1. ۱این چنین رنج کز زمانه مراستهیچ دانی که در زمانه کراست
2. ۲هر چه در علم و فضل من بفزودهمچنانم ز جاه و مال بکاست
3. ۳نیستم عاشق از چه رخ زردمنیستم آهو از چه پشت دوتاست
4. ۴ای تن آرام گیر و صبر گزینکه هر امروز را ز پس فرداست
5. ۵مشو آنجا که دانه طمع استزیر دانه نگر که دام بلاست
6. ۶خویشتن را خلق مکن بر خلقبرد نو بهتر از کهن دیباست
7. ۷زان عزیز است آفتاب که اوگاه پیدا و گاه ناپیداست
8. ۸همه از آدمیم ما لیکناو گرامی ترست کو داناست
9. ۹همه آهن ز جنس یکدگر استکه همه از میانه خار است
10. ۱۰نعل اسبان شد آنچه نرم آهنتیغ شاهان شد آنچه روهیناست
11. ۱۱نه غلط کردم آنکه داناییستبرسیده به هر مراد و هواست
12. ۱۲هنر از تیغ تیز پیدا شدکه بدو شاه قبضه را آراست
13. ۱۳باژگونه است کار این گیتیزین همه هر چه گفتم از سوداست
14. ۱۴هر که او راست باشد و بی عیببر وی از روزگار بیش عناست
15. ۱۵به همه حال بیشتر ببرندهر درختی که شاخ دارد راست
16. ۱۶تو چنان برگمان که من دونمسخن من نگر که چون والاست
17. ۱۷اصل زر عیار از خاک استاصل عود قمار نه ز گیاست
18. ۱۸این شگفتی نگر کجا سخنمنکته زاید همی و آید راست
19. ۱۹گرچه پیوسته شعر گویم منعادت من نه عادت شعر است
20. ۲۰نه طمع کرده ام ز کیسه کسنه تقاضاست شعر من نه هجاست
21. ۲۱همچو ما روزگار مخلوق استگله کردن ز روزگار چراست
22. ۲۲گله از هیچ کس نباید کردکز تن ماست آنچه بر تن ماست
23. ۲۳کرم پیله همی به خود بتندکه همی بند گرددش چپ و راست
24. ۲۴ار خسی افتدت به دیده منالسوی آن کس نگر که نابیناست
25. ۲۵حذر از تو چه سود چو برسدلابد آنچ از خدای بر تو قضاست
26. ۲۶شادمانی به عمر کی زیبدچون حقیقت بود همی که فناست
27. ۲۷صعب باشد پس هر آسانینشنیدی که خار با خرماست
28. ۲۸مکرمت را یکی درخت شناسکه برو برگ وی ز شکر و ثناست
29. ۲۹آفتابش ز نور نورانی استآب او از مروت است و سخاست
30. ۳۰سایه دارست و اهل دانش رازیر آن سایه ملجاء و مأواست
31. ۳۱مکرمت کن که بگذرد همه چیزمکرمت پایدار در دنیاست