بكَتْ عَيْني وحُقّ لها العَويلُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چشمم گریست و سزاست که بنالد؛ و حادثه‌ی بزرگ بال مرا شکست.•بكَتْ عَيْني وحُقّ لها العَويلُ ⁎ وهاضَ جَناحيَ الحدَثُ الجليلُ
2. 2روزگار را از دست دادم؛ چگونه ستون مرا برای قومی که دوستی‌شان اندک است ناتوان کرد؟•فقَدتُ الدّهرَ، كيفَ أكَلَّ رُكني ⁎ لأقْوامٍ مَوَدّتُهُمْ قَليلُ
3. 3گروهشان بال‌های من بودند، و چون با آنان روبه‌رو می‌شدم پذیرایی بود.•على نفرهمُ كانوا جناحي ⁎ عليهمْ حينَ تلقاهمْ قبولُ
4. 4برادرم قومی را به یادم آورد که رفتند، و به یاد آنان هر چه گفته شد به من گفته شد.•فذكّرَني أخي قَوْماً تَوَلّوا ⁎ عليَّ بذكرهمْ ما قيلَ قيلُ
5. 5معاویه بن عمرو ستون من بود و صخر سایه‌ی گسترده‌ی آنان.•مُعاويَةُ بنُ عمرٍو كانَ رُكْني ⁎ وصخراً كانَ ظلُّهمُ الظَّليلُ
6. 6به یاد آوردم و دلم را درید و آزرد، و اندوه دراز قوم مرا بی‌خواب کرد.•ذكرتُ فغالني ونكا فؤادي ⁎ وارَّقَ قوميَ الحزنُ الطَّويلُ
7. 7صاحبان عزتی بودند که گویی خشمگین‌اند و بزرگواری که تبار دراز آن را یاری داده.•أولو عزٍّ كانَّهمُ غضابٌ ⁎ ومَجدٍ مَدَّهُ الحَسَبُ الطّويلُ
8. 8آنان در جوانی بر معد سروری یافتند و جوان یا میانسال سرور بودند.•هُمُ سادُوا مَعَدّاً في صِباهُمْ ⁎ وسادوا وهمْ شبابٌ اوْ كهولُ
9. 9پس ام عمرو هر روز بگرید، بر برادر مورد اطمینان که چهره‌اش زیباست.•فبَكّي أُمَّ عمرٍو كلَّ يَوْمٍ ⁎ اخا ثقةٍ محيَّاهُ جميلُ