1. ۱فقط سوز دلم را در جهان پروانه می‌داندغمم را بلبلی کآواره شد از لانه می‌داند
2. ۲نگریم چون، ز غیرت می‌سوزد به حال منننالم چون ز غم، یارم مرا بیگانه می‌داند
3. ۳به امیدی نشستم، شکوهٔ خود را به دل گفتمهمی‌خندد به من، این هم مرا دیوانه می‌داند
4. ۴به جان او که دردش را هم از جان دوست‌تر دارمولی می‌میرم از این غم که داند یا نمی‌داند
5. ۵نمی‌داند کسی کاندر سر زلفش چه خون‌ها شدولیکن مو به مو این داستان را شانه می‌داند
6. ۶نصیحتگر، چه می‌پرسی علاج جان بیمارم!اصول این طبابت را فقط جانانه می‌داند