1. ۱شنیدم که استاد صنعتگری،زبردست نقاش دانشوری،
2. ۲به زحمت، یکی صورت ناموررقم کرد بر روی یک لوحه زر؛
3. ۳به هنگان تعطیل کار، اوستادبه دیوار، آن لوح را تکیه داد؛
4. ۴در آن دم، از آنجا سگی می گریخت،به آن لوحهٔ زر، پلیدی بریخت!
5. ۵چو صنعتگر آن دید، از جا بجَست،بزد سنگ و دندان سگ را شکست!
6. ۶سگ، از بیم او راه صحرا گرفتوی، آن لوح زر را از آنجا گرفت
7. ۷به دارو، همه زشتی از وی بشستنکوتر از اول، نمودش درست.
8. ۸بگفتا: منم گر که استادکارنمانم که کارم شود لکه دار.
9. ۹از آن بعد هم، در زمانی درازبه استادی و دانش، آن لوحه ساز
10. ۱۰از آن لوحه، هر عیب را دور کردبه خوبیش در دهر مشهور کرد.
11. ۱۱من، آن صورت عالی بی غشم،بوَد صنف مزدور، صورت کشم
12. ۱۲همان لوح زر، هست میدان جنگکه عمرم در آن صرف شد بی درنگ.
13. ۱۳ازین پیش، وقتی که بودم جوانبه تأثیر سن و محیط و زمان،
14. ۱۴مرا چیزی ار بود اندر وجودکه با صنف مزدور بیگانه بود
15. ۱۵بشستش ز من پنجهٔ کارگرچو آن لکهٔ سگ از آن لوح زر.
16. ۱۶ایا صنف یکتای ایجاد کار،خدای من، ای فعلهٔ نامدار!
17. ۱۷اگر در هنر، من مسلم شدماز آن شد که محصول دست توام.
18. ۱۸ز فضل تو باشد مرا برتریبه مصنوع هرگونه صنعتگری.
19. ۱۹چنین صانعی، در جهان کی بودکه مصنوع او نیز، صانع شود؟
20. ۲۰ولی من کنم خویش یاری توشریکم در ایجاد کاری تو
21. ۲۱تو، آن صانع قادر جامعیکه مصنوع تو، می کند صانعی
22. ۲۲تو، پس هرچه در وصف من دَم زنیهمان لحظه، تبریک خود می کنی.
23. ۲۳خودم هم، چو یک تن هوادار توتماشاگر حاصل کار تو
24. ۲۴به خود گر که تبریک و تحسین کنمهمان دم، ز مدح تو دم می زنم
25. ۲۵مرا، زحمت تو، چو اینجا کشاندتویی من، منم تو، دوییت نماند.