد
28. ۲۸کند سرایر تقدیر بی‌خلاف عیانبه نور تبصره از رای مقنع و قاد
29. ۲۹بود ز لمعهٔ مصباح ذات کامل اوهزار منهج ایضاح در طریق رشاد
30. ۳۰توجهش چو به نهج الحق است و کشف الصدقکدام باب به مفتاح او نیافت گشاد
31. ۳۱به منتهای بیان بحث دین ز تبیانشکه روزگار فصیحی چو او ندارد یاد
32. ۳۲به لطف منطق او اهل علم را تصدیقکه در کلام فصیحش صحیح نیست فساد
33. ۳۳یکی ز صد ننویسند وصفش ار به مثلنه آسمان شود اوراق و هفت بحر مداد
34. ۳۴زهی به نفس مقدس نفوس را مرشدزهی به عقل مکمل عقول را استاد
35. ۳۵تفاوت تو بر آحاد مردم آن قدر استکه در طریق حساب از الوف بر آحاد
36. ۳۶خطاست دعوی حقیقت از مخالف توچنان که دعوی پروردگار از شداد
37. ۳۷جواهر سخنم گرچه هست بی‌قیمتدرین دیار که بازار شاعریست کساد
38. ۳۸از آن عقاید ارباب دین باوست درستکه داد داوری و عدل در شرایع داد
39. ۳۹زمان زمان فقها را ز قولش استدلالنفس نفس حکما را به حکمش استشهاد
40. ۴۰بود بدیع کلام مفید مختصرشچو در بیان معانی کند نکات ایراد
41. ۴۱به قول و فعل وی از مهد تا به عهد خردنکرده سهو و خطائی به هیچ نحو اسناد
42. ۴۲ز فعل ماضی و مستقبلش خدا راضیکه هست مصدر احسان به امر و نهی عباد
43. ۴۳ز نوع انس و ملک جنس علم و جوهر فضلتوراست خاصه که داری کمال استعداد
44. ۴۴محاسبان فلک عاجزند از آن که کنندثواب طاعت یک روزه تو راتعداد
45. ۴۵ز شست و شوی تو گردیده دلق باده کشانهزار مرتبه اطهر ز خرقه زهاد
46. ۴۶صلاح رای تو خال خلاف از رخ خلقچنان ربوده که صبح از رخ زمانه سواد
47. ۴۷طواف کوی تو و قتل دشمنت دارندیکی فضیلت حج دیگری ثواب جهاد
48. ۴۸مراست ذکر جمیلت همیشه ورد زبانکه هست اجمل اذکار و افضل اوراد
49. ۴۹ایا مه فلک سروری که امر توراستفلک مطبع و قضا تابع و قدر منقاد
50. ۵۰اگرچه محتشم از گردش قضا و قدربه پای بوس سگان در تو دیر افتاد
51. ۵۱ولی نهاد چنان سر به طوق بندگیتکه تا قیام قیامت نمی‌شود آزاد
52. ۵۲ولی به غلغلهٔ کوس مدحتت فکنمخروش و ولوله در چرخ اگر کنی امداد
53. ۵۳درین سراچه که از صرف گوی اجوف چرخبنای ناقص عهد است سست و بی‌بنیاد
54. ۵۴بنای حشمت جاهت که سالم است و صحیحمثال دولت شه قوتش مضاعف باد