1. ۱آن که درد همه کس را به تو فرمود علاجساخت پیش از همه ما را به علاجت محتاج
2. ۲آن که مفتاح در گنج شفا داد به توخانهٔ صحت من کرد به حکمت تاراج
3. ۳حکمت این بود که مثل تو مسیحانفسیدهدم صحت جاوید به اعجاز علاج
4. ۴بر سرم نیست طبیبی که به اشفاق آیدبهر تشخیص مرض بر سر تصحیح مزاج
5. ۵چه مزاجی که فتد لرزه بر اعضای طبیبگر نهد دست به نبضم ز پی استمزاج
6. ۶با دلم عقدهٔ درد از گره ابروی بختمی‌کند آنچه کند سنگ فلاخن به زجاج
7. ۷زورق طاقت احباب به گرداب افتدگر شود نیم‌نفس قلزم دردم مواج
8. ۸می‌کند هر نفس این درد به صد گونه نهیبطایر روح مرا از قفس تن اخراج
9. ۹من به این زنده که از پیر خرد می‌شنومکای دل غمزده‌ات تیر الم را آماج
10. ۱۰نسخهٔ لطف حکیمی است علاجت که کننداز شفاخانهٔ او شاه و گدا استعلاج
11. ۱۱غرهٔ ناصیهٔ ملک و ملل قاسم بیککه سهیل نسقش دین و دول راست سراج
12. ۱۲سرفرازی که به دست نصفت کرده بلندفرق شاهی ز سر سلطنت از تاج رواج
13. ۱۳مصلحی کز اثر مصلحتش شاید اگرخسرو هند ستاند ز شه روم خراج
14. ۱۴سروری کو به بلنداختری او که بودپادشه را درر تقویتش زینت تاج
15. ۱۵کو حریفی به حریف افکنی او که برنداز تنزل به درش باج‌ستانان هم باج
16. ۱۶چتر دارایی از او گشت مرتب نه ز غیراطلس چرخ محال است که سازد نساج
17. ۱۷چه سراجی‌ست فروزندهٔ رخ همت اوکه رخ فقر ندید آن که از او کرد اسراج
18. ۱۸ای تو را پایهٔ حکمت ز فضیلت بر عرشهمچو پای نبی از فضل خدا بر معراج
19. ۱۹کرده بی‌منهج اسباب و علامات بیاناز اشارات به قانون شفا صد منهاج
20. ۲۰خلق در طوف درت مرغ بقا صید کننددر حرم گرچه مجوز نبود صید از حاج
21. ۲۱فوج فوج ملکت گرد سرادق گردندچون به گرد حرم از نادره مرغان افواج
22. ۲۲همگان در دل شه جای نسازند به نامکه به اسم فقط از حاج نباشد حجاج
23. ۲۳قوس کین زه کند ار حاسد جاه تو ز سهمتیر کی کارگر آید ز کمان حلاج
24. ۲۴می‌شود خصم تو محتاج به نانی آخرقرص زر باشد اگر خیمهٔ او را کوماج
25. ۲۵روز اقبال تو را ربط نداد است به شبآن که شب را بکند رابطه در استخراج
26. ۲۶سطح نه گنبد میناست به هم پیوستهیا برآورده محیط جبروتت امواج
27. ۲۷طبع در پوست نمی‌گنجد از این ذوق که تومی‌کنی مغز معانی ز سخن استمزاج
28. ۲۸به خلاف دگر اعیان که عجب باشد اگرجلد آهوی ختن فرق کنند از تیماج
29. ۲۹نه مه از ماهچه دانند و نه مهر از مهرهنه در از درد شناسند و نه درج از دراج
30. ۳۰مشک یابند ز مشکوت و صباح از مصباحملح فهمند ز ملاح و سراج از سراج
31. ۳۱ای چو خورشید به اشراق مثل چند بودروز ارباب سخن تیره مثال شب داج
32. ۳۲آن که طبعش به مثل موی شکافد در شعرشعربافی کند از واسطهٔ مایحتاج
33. ۳۳زر موروث من سوخته کوکب در هندبیش از فلس سمک بنده به فلسی محتاج
34. ۳۴شوربختی است مرا واسطهٔ تلخی کامکه طبرزد چو شود روزی من گردد زاج
35. ۳۵ضعف طالع سبب خفت مقدار من استکه شود صندل و عودم ز تباهی همه ساج
36. ۳۶همه صاحب‌سخنان محتشم از فیض سفرکه رساننده به آمال بود طی فجاج
37. ۳۷محتشم مفلس از امارگی نفس لجوجکه به صد حجت و برهان نکند ترک لجاج
38. ۳۸مانده پا در گل کاشان مترصد شب و روزکه ز غیبش به سر از سرور هند آید تاج
39. ۳۹بر خود از قید برآورده و در سیر جهانچون کسی کش بود از علت پیری افلاج
40. ۴۰ای ز ادراک و جوانبخت‌ی و دانائی توگشته پیدا همه ابکار سخن را ازواج
41. ۴۱سخنی دارم و دارم طمع آن که بر آنگذری چون به سعادت نفتد در ادراج
42. ۴۲متاهل شدن من چه قیاسی است عقیمکه از آن عقم بود در تتق غیب نتاج
43. ۴۳غیر بی‌حاصلی و بوالهوسی هیچ نبودازدواج من دیوانه و ترتیب دواج
44. ۴۴قرةالعین من آن اختر برج اخویهم نیامد که سراجم شود از وی وهاج
45. ۴۵نشود منضج این مادح کز حکمت تومحتمل نیست ز جلاب صبوری انضاج
46. ۴۶کوکب لطف تو گر دروتد طالع منآید اقبال مساعد شودم زان هیلاج
47. ۴۷گرچه شد داخل این نظم قوافی خنکبود ناچار چو در آش مریض اسفاناج
48. ۴۸طبع در مدح تو زه کرده کمانی که از آنکس به بازوی فصاحت نکشد یک قلاج
49. ۴۹شعر بافان سخن گرچه به این رنگ کشندلیک در جنب مزعفر چه نماید تتماج
50. ۵۰آن چه درد یک خیالم پزد از ذوق چشدنکند از مزه رد گر همه باشد اوماج
51. ۵۱شور چون گشت ز اطناب سخن ختم اولیکه اگر نیز ملیحست چو ملحست اجاج
52. ۵۲تا قضا با قدر از انجم ثاقت هر شبچند از لعب برین تخته همه مهرهٔ عاج
53. ۵۳فارد عرصه تو باشی و به اقبال برینرد دولت که حریف ار همه باشد لیلاج