1. ۱کودکی برخاست از ام‌البلادبرتر از آبای علوی پا نهاد
2. ۲رازها در عالم جان آفریدچون شود بی‌جان که وی جان آفرید
3. ۳جاودانی جان وی این مثنوی استدمبدم این جان قدسی در نوی است
4. ۴مثنوی چون قلزم مواج اوستاین کتاب معرفت معراج اوست
5. ۵این سخن‌ها می‌برد ما را چو موجاز حضیض ناتوانی سوی اوج
6. ۶می‌برد ما را برون از خویشتناز حدود قید و شرط و وهم و ظن
7. ۷در جهان ما که شد راه بشردر کثافات حوادث مستتر
8. ۸مشعلی افروختند این رهروانکز حقایق می‌دهد ما را نشان
9. ۹تابد این مشعل چو مصباح نجاتتا ابد بر چاردیوار حیات
10. ۱۰مولوی در گلشن دل خار دیددر صفای آینه زنگار دید
11. ۱۱خواست تا از پرتو نور خداسازد این زنگار را از دل جدا
12. ۱۲مصحف دل‌ها فروشست از غبارتافت بر جان‌های ما خورشیدوار
13. ۱۳حکمت یونان نیامد کارگرتا شود ذهن بشر را راهبر
14. ۱۴خسته شد فکر از نظام مبهمشگم شد اندر کوچه‌ی خم‌درخمش
15. ۱۵مولوی بردش به دنیای دگرگفت مطلوب است در جای دگر
16. ۱۶شمع را بگذار، در خورشید بیناندر آن‌جا پرتو جاوید بین
17. ۱۷دست دل بگرفت و شد سوی سپهرپس فراتر از مدار ماه و مهر
18. ۱۸بهر ما پیغام رحمت آوریددرس توحید و محبت آورید
19. ۱۹نردبان بنهاد تا عقل بشردر عروج تکریم خود سازد مقر
20. ۲۰برپرد زین تنگنای مکر و آزبشنود از قدسیان قانون راز
21. ۲۱نایب حق است، جوید راز حقبشنود از ساز حق آواز حق
22. ۲۲ابر شد، بارید، دریا آفریدلاله‌ها در خشک صحرا آفرید
23. ۲۳این بزرگان رازداران دلندمحرمان و غمگساران دلند
24. ۲۴بود گیتی نزدشان باغ خداآدمی آنجا چو زیبا نخل‌ها
25. ۲۵آرزوها چون شکوفه در بهاردل در آن چون میوه‌های خوشگوار
26. ۲۶گفت: دانی دل چرا پرنور نیست«زانکه زنگار از رخ وی دور نیست
27. ۲۷آینه کز زنگ آلایش جداستپرشعاع نور خورشید خداست»
28. ۲۸مولوی و مرگ؟ پنداری خطاستمردن مردان سرآغاز بقاست
29. ۲۹عمر مؤمن عمر سال و ماه نیستمرگ را در کوی ایشان راه نیست
30. ۳۰گردش این کره‌ی خاکی‌سرشتجنبش این گنبد فیروزه‌خشت
31. ۳۱در شمار عمر ما دارد اثرکاهد از ایام ما شام و سحر
32. ۳۲ما در این سرمنزل رنج و تعبلعبت روزیم و بازیگاه شب
33. ۳۳پیری و بیماری و خوف و رجاافکند در پیکر ما رخنه‌ها
34. ۳۴فتنه و ظلم و نزاع و خشم و جنگمی‌زند بر فرق ما هر روز سنگ
35. ۳۵ما کنون از خار می‌جوییم وردما به نام صلح خواهان نبرد
36. ۳۶علم ما شد آلت کشتار ماحکمت ما مایه‌ی آزار ما
37. ۳۷ظاهر ما جنت صلح و ودادباطن ما دوزخ کین و عناد
38. ۳۸در جهان ما بود مرگ و فناما به چندین مرگ باشیم آشنا
39. ۳۹مرگ جور و مرگ آز و مرگ کینمرگ‌ها داریم در هر آستین
40. ۴۰خواجهٔ ما از جهانی دیگر استاز زمان و از مکانی دیگر است
41. ۴۱خواجهٔ ما زنده در آثار اوستجاودان در پرتو افکار اوست
42. ۴۲صبح او را تیرگی از شام نیستدر حیاتش رخنهٔ ایام نیست
43. ۴۳تا جهان باقی است وی باقی بودتا به خم باده است وی ساقی بود
44. ۴۴تا بود از عشق در گیتی نشاناین چراغ معرفت را زنده دان
45. ۴۵در جهان تا نامی از وحدت به‌جاستبلخ را با قونیه پیوندهاست
46. ۴۶تا بتابد ماه و اختر ز آسمانتا بود محراب و منبر در جهان
47. ۴۷ترک و افغان چون عزیزان همنددر غم و شادی شریکان همند