1. ۱چون نهان گشت چشمه روشنخاک را تیره گشت پیرامن
2. ۲شب پر از در و گوهر و لؤلؤاز گریبان چرخ تا دامن
3. ۳از نهیب شب دراز و سیاهبرمیده کواکب از مسکن
4. ۴متفرق بنات نعش از همبه هم اندر خزیده نجم پرن
5. ۵هست دیوار و بام را گوییاز سیاهی شب درو روزن
6. ۶شب تاریک سرمه بود مگرکه ازو چشم زهره شد روشن
7. ۷من بگشته ز حال و صورت خویشدر غم آن نگار سیم ذقن
8. ۸گشته از ضعف همچو بی تن جانمانده بر جای همچو بی جان تن
9. ۹مونسم شمع و هر دو تن گریانمن ز هجر بت او ز مهر لگن
10. ۱۰اشک او بر مثال زر عیاراشک من از قیاس در عدن
11. ۱۱همچو جان منش بسوزش دلهمچو رنگ منش به رنگ بدن
12. ۱۲بر گل نظم چون هزار آواتا گه صبح می سرایم من
13. ۱۳مدحت صاحب اجل منصورمفخر آل احمد بن حسن
14. ۱۴آنکه در آفرینش عالمغرض او بد ز ایزد ذوالمن
15. ۱۵از پی طبعش آفریده نشاطوز پی مدحش آفریده سخن
16. ۱۶آسمان گر ز همتش بودیگشتی ایمن ز قحط و آز زمن
17. ۱۷زادی از بوستان ز زر ترنجرستی ا ندر چمن ز سیم سمن
18. ۱۸ای گزیده چو علم در هر بابوی ستوده چو فضل در هر فن
19. ۱۹خلق و طبع تو گوهر و درستحزم و عزم تو آتش و آهن
20. ۲۰چون مدیحت مرا فصیح کندحشمت تو مرا کند الکن
21. ۲۱گر به خدمت همی کنم تقصیرتات بر من تبه نگردد ظن
22. ۲۲که همی من به خود بپردازماز بلای زمانه ریمن
23. ۲۳دوست تا از برم جدا گشتستدر برم دشمن است پیراهن
24. ۲۴دوستان چون جفا کنند همیمن چه امید دارم از دشمن
25. ۲۵گرچه دورم ز مجلس سامیتمن ازین بخت و دولت توسن
26. ۲۶همچو قمری به باغ دولت توهستم استاده و گشاده دهن
27. ۲۷می سرایم ثنا و مدحت توطوق مهرت فکنده بر گردن
28. ۲۸تا دهد نور چرخ را خورشیدتا دهد زیب باغ را سوسن
29. ۲۹دست تو سوی جام های نبیدچشم تو سوی لعبتان ختن
30. ۳۰اصل جاه از جهان فضل بگیربیخ بخل از زمین آز بکن