1. ۱خردم نمود گردش چرخ چو آسیاواکنون به خون دیده به سر شد همی مرا
2. ۲از درد و رنج فرقت جانان شدم چنانکباد هوا نیم من و شد باد من هوا
3. ۳چون کهربا به رنگم و آن قوتم نماندکان کاه بر کشم که ربایدش کهربا
4. ۴هر چند بیش گریم تشنه ترم به وصلاز آب کس شنید که افزون شود ظما
5. ۵روی سما ز دود دلم گشته چون زمینپشت زمین ز آب سرم گشته چون سما
6. ۶چشمم ز خون به سرخی چون چشم باده خواررویم ز غم به زردی چون روی پارسا
7. ۷رستم ز چنگ هجر که هر چند چاره کردبیش از خیال باز ندانست مرمرا
8. ۸تا گاه روز او و من و هجر دوست دوشپیکار کرده ایم به لشکرگه قضا
9. ۹از زخم او و هیبت حکمش مرا بس استپر خون دو دیده من و زردی رخ گوا
10. ۱۰ناگه درآمد از در حجره خیال دوستچون روی او بدیدم گفتمش مرحبا
11. ۱۱زانم ضعیف تن که دلم ناتوان شدستدل ناتوان شد کش از انده بود غذا
12. ۱۲هم خوابه ام سهر شد و هم خانه ام فراقیک لحظه نیستند ز چشم و تنم جدا
13. ۱۳شد آشنا هر آنکه مرا بود دوستداربیگانه گشت هر که مرا بود آشنا
14. ۱۴بی برگ مانده ام من و نی با هزار برگمن بینوا و فاخته با گونه گون نوا
15. ۱۵گر تیره همچو قیر شود روزگار منورتنگ چون حصار شود گرد من هوا
16. ۱۶اندر شوم ز ظلمت این تیز چون شهاببیرون روم ز تنگی آن زود چون صبا
17. ۱۷از آتش دل من و از آب دیدگاننشگفت اگر فزون شودم دانش ودها
18. ۱۸گوهر بود کش آب زیادت کند ثمنگوهر بود که آتشش افزون کند بها
19. ۱۹از عمر شاد گردم از بهر نام و ننگغمگین شوم چو باز براندیشم از فنا
20. ۲۰بسیار عمر خوردست این اژدهای چرخاو را همی نباشد سیری ز عمر ما
21. ۲۱چون است ای عجب که ز چرخ زمردیدیده برون نمی جهد از چشم اژدها
22. ۲۲ای تن ز غم جدا شو می دان که هیچ وقتیکتا نبود کس را این گنبد دوتا
23. ۲۳خواهی که بخت و دولت گردند متصلبا نهمت تو هیچ مکن منقطع رجا
24. ۲۴از صاحب موفق منصور بن سعیدآنکش ز حلم پیرهن است از سخا ردا
25. ۲۵نفسش به بردباری و رایش به برتریعزمش به وقت مردی و طبعش گه سخا
26. ۲۶کوه است با رزانت و نارست با علوباد است با سیاست و آب است با صفا
27. ۲۷گر بودی از طبیعت او مایه زمینور بودی از بزرگی او گوهر سما
28. ۲۸نابارور نرستی هرگز ازین درختنامستجاب بازنگشتی از آن دعا
29. ۲۹ای طبع تو چو بحر وز بحرت مرا گهرای رای تو چو مهر وز مهرت مرا ضیا
30. ۳۰ای خلق تو چو مشک وز مشکت مرا نسیموی لفظ تو چو شهد وز شهدت مرا شفا
31. ۳۱هر نهمتی که خیزد طبعت کند تمامهر حاجتی که افتد رایت کند روا
32. ۳۲رای تو بی تغیر و طبع تو بی ملالحلم تو بی تکلف و جود تو بی ریا
33. ۳۳من بنده آنچنانم کز سنگ ها گهروز مردمان چنانم کز داس ها گیا
34. ۳۴خردم به چشم خلق و بزرگم به نزد عقلاز بخت با حضیضم و از فضل با سنا
35. ۳۵آری شگفت نیست که از رتبت بلندکیوان به چشم خلق بود کم تر از سها
36. ۳۶از رنج چون هبا شدم و نیستم پدیدمن جز در آفتاب بزرگیت چون هبا
37. ۳۷من ناشنیده گویم از خویشتن چو ابرچون کوه نیستم که بود لفظ او صدا
38. ۳۸تاری شده است چشم من از روی ناکساناز خاک پات خواهم کردنش توتیا
39. ۳۹من جز تو را ندانم و دانم یقین که منچونانکه واجب است ندانم همی تو را
40. ۴۰آرم مدیح سوی تو این در خور مدیحبر تو ثنا کنم همه ای در خور ثنا
41. ۴۱گر هیچ ناسزا را خدمت کنم بدانکهستم سزای هر چه در آفاق ناسزا
42. ۴۲تا خط مستویست بر این چرخ منحنیچرخ استوا نگیرد و خط وی انحنا
43. ۴۳از چرخ باد برتر قدرتو و اندروکار تو مستقیم در آن خط استوا
44. ۴۴جای محل و جاه تو چون چرخ با علوروز نشاط و لهو تو چون چرخ با سنا