1. ۱ز دروازهٔ هند و ایران و چینبرو، ای صبا، تا به شهر لنین.
2. ۲ز کلخوزچی و فعلهٔ این دیارخبر ده به آن کشور نامدار
3. ۳کز این پیش، یک نیم ما، مرده بود.گل بخت ما، نیم پژمرده بود.
4. ۴ستمکش به گهوارهٔ جهل بود.اسیر ستمگر شدن سهل بود.
5. ۵فتادی به فتوای تازی کتابزن از بطن مادر، به حبس نقاب.
6. ۶فلج بود چون نیم اندام ما.مکمل نبُد هیچ اقدام ما.
7. ۷چو از لشکر سرخ، این مرز و بومبشد پاک از باسمه چی های شوم،
8. ۸زن از پرده، مثل گل آزاد شد؛ز شورا، همه کشور آباد شد.
9. ۹کنون ما، چو یک هیکل بی خلل،تن ملی و روح بین الملل،
10. ۱۰علم کرده علم لنینیسم رابه پا می کنیم، سوسیالیسم را
11. ۱۱ولی، گرچه در راه ما، نور هست،به سرهای ما، کاملاً شور هست،
12. ۱۲کمی سرعت ما، کمی می کند،همین، جان ما را غمی می کند.
13. ۱۳تو، چون مرکز علم شورائیی،خداوند علم و توانائیی،
14. ۱۴به اینسان کمی ها، بگو، چاره چیست؟که اندر جهان، درد بی چاره نیست.
15. ۱۵چه بایست کردن که بهر ظفرشود تیزی ما، از این تیزتر؟
16. ۱۶سلام رفیقانهٔ آتشینز شهر ستالین به شهر لنین!
17. ۱۷ای کشور باسعادت تاجیک،صاحب شده بر معادن و فابریک!
18. ۱۸هرچند از انقلاب، در آن خاکشد روی زمین ز ظلم و ذلت پاک؛
19. ۱۹در زیر زمین ولیک زندان هاست،این زندان ها، به صورت کان هاست.
20. ۲۰در محبس خاک، قرن ها هستنددخترهای طبیعت اندر بند.
21. ۲۱این دخترها، اگر شوند آزاد،کشور گردد سریعتر آباد.
22. ۲۲باید که ز رویشان نقاب افتد،در زیر زمین هم، انقلاب افتد.
23. ۲۳گر دخترکان کشور تاجیکآزاد شده ز چادر تاریک
24. ۲۴هستند چو کادرهای سوسیالیسمعامل های بنای سوسیالیسم؛
25. ۲۵دخترهای طبیعت آزادهستند مصالح چنین بنیاد.
26. ۲۶تا اینکه بنای اجتماعیتگردد همه جا بنا به خیریت،
27. ۲۷باید که شود طبیعت مغروردر پنجهٔ ما مسخر و مقهور.
28. ۲۸این قلعه به دست ما شود مفتوح،این مرده، ز فن ما شود باروح.
29. ۲۹ما، لشکر عالمان شورایی،در سایهٔ اتفاق و دانایی،
30. ۳۰از صحنهٔ علم، سر به در آریموز سینهٔ کوه، زر به در آریم.
31. ۳۱از ما، ز حجاب کان، زر تاجیکآزاد شود چو دختر تاجیک،
32. ۳۲ما هر دو سپاه سوسیالیسمیم،اجراکن مسلک لنینیسمیم.
33. ۳۳شور و عمل از شما و علم از مابی شبهه، جهان نو، کند بر پا:
34. ۳۴آنگونه جهان که دانش اندر آنآسان آید به دست هر انسان.
35. ۳۵صد شعله سلام و حرمت و تحسیناز شهر لنین به شهر استالین!