1. ۱ای دل سخن از شه نجف کنمداحی غیر برطرف کن / بگشای منقبت زبان را / بگذار حدیث این و آن را / تا رشحه‌ای از سحاب غفران / شوید ز رخت غبار عصیان / از رهبر خود مباش غافل / کز بحر گنه رسی به ساحل / سر نه به ره اطاعت او / تا بر خوری از شفاعت او / جرم تو ز کوه اگر چه کم نیست / چون اوست شفیع هیچ غم نیست / دارم سخنی ز کذب عاری / بشنو اگر اعتقاد داری / روزی که فلک درین غم آباد / اقلیم سخن به حیرتی داد / از پاکی گوهر آن یگانه / میسفت ز طبع خسروانه / دریا دریا در لی / در منقبت علی عالی / لیکن به هوای نفس یک چند / در دهر بساط عیش افکند / در شوخی طبع معصیت دوست / کالایش مرد را سبب اوست / گه دیر مغان مقام بودش / که لعل بتان به کام بودش / با این همه از عتاب معبود / ایمن به شفاعت علی بود / روزی که درین سرای فانی / طی کرد بساط زندگانی / روز شعرا سیه شد از غم / عیش همه شد به دل بماتم / شب بر زانو جبین نهادم / بر توسن فکر زین نهادم / کاید مگرم به دست بی‌رنج / تاریخ وفات این سخن سنج / بسیار خیال کردم آن شب / فکر مه و سال کردم آن شب / در فکر دگر نماند تابم / تاریخ نگفته برد خوابم / در واقعه دیدمش پیاده / نزدیک رکاب شه ستاده / شاهی که به ذات او عدالت / ختم است چو بر نبی رسالت / خورشید لوای آسمان رخش / اقلیم ستان و مملکت بخش / طهماسب شه آن سپهر تمکین / کز وی شده تازه پیکر دین / و آن مهر سپهر خسروی بود / با طالع سعد و بخت مسعود / در سایهٔ چتر پادشاهی / جولان ده باد پای شاهی / آن چتر قریب صد ستون داشت / وسعت ز نه آسمان فزون داشت / القصه به سوی مولوی شاه / می‌کرد نظر ز روی اکراه / زیرا که ز بس گناه و تقصیر / بر گردن و دست داشت زنجیر / وز پشت سرش سوار بسیار / با او همه در مقام آزار / صد تیغ و سنان باو کشیده / دیو از حرکاتش رمیده / ناگاه شهم به سوی خود خواند / وز درج عقیق گوهر افشاند / کای گشته چو موی از تخیل / بگداخته ز آتش تامل / بر خیز و شفاعت علی را / تاریخ کن از برای ملا / کاین موجب رستگاری اوست / تسکین ده بی‌قراری اوست / چون داد شهنشه این بشارت / گوئی که ز غیب شد اشارت / کارند برون ز بند او را / تشریف و عطا دهند او را / آن گه بر شه به رسم معهود / تشخیص به سجدهٔ امر فرمود / چون سجده به خاک پای شه کرد / برداشت سر ودعای شه کرد / هم خلعت عفو در برش بود / هم تاج نجات بر سرش بود / من دیده ز خواب چون گشادم / در فکر حساب این فتادم / در قول شه و وفات ملا / یک سال نبود زیر و بالا / از بهر شفاعت علی مرد / جان هم به شفاعت علی برد / شاید که خرد خرد به جانی / این نکته که گفته نکته دانی / جنت به بها نمی‌دهد دوست / اما به بهانه شیوهٔ اوست / رحمت چو کند بهانه‌جوئی / کافیست ز بنده یک نکوئی / نیکو مثلی زد آن سخن رس / کز آدمی است یک هنر بس / یارب به علی و طاعت او / کز مائدهٔ شفاعت او / محروم مساز محتشم را / تقصیر مکن ازو کرم را / کان دلشده هم گدای این کوست / مداح علی و عترت اوست