出門行 一 — ترانهٔ بیرون‌شدن از خانه (۱) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1رودِ بلند آرام و بی‌پایان می‌رود؛ صد سالِ عمر نیز چنین است و جای افسوس دارد.•長河悠悠去無極，百齡同此可歎息。
2. 2بادِ پاییز و شبنمِ سپید جامه را تر می‌کنند؛ دلیری‌های دل می‌پژمرد و رنگ از رخسار می‌رود.•秋風白露霑人衣，壯心凋落奪顏色。
3. 3جوانی که از خانه بیرون آمده، دردِ دل با که گوید؟ بر رود پلی نیست و راه را دوراهه‌ای نه.•少年出門將訴誰，川無梁兮路無岐。
4. 4همین که بر سرِ راه نوای «سرمای سخت» را می‌شنوم، بر جا می‌ایستم، حیران و اندوهگین.•一聞陌上苦寒奏，使我佇立驚且悲。
5. 5تو اکنون به کام رسیده‌ای و از گوشت و غلهٔ نیکو سیری؛ کی دیگر یادِ روزگارِ تنگدستیِ من می‌کنی؟•君今得意厭粱肉，豈復念我貧賤時。