1. ۱ویژه می پیر نوش گشت چو گیتی جواندل چو سبک شد ز عشق در ده رطل گران
2. ۲بر ارغوان بیش خواه از ارغوان رخ بتیچو ارغوان باده ای که رخ کند ارغوان
3. ۳خانه اندوه را زیر و زبر کن همیزانکه به طبع و نهاد زیر و زبر شد جهان
4. ۴از ابر تاریک رنگ شد آسمان چون زمینوزاشکفه گونه گون گشت زمین آسمان
5. ۵بتاز در مرغزار بناز در جویباربغلط در لاله زار بنشین در بوستان
6. ۶قرابه سر بلیف ز باد کورآوریمرغی در گردنا به لاف آری و جان
7. ۷گرد بلا کن مگر در وی جفا کن مبیننزد دغا کن مباز لفظ خطا کن بران
8. ۸کام زیادت مجو کار زیادت مکنسخن زیادت مگوی خلق زیادت مخوان
9. ۹بس بود ار بخردی تو را سخنگوی بزمسر ز سرین لعبتی بتی بریشم زبان
10. ۱۰رویش سینه مثال ساقش دیده نگارگردن ساعد نهاد گوشش انگشت سان
11. ۱۱پنجه پهنش ز عاج بینی سختش ز ساجچوبک پشتش ز مورد پهلویش از خیزران
12. ۱۲لنگ ولیکن نه سست زرد ولکن نه زشتگنگ و نگردد خموش ضخم و نباشد گران
13. ۱۳نیست عجب گرز گوشت جداش کردند رگچون ز بر پوستش بنهادند استخوان
14. ۱۴هوای جان را همی هواش گیرد از آنکهواست او را سخن هواست او را زبان
15. ۱۵ذاتش دارد به فعل ز هفت کوکب هنراز آن ببستش خرد به هفت پرده میان
16. ۱۶خود مگر زعفران که گشتش اندام زرداکنون شادی دهد دل را چون زعفران
17. ۱۷راست نگردد به طبع تاش نمالند گوشناید اندر سخن تا بنخسبد ستان
18. ۱۸غنوده نازنین که باشدش چون غنودران و کف دلبری زیر کف و زیر ران
19. ۱۹خفته ز آواز او رامش بیدار دلکودک و گوید تو را ز باستان داستان
20. ۲۰جان او را دستیار دل او را دوستدارطبع ورا سازوار عقل ورا ترجمان
21. ۲۱به مهر همتای طبع به طبع همتای عقلبه لهو انباز دل به لحن انباز جان
22. ۲۲بریست او را تهی که دل نباشد دروراز دل خود به خلق فاش کند در زمان
23. ۲۳آنکه بود یک زبان راز کند آشکارهشت زبان ممکنست که راز دارد نهان
24. ۲۴کرده ز یکپاره چوب ناخن از شکل و رنگکه در نوازش ازو همی برآرد فغان
25. ۲۵بتی است کز بهر او گر شودی ممکنمدو قسمتم باشدی با او جان و روان
26. ۲۶بباش مسعود سعد بر آنچه گویی همیحق را باطل مکن یقین مگردان گمان
27. ۲۷بی این لعبت مباش بی این پیکر مزیچنین کن ار ممکنست جز این مکن تا توان
28. ۲۸تا نبود نعمتی بباش مهمان خویشچو نعمت آری به دست مباش جز میزبان
29. ۲۹رای شرف خیزدت بر سر همت نشینبار ثنا بایدت نهال رادی نشان
30. ۳۰تند جهان رام شد تند مکن جان و دلتیز فلک نرم شد تیز مشو زین و آن
31. ۳۱مصاف دشمن بدر دیده حاسد بدوزحشمت این برکشوب هیبت آن برفشان
32. ۳۲بسنده باشد تو را تیر و کمان نبردتیر خرد مهتری وجودش اندر کمان
33. ۳۳منصور آن نامور که ده یک یک عطاشنداشت دارنده دهر نزاد زاینده کان
34. ۳۴تنگ شدی جان خلق ز رحمت عام اوگر چو هوا نیستی که او نگیرد مکان
35. ۳۵درخت اقبال را همچو زمین را درختبنان افضال را همچو قلم را بنان
36. ۳۶نقطه ای از وهم او نگنجد اندر ضمیرنکته ای از فضل او نیاید اندر بیان
37. ۳۷چو بر گراید عنان دهرش بوسد رکابچون بنماید رکاب چرخش گیرد نشان
38. ۳۸هنر سواری دلیر که روی میدان ازوچو کاغذ از کلک او ز نعل گیرد نشان
39. ۳۹تمام در روی او که کرد یارد نگاهز نور خورشید را که دید یارد عیان
40. ۴۰مخائل سروری به کودکی زو بتافتچو بر چمن شد دو برگ بوی دهد ضیمران
41. ۴۱ای به کف از فقر و آز روی زمین را سپروی به دل از جهل و ظلم خلق جهان را امان
42. ۴۲اگر بنامت یکی برون خرامد به جنگنام تو گرداندش باری چرخ کیان
43. ۴۳بپوشد او را ز پوست باره او را به چرمطبع چو ماهی و گرگ جوشن و برگستوان
44. ۴۴ماه وفای تو را کسوف نامد ز عذرگلبن جود تو را خار نگشت امتنان
45. ۴۵گرفته راه امید نشسته رهبان عقلکه کاروان سخاش نگسلد از کاروان
46. ۴۶چو نوبهار گزین خرمی از هر فلکچو آسمان برین ایمنی از هر زیان
47. ۴۷مال تو یکساعت است گنج تو ناپایداررو که برآسوده ای ز خازن و قهرمان
48. ۴۸وصف تو چون گویمی جهان نیارد چو تواگر جهان نیستی مادر نامهربان
49. ۴۹هر که ثنای تو را حد و نهایت نهادبحر و فلک را بجهد جست میان و کران
50. ۵۰گویمش این احتراق نه از قران خیزدیکه نیست با آفتاب و ای تو کرده قران
51. ۵۱گر به مدیح و به شکر داده ام انصاف تورای تو با من به جور چراست همداستان
52. ۵۲اوج تو جویم ز چرخ چه داریم در حضیضعز تو جویم ز دهر چه داریم در هوان
53. ۵۳تازیم از بهر آن ضعیف مانده به جایز عجز چون صورتی ریخته بر بهرمان
54. ۵۴موی برآورد غم بر سر شادی منوز غم موی سپید مویی گشتم نوان
55. ۵۵اگر شدم ناتوان ز پیری آری رواستمرد ز پیری شود ای عجبی ناتوان
56. ۵۶ز بس که چون عندلیب مدح سرائیدمتکرد مرا روزگار خانه چون آشیان
57. ۵۷سوخته خاکسترم از آنکه نگذاشت چرخاز آتشم جز شرار از شررم جز دخان
58. ۵۸اگر به نزدیک خلق خوارم و نایم به کارروز نگهبان چراست بر من و شب پاسبان
59. ۵۹همی ببارد چو ابر بر سر من هفت چرخهر چه بلا آفرید ایزد در هفتخوان
60. ۶۰به مغزم اندر نشاند وز جگرم درگذشتحد کشیده حسام نوک زدوده سنان
61. ۶۱چنان فتاد آن درین که خار در برگ گلچنان گذشت آن ازین که سوزن از پرنیان
62. ۶۲مرا برون آر تو که آهوی مشک نابنبود و نبود مگر شکار شیر ژیان
63. ۶۳چو گوهرم بازگیر ز بهر تاج هنرچو زر بدین و بدان مرا مده رایگان
64. ۶۴نیم چو بد عهد زر به زیر هر نام رامبه قدر و پایندگی چو گوهرم زامتحان
65. ۶۵تیغم و طبعم به فضل تیز کند تیغ عقلجز گهر من که دید هرگز تیغ و فسان
66. ۶۶تا به دو قسمت جهان بهره دهد خلق رالذتش اندر بهار نعمتش اندر خزان
67. ۶۷چرخ سخایی چو چرخ روشن و عالی بگردکوه وفایی چو کوه ثابت و ساکن بمان
68. ۶۸لهو و نشاط تو گرم سایه عیشت خنکفکرت و رای تو پیر دولت و بختت جوان
69. ۶۹جهان و تأیید باد تو را مشیر و مشارسپهر و اقبال باد تو را معین و معان
70. ۷۰فدای جان تو باد این سخن جان فزایکه ماند خواهد جان جاوید اندر جهان