1. ۱خدای عز و جل در ازل نهاد چنانکه جمله از دو محمد بود صلاح جهان
2. ۲ز یک محمد گردد زمانه آسودهز یک محمد باشد شریعت آبادان
3. ۳محمد قرشی و محمد بهروزکه یافت عز و شرف دین و ملک ازین و از آن
4. ۴وزیر زاده وزیری که از فنون و هنرز وصف و نعتش عاجز بود بیان و بنان
5. ۵کمینه مایه از طبع اوست بحر محیطکهینه پایه از قدر اوست چرخ کیان
6. ۶زهی به جاه تو معمور کعبه دولتزهی به صدر تو منسوب قبله احسان
7. ۷تویی که چشم وزارت چو تو ندید وزیرتویی که لفظ کفایت چو تو نداند نشان
8. ۸زده شکوه تو در شرق و غرب لشکرگاهفکنده امن تو در بر و بحر شادروان
9. ۹خطابهای تو را دهر برنهاد به سرمثال های تو را باز بسته ملک به جان
10. ۱۰فروغ عدل تو ایام ملک را خورشیدمضای عزم تو دعوی ملک را برهان
11. ۱۱هزار دریا جودی نشسته در مجلسهزار عالم فضلی نشسته در ایوان
12. ۱۲بر عطای تو بسیار جمع دهر اندکبر ذکای تو دشوار حکم چرخ آسان
13. ۱۳به مکرمت ها دادست سیرت تو ظهوربه آرزوها کردست همت تو ضمان
14. ۱۴ولوع تو به سخا ممکنست و نزدیکستکه از عیار زر و سیم بفکند حملان
15. ۱۵ز تو پذیرد کیوان سعادت برجیسز تو ستاند برجیس رفعت کیوان
16. ۱۶ضیاء ذهن تو زاید ز چشمه خورشیدنسیم خلق تو خیزد ز روضه رضوان
17. ۱۷براعت تو خرد را همی دهد یاریسخاوت تو امل را همی کند مهمان
18. ۱۸کمال را به دهاء تو تیز شد بازارنیاز را ز عطای تو کند شد دندان
19. ۱۹هنر ندید در ایام تو فتور و خللستم نیافت ز انصاف تو نجات و امان
20. ۲۰گشاده داد تو بر زخم های جور کمینکشیده بر تو بر کردگاه آز کمان
21. ۲۱نوشته صورت مهر تو در دل اقبالنشسته لشکر خشم تو در دم حدثان
22. ۲۲فلک معالی جاه تو را نکرده قیاسجهان معانی تو را پاک ندیده کران
23. ۲۳هنر سرای تو را راست یافت چون اسلامخرد هوای تو را پاک دید چون ایمان
24. ۲۴به دهر با چو تو داور کجا بود مظلومبه ملک با چو تو معمار کی شود ویران
25. ۲۵به حشمت تو جهان شد چنانکه باد چنینکه حاجتی نبود بیش تیغ را به فسان
26. ۲۶زه گریبان طوق است گردن آن راکه پای بیرون آرد ز دامن عصیان
27. ۲۷مساعی تو در شر و خیر بست و گشادبه تیغ صاعقه انگیز و کلک فتنه نشان
28. ۲۸فری ز پویه آن بندیی که بند فلکشود گشاده چو بیرون گذاردش زندان
29. ۲۹به رنگ برگ خزان گشته از خزان و بهاردونده با سه موکل به هم چو باد خزان
30. ۳۰به دو زبانی مشهور گشته بی تهمتبه سر بریدن مأخوذ گشته بی طغیان
31. ۳۱چو جرم دهر مرکب شده ز ظلمت و نورچو دور چرخ معین شده به سود و زیان
32. ۳۲به زندگانی و مرگی دلیل خلق شدستکه تنش پیری پیرست و سر جوان جوان
33. ۳۳چنان گزارد رازی که گویدش خاطرکه گوش نشنودش اینت غایت کتمان
34. ۳۴به حل و عقد و به ابرام و نقض در کف توهمی طرازد و سازد مصالح گیهان
35. ۳۵در آن محال که تعویذ جان بود شمشیردر آن مضیق که زندان تن شود خفتان
36. ۳۶زند ز خاک زمین بر هوا تف دوزخجهد ز باد هوا بر زمین دم ثعبان
37. ۳۷سیه شود شب و از وی شهاب تیغ کندمثال مردمک چشم صورت شیطان
38. ۳۸گران شود سر مردم به زخم های سبکسبک شود دل گردان به گرزهای گران
39. ۳۹چو برگ لرزه درافتد به عضوهای زمینچو سرمه گرد بخیزد ز دیده های زمان
40. ۴۰به گوش پر شود از کوس ناله تندربه تیغ بردمد از خاک لاله نعمان
41. ۴۱شود مطول گوی زمین ز خسته بدنشود مسطح خم فلک ز جسته روان
42. ۴۲چو زهر گردد در کام ها لعاب و دهنچو مار پیچد در یالها دوال عنان
43. ۴۳چنان کز آب شکافد ز آتش دل سنگچنان کز آتش خیزد ز آب تیغ دخان
44. ۴۴حسام روشن روز امل کند تیرهگران رکاب تو نرخ اجل کند ارزان
45. ۴۵ز تیغ و نیزه نداری شکوه و بگرازیچو تیغ آخته قد و چو نیزه بسته میان
46. ۴۶بر آن جهنده پوینده دونده به طبعکه در درنگ یقین است و در شتاب گمان
47. ۴۷تبارک الله از آن باره ای که نسبت کردتنش به کوه متین و تکش به باد وزان
48. ۴۸به یال گردن دریابد او هدایت دستبه پشت و پهلو بشناسد او اشارت ران
49. ۴۹چو دست و پایش پرگاروار بگشایدهزار دایره صورت کند به یک جولان
50. ۵۰بره تو ابری و باشی نشسته بر بادیکزو صنوف قضا و قدر بود باران
51. ۵۱به دست فرخت آن آب رنگ صاعقه فعلکز آبش آتش خیزد ز صاعقه طوفان
52. ۵۲هزار زخم ز خایسک خورد و پاره نشددو پاره کرد به یک زخم تارک سندان
53. ۵۳تویی که قدرت و امکان تو درین گیتیبقا شدست و فنا اینت قدرت و امکان
54. ۵۴کم از بلند محل تو چرخ با رفعتکم از بزرگ عطای تو بحر بی نقصان
55. ۵۵به بزم و رزم کند سجده بذل و بأس تو راروان حاتم طائی و رستم دستان
56. ۵۶همه رضای تو سازد هر آنچه سازد بختهمه عطای تو را زیبد آنچه زاید کان
57. ۵۷به فخر دولت بر دیده مالد آن نامهکه از محمد بهروز باشدش عنوان
58. ۵۸به بد نظر نبود هیچ دیده را سوی توکه نه مژه همه بر پلک او شود پیکان
59. ۵۹خلاف نیست که اندر تن مخالف توچهار خلط بود دشمن چهار ارکان
60. ۶۰بزرگ بار خدایا شنیده ای به خبرکه از نوائب گیتی چه دیده ام به عیان
61. ۶۱به رنج بودم عمری ز چرخ بی هنجاربه درد ماندم قرنی ز چرخ نافرمان
62. ۶۲دل نژندم گم کرده راه و من ماندمچو گمرهان متردد چو بی دلان حیران
63. ۶۳به تنگی اندر همخانه گشته با ظلمتبه ظلمت اندر همخوابه گشته با خذلان
64. ۶۴بلا فراوان راندم نگشت باز بلافغان فراوان کردم نکرد سود فغان
65. ۶۵ز بس که دیده من روی من بشست به آبنماند آبش و نزدیک خلق شد خلقان
66. ۶۶نبودم آگه کآمد بشارتی ناگهمرا به عاطفت شاه و رحمت یزدان
67. ۶۷گرفت شغلم رونق که بود بی رونقبه باغ مدح تو پیوسته می زنم دستان
68. ۶۸همه هوای من آنست کاین سپهر دو تابه اعتدال شب و روز را کند یکسان
69. ۶۹به بوستان ها نظم قلاده گلبنشود موافق با نقش حله نیسان
70. ۷۰کند طبیعت مینا و لعل و پیروزههر آنچه ابر دهد در و لؤلؤ و مرجان
71. ۷۱ز دست بفت زمین کسوتی کند کهسارز کارکرد هوا زینتی زند بستان
72. ۷۲برافکنند بهر کوه دیبه ششتربگسترند بهر دشت مفرش کمسان
73. ۷۳چو نوعروسان باید لباس و پیرایهز باد و ابر تن و شاخ عاطل و عریان
74. ۷۴به لحن بلبل و قمری ز آبهای چو میکند پدید دل خلق رازهای نهان
75. ۷۵برآید ابر و مسام هوا فرو گیردچو مست عاشق دامن کشان و نعره زنان
76. ۷۶اگر به آب چو آبستن گران باشدز بهر شیر سبک باز مالیش پستان
77. ۷۷بدان امید که او را به مهر شیر دهدشکوفه باز کند در چمن به حرص دهان
78. ۷۸به قصد حضرت تو در مراحل آرم رویچو مهر مرحله آرد برابر میزان
79. ۷۹بهار و تابستان من عزم خدمتت یابمهمه سلامت فصل بهار و تابستان
80. ۸۰به فخر تا بنبوسم زمین درگه توبه کام باز نبینم زمین هندستان
81. ۸۱من این چنینم و از دولت تو محروممچه حیلت است چه با بخت سر زدن نتوان
82. ۸۲مگر سپهری و هستی که باشد از تو همینصیب هر کس رزق و نصیب من خذلان
83. ۸۳نبوده ام دو زبان هرگز و نبود چو منبه خامه دو زبان یک تن اندرین میدان
84. ۸۴بود به نظمم در ده لطیفه صد معنیبود ز گفته من یک قصیده ده دیوان
85. ۸۵بگفت من نرسد صد هزار مدحت گوکه هست راوی من صد هزار مدحت خوان
86. ۸۶چو من نداری مادح مرا عزیز بدارچو من نداری بنده مرا ز پیش مران
87. ۸۷چنانکه خواهی بینی مرا به هر مجلسچنانکه خواهی یابی مرابه هر میدان
88. ۸۸حدیث دونان بر من به ناسزا مشنوکه سخت زور بماندم به طالع از بهتان
89. ۸۹وزان شهید حیات الاالله الرحمتبه من رسید فراوان مکارم الوان
90. ۹۰چگونه منکر و کافر شوم به نعمت توچو گفته باشم در صد قصیده طیان
91. ۹۱ندید کس که مرا بود عادت انکارندید کس که مرا خاست تهمت کفران
92. ۹۲حسد کنندم و درمان آن ندانم یافتکه دید هرگز داروی درد بی درمان
93. ۹۳همیشه رنجه ام و هیچ رنج دانا راز رنج ها نبود چون عداوت نادان
94. ۹۴درست و راست بگفتم به رحمت ایزدنه راست گفت منازع به نعمت سلطان
95. ۹۵همیشه تا بود از بهر حکم کون و فسادستاره در حرکات و سپهر در داوران
96. ۹۶ستاره وار بر اقبال پیش دستی کنسپهروار بر ایام کامرانی ران
97. ۹۷همه مراد که جویی ز چرخ یافته گیرهمه نشاط که داری ز چرخ ساخته دان
98. ۹۸به طبع دولت با همت تو در بیعتبه طبع نصرت با همت تو در پیمان
99. ۹۹به حق که داند گفتن چنانکه داند گفتثنا و مدح تو مسعود سعدبن سلمان
100. ۱۰۰بهار گردد بزمت چو این قصیده خوشبه لحن خواند ابوالفتح عندلیب الحان