1. ۱گر زند روزی دوصد ره آن کمان‌ابرو به تیرمراضی‌ام، کز نوک تیرش عشق جوشد از ضمیرم
2. ۲تا که در بندش اسیرم، در محبت سرفرازمتا به دامش پای‌بندم، عالمی را دستگیرم
3. ۳در جهان معنی از خاصان درگاه الهمگر به چشم اهل صورت بی‌پرستار و حقیرم
4. ۴تا سرشت از چشمهٔ عفت گلم را دست قدرتصد هزاران موسی معنی برآورد از ضمیرم
5. ۵در محبت دیده بستم همچو باز از هر دو عالمنی عبث در کشف معنی این‌چنین بینی بصیرم
6. ۶گفتمش: ای شاه خوبان، رحمتی بنما به حالمپیش از آن کز دوری آن ماه رخسارت بمیرم
7. ۷گفت: رحمت چیست؟ از جای دل آن کم آفریدهآهن هندی نهاده در بر همچون حریرم
8. ۸سر فرود از دولت عشقت نیارم بر دو عالمپا زنم بر تاج خورشید، ار تو باشی دستگیرم
9. ۹در لباس مسکنت از تاج شاهی عار دارمتا چو لاهوتی به سلک خرقه‌پوشان حقیرم