1. ۱من آن اعرابیم اندر دل برکه آنجا مرغ جان را سوختی پر / تمام عمر آب شور می‌خورد / گمانی هم به آب خوش نمی‌برد / قضا را روزی اندر نوبهاران / گوی را مانده در ته آب باران / چو اعرابی چشید آن آب بر جست / عزیمت را به این نیت کمر بست / کز آن جلاب پرسازد سبوئی / شود صحرا نورد و دشت پوئی / دواند تا به درگاه خلیفه / به جا آرد عزیمت را وظیفه / ازین غافل که آنجا بحر مواج / که آب سلسبیلش می‌دهد باج / لب و کام ملک را می‌تواند / ازین شیرین‌تر آبی هم چشاند / سخن کوته چو آورد آن سبک گام / به منزل می‌برد از شاه آرام / به شیرین حرفهای پر بشارت / که می‌بردند تسکین را به غارت / به عالی مژده‌های به هجت افزا / که می‌کندند کوه طاقت از جا / نگهبانان شاهش پیش خواندند / به خلوت خانه خاصش نشاندند / ملک چون جرعه‌ای زان آب نوشید / بر آن صورت از احسان پرده پوشید / به وی از جام همت جرعه‌ای داد / که خاص و عالم را در خاطر افتاد / که بود آبی از آب زندگانی / برابر با حیات جاودانی / بلی زانجا که موج بحر جود است / زیان بینوایان جمله سود است / بسانادان که از همراهی بخت / به صدر بزم دانایان کشد رخت / بسا ناقص خزف کز لعب گردون / به صد گوهر دهندش قیمت افزون / بسا جنس زبون کز حسن طالع / شود بالای جنس خوب واقع / الا ای پادشاه کشور دل / که دایم می‌زند عشقت در دل / دلی دارم ز عشقت آن چنان گرم / که سنگ از گرمی آن می‌شود نرم / ضمیری از ثنایت آن چنان پر / که در درج محقر یک جهان در / دهد گر عمر مستعجل امانم / شود از جنبش کلک زبانم / پر از مدح تو دیوان‌ها امانم / شود از جنبش کلک زبانم / کنون از حق اعانت وز تو امداد / زمن مدح و ثنا وز بخت اسعاد