1. ۱ایا چشم و چراغ دیدهٔ منرخت بستان و باغ دیدهٔ من!
2. ۲«مبارک» نام تو ز ایزد بتارکچو نامت بر پدر گشته مبارک
3. ۳توئی چون پاره‌ای از جان پارهز تیمار تو جان را نیست چاره
4. ۴به دامان تو خواهم کرد پیوندز اندرز و نصیحت رقعه‌ای چند
5. ۵چو جان خواهی همیشه زندگانیبه جان دوز این هم پیوند جانی
6. ۶وصیت اینست کاندر گلشن دهربنات شکرین بشناسی از زهر
7. ۷نه بندی دل بر ایوانی که در ویچو در رفتی برون آئی پیاپی
8. ۸مبین خواب پریشان در حق کسکاثر نیز از پریشانی دهد بس
9. ۹بهر دامن که در خواهی زدن چنگمتاع صلح‌جو، نه مایهٔ جنگ
10. ۱۰رهائی ده به کوشش بسته‌ای رابه مرهم پرورش کن خسته‌ای را
11. ۱۱همیشه چنگ دل در یک دلان زندلی دو نیمه را دو نیمه کن تن
12. ۱۲مشو آتش به صحبت همسران راکه خود را سوزی، وانگه دیگران را
13. ۱۳چو آبی باش لطف از حد فزونشهمه راحت ز بیرون و درونش
14. ۱۴بود ماهی سزای تابهٔ تیزکه خار است از درون، بیرون دم ریز
15. ۱۵چو ماهی را کند کس باژ گونهنماید خار پشتی را نمونه
16. ۱۶مثل گر مار را گویند چون اوستبه تندی مار بیرون آید از پوست
17. ۱۷مکن بد خوی را با خویش گستاخستور بد، کهش ریزی، زند شاخ
18. ۱۸چو نافرجام را بر سر کنی جایمشو رنجه، گرت بر سر نهد پای
19. ۱۹فغان زان سیل کاندم کاندر آیدز پلوان بگذرد، بر پل بر آید
20. ۲۰ز تندی گر چه کارت را بلندی استسبک بودن نه رسم هوشمندی است
21. ۲۱چو کوه از سنگ باید بست بنیادنشاید شد، چو خس، بازیچهٔ باد
22. ۲۲بود در خورد همت، کام هر کسنخواهد کام شاهین، قوت کرکس
23. ۲۳نهنگی شو که با دریا کند زورکند زیر و زبر دریا به یک شور
24. ۲۴چو کار افتد، نه کار از بهر نان کنغزا را باش و آشام سنان کن
25. ۲۵مبین کز منعمت در معده جونیستکه جان بازی بنان خواهی گرو نیست
26. ۲۶بزن بر جان آن منعم سنانیکه نرزد نزد او جانی بنانی
27. ۲۷متاعی را که خواهد رفتن از پیشازو ناچار بستان بهرهٔ خویش
28. ۲۸به صرفه صرف کن نقدی که داریکه امساکت به از اسراف کاری
29. ۲۹نه آن صرفه بود ز اندیشهٔ خامکه بخل صرف را صرفه نهی نام
30. ۳۰بده سیم و درم بی‌مایگان رانه نزل و هدیه عالی پایگان را
31. ۳۱مده سرمایه بر دست دغا بازمپرور سفله را در نعمت و ناز
32. ۳۲چو گشتی در درم دادن کرم کوشز فر یاد درم خواهان مکن جوش
33. ۳۳نه بخشد زر، جوان مرد، از پی نامنجوید نردبان، مرغ، از پی بام
34. ۳۴بنه، بر خویش، رنجی بهر آن راکزان، راحت رسانی، دیگران را
35. ۳۵چو خط ما، به حکمت شو نمونهمشو چون خط هندو باژ گونه
36. ۳۶چو مسطر راستی را، نه راستچو چوب راست شو کاو جدول اراست
37. ۳۷که نام از راستی گیری به کشورچو چوب جدول و چون تار مسطر
38. ۳۸به دانش راست باید داشت تن رانشاید کژ نهادن خویشتن را
39. ۳۹به دانش زندگانی کن همه جایکه تا دانا و نادان بوسدت پای
40. ۴۰چو طاوس ار چه پوشی حله بر دوشنشاید پای خود کردن فراموش
41. ۴۱به قدر خویش دارد هر یکی زورچه همدستی کند با اژدها مور
42. ۴۲نشاید نیشکر با پیل خوردننه در تگ با صبا تعجیل کردن
43. ۴۳حریف آن گیر، کز وی در نمانیسلاح آن جوی، کز وی کار رانی
44. ۴۴سلاح رخش چون بر خر نهد مردبماند هم ز خویش و هم ز خر فرد
45. ۴۵سزاوار است هر کالا بهر جایکله بر فرق زیبد، کفش در پای
46. ۴۶کسی کو از کله خس زیر پا روفتبباید کفش بر سر محکمش کوفت
47. ۴۷اگر زشتی، به رعنائی مزن گامکه طفلانت نثار آرند دشنام
48. ۴۸عجوزی کاو کند گلگونه بر رویچو توسن ز اشتر، از وی رم خورد شوی
49. ۴۹به رسم عاقلان بگزار تن رامکن خدمت هوای خویشتن را
50. ۵۰بود مرد خرد، کرپاس بر دوشهم آگوش زنان، ابریشمی پوش
51. ۵۱ز دانش کن لباس تن، که زیب استنسیج و پرنیان، ابله فریب است
52. ۵۲اگر زیور سزد، بر مهرهٔ خربه از خر مهره نبود، هیچ زیور
53. ۵۳شتر را لب نباشد در خور بوسولیکن پشت باشد، بابت کوس
54. ۵۴خران را زیب ندهد، گوهرین ساختولی یالان نو زیبد، گهٔ تاخت
55. ۵۵یکی گوهر برد، بی کندن کانیکی را هم بکان کندن رود جان
56. ۵۶بکاری دست زن کارزد به رنجیبه گل کندن نه هر کس یافت گنجی
57. ۵۷چو در هر پیشه نیکی و بدی هستبیندیش، آنگه اندر پیشه زن دست
58. ۵۸چو دل خواهی به مزدی شاد کردنبباید خدمت استاد کردن
59. ۵۹چو گیری تیشه بی‌استاد لازمکه دستت چوب گردد چوب هیزم
60. ۶۰گلابی کاید از گلهای خود روینه در خورد دل مردم دهد بوی
61. ۶۱بگیر آئین راه، از نیک مردانعنان، از راه بد مردان، بگردان
62. ۶۲کسی کو در پی غولان زند گامکند ریگ بیابان خونش آشام
63. ۶۳بلندی بایدت، افگندگی کنخدا را باش و کار بندگی کن
64. ۶۴به عشق آویز، در کار الهیمجو از زهد، خشک آبی که خواهی
65. ۶۵همان عشق‌ست، کت برگیرد از خاکبرد پاک به سوی عالم پاک
66. ۶۶کسی کاین کیمیاش از دل بکار استرخ زردش زر کامل عیار است
67. ۶۷ز قلب، این کیمیای دل مکن سلبکه هست آن کیمیاهای دگر قلب
68. ۶۸فشاند این جرعه بر من پیر هشیارکم از مستی ز هستی کرد بیزار
69. ۶۹غلط کردم، تفاوت چند گویمنه بخشیدند زان گلزار بویم
70. ۷۰چه لافد آنکه تر دامن چو میغ استکه این بوی از همه پاکان دریغ است
71. ۷۱خوش آن پاکان که کردند این قدح نوشو زین می جاودان ماندند مدهوش
72. ۷۲از آن جام اردهندت شربتی نوبریزی جرعه‌ای بر خاک خسرو
73. ۷۳مرا نامی است روشن‌تر ز خورشیدتو روشن کن که هست این عمر جاوید
74. ۷۴وجودت گر چه از من گشت موجودبدانگونه که نام نیکو از جود
75. ۷۵مپنداری که زیر نیلگون بامز نام من ترا روشن شود نام
76. ۷۶درختی شو که از خود میوه ریزدنه میوه کاز درختش نام خیزد
77. ۷۷چراغی باش کافروزد جهان رانه آن شعله که سوزد خان و مان را
78. ۷۸مشو تاریک رو چون بوم و خفاشچو باز پادشا فرخنده رو باش
79. ۷۹اگر چون من شوی روشن به جمعیتویی شمعی که افروزد ز شمعی
80. ۸۰دگر بر من نشیند از تو داغیتو آن دودی که زاید از چراغی
81. ۸۱ز بار تلخ خیزد خواری شاخز شمع مرده کی روشن شود کاخ
82. ۸۲ترا می‌گویم این پند دل‌افروزکه دارم بهر تو سوز جگر سوز
83. ۸۳تویی چون مردم چشمم ز تقدیربه چشم مردمی این سرمه بپذیر
84. ۸۴اگر زین توتیا، روشن کنی چشمبه بینش باز دانی گوهر از یشم
85. ۸۵و گر زین روشنی، بی نور مانیمن آن خویشتن کردم، تو دانی!